ตอนที่ 19 คุณหนูสกุลลู่

“นั่นเจ้าจะทำอะไรกับดอกไม้ของข้า” เสียงของลู่เยว่เอ๋อร์ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้หลี่ลี่อิงที่อยู่ในคราบบุรุษชะงักมือ แล้วหันกลับไปมองนาง

“ข้าต้องขออภัย ข้าเห็นว่าเหมยกุยฮวาดอกนี้ช่างงดงามยิ่งนัก จึงอยากจะสัมผัสกลีบนุ่มของมัน มิได้คิดจะทำลายมันสักนิด”

“คุณชายเยี่ยนี่เอง ข้าต้องขออภัยด้วยที่พูดจาล่วงเกินท่านไป” หญิงสาวพูดเสียงนุ่มและวางตัวอ่อนหวานเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

“ข้าต่างหากเล่าที่ต้องขออภัย ไม่คิดว่าจะเดินหลงเข้ามาจนถึงเรือนฝั่งนี้ของคุณหนูลู่” เสียงนุ่มทุ้มที่หลี่ลี่อิงพยายามพูดให้เหมือนบุรุษ ดรุณีตรงหน้าอมยิ้มด้วยความขัดเขิน

“เหตุใดคุณชายจึงมิได้เข้าไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ที่เรือนใหญ่ร่วมกับผู้อื่น”

“ข้าไม่ชอบเสียงมหรสพและกลิ่นของสุรา” หลี่ลี่อิงตอบเสียงทุ้ม พยายามจะไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ เพราะเกรงหลุดกิริยาของสตรีออกไป

“ถ้าเช่นนั้น พรุ่งนี้คุณชายคงมิได้อยู่ฟังเสียงกู่เจิงของข้า”

คุณหนูสกุลลู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูผิดหวัง ราวกับว่าต้องการให้เยี่ยเทียนหมิงเข้าร่วมงานเลี้ยงที่นางจะบรรเลงกู่เจิงในวันพรุ่งนี้

“ข้าคงไม่ได้เข้าร่วมงานฉลอง เสียดายยิ่งนักที่ไม่ได้ฟังคุณหนูลู่บรรเลงกู่เจิง” ดรุณีน้อยหรือเยี่ยเทียนหมิงในตอนนี้ ยิ้มให้กับอีกฝ่าย นึกหาทางกลับเรือนพักของตนด้วยความกังวล

“ถ้าเช่นนั้นข้าขอบรรเลงให้ท่านฟังตอนนี้ ดีหรือไม่” บุตรีเจ้าเมืองจี้เฉินเชิญชวนแล้วก้มหน้ายิ้มด้วยความเอียงอาย

‘นี่นางหมายจะเอาใจข้า หวังให้ช่วยส่งเสริมให้นางใกล้ชิดกับพี่หยวนซีสินะ’

“ข้า..”

“หรือคุณชายรังเกียจข้า”

“หาใช่เช่นนั้นไม่ ข้าเพียงแต่ไม่อยากรบกวนคุณหนูลู่”

“ไม่รบกวนเลยเจ้าค่ะ เชิญคุณชายเยี่ยทางด้านนี้” นางรีบบอกแล้วยิ้มด้วยความดีใจ ก่อนจะโค้งเชิญแขกของตนไปยังศาลาในสวนนั้น

“เราน่าจะอายุใกล้เคียงกัน เจ้าไม่ต้องมากพิธี” หลี่ลี่อิงหรือเยี่ยเทียนหมิงในตอนนี้กล่าวด้วยความสุภาพแล้วเดินเคียงคู่กับนางไปยังศาลาแห่งนั้น โดยมีคนรับใช้ของนางสองคนคอยเดินตามมาห่างๆ

“ข้ากำลังนำกู่เจิงออกมาฝึกซ้อมเพื่องานฉลองวันพรุ่งนี้ รบกวนคุณชายช่วยฟังและแนะนำข้าด้วย” นางกล่าวเสียงหวานแล้วเริ่มบรรเลงกู่เจิงด้วยฝีมือที่อยู่ในระดับที่ดีเลยทีเดียว

หลี่ลี่อิงนั่งฟังนางบรรเลงกู่เจิงจบไปหนึ่งบทเพลง แล้วชื่นชมนางออกมาจากใจจริง “เสียงกู่เจิงของเจ้าช่างไพเราะนัก ข้าฟังแล้วรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก”

“ถ้าเช่นนั้นข้าขอบรรเลงให้คุณชายเยี่ยฟังอีกหนึ่งเพลง”

“ข้าต้องรบกวนคุณหนูลู่แล้ว” ดรุณีน้อยกล่าวเสียงนุ่มกับดรุณีน้อยอีกนางที่ตอนนี้ยิ้มอย่างสดใส ดูแล้วก็ไม่ต่างจากตนตอนที่พยายามเชิญชวนให้เยี่ยหยวนซีฟังตนเองบรรเลงพิณ

‘ท่านคงกำลังรู้สึกอึดอัดใจสินะ แม้ดนตรีไพเราะเพียงใด แต่ถ้าต้องนั่งฟังอย่างจำใจมันก็รู้สึกแย่ไม่น้อย ข้าเข้าใจแล้ว ที่ท่านชื่นชมข้าก็เพียงแค่ถนอมน้ำใจ และมันก็ทำให้ข้าคิดไปเองทุกครั้ง’ หลี่ลี่อิงนึกในใจด้วยความเศร้า

ลู่เยว่เอ๋อร์อมยิ้มอย่างพอใจที่เห็นอีกฝ่ายกำลังเข้าถึงเสียงดนตรีที่เศร้าโศกของนาง จนแสดงสีหน้าออกมาเช่นนี้

เมื่อนางบรรเลงจบลง บุรุษตรงหน้าก็เผยยิ้มออกมาชื่นชมเสียงดนตรีของนางอีกครั้ง

“คุณหนูลู่บรรเลงเพลงเศร้าเช่นนี้ ข้าเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมาเลยทีเดียว”

“คุณชายเยี่ยชื่นชมข้าเกินไปแล้ว” นางบิดตัวเขินอายจนหลี่ลี่อิงรู้สึกผิด กังวลว่านางจะเอาคำชมของตนเก็บไปคิดว่ามีใจให้

“ข้าตามหาเสียนาน เจ้ามาอยู่ที่นี่เองเทียนหมิง” เสียงของลู่จ้าวเหมินดังขึ้นมา ด้านหลังของเขามีเยี่ยหยวนซีและเฉินอี้ตามมา ใบหน้าแดงกำเพราะฤทธิ์ของสุรา

“คารวะท่านเจ้าเมือง” หลี่ลี่อิงลุกขึ้นคารวะลู่จ้าวเหมิน

ลู่เยว่เอ๋อร์เองก็ลุกขึ้นย่อกายคารวะแก่เยี่ยหยวนซีและเฉินอี้ แล้วหันไปหาบิดาด้วยท่าทีเขินอาย

“ท่านพ่อ ลูกกำลังฝึกซ้อมกู่เจิงที่จะบรรเลงในวันพรุ่งนี้ จึงเชิญคุณชายเทียนหมิงมาให้คำแนะนำ”

“พ่อยังไม่ว่าอะไรเจ้าเลย” ลู่จ้าวเหมินกล่าวแล้วหัวเราะอย่างชอบใจ เดินนำแขกทั้งสองให้เข้าไปนั่งด้วยกันที่ศาลา

“ต้าเกอ งานเลี้ยงเรียบร้อยดีหรือไม่” ดรุณีน้อยหันไปถามเยี่ยหยวนซี

“เรียบร้อยดี” เยี่ยหยวนซีกล่าวด้วยเสียงที่เป็นกังวล และใช้สายตาตำหนิมองมา แต่น้ำเสียงนั้นฟังแล้วก็รู้ว่าเขาร่ำสุรามามากพอสมควร

หลี่ลี่อิงได้ยินเช่นนั้นจึงชักสีหน้าไม่พอใจ ในขณะที่ตนนั่งอึดอัดอยู่ในห้อง เขาร่ำสุราอย่างมีความสุข แล้วยังเดินตามเจ้าเมืองมายังสวนของลู่เยว่เอ๋อร์ คงตั้งใจมาหานาง

‘รู้อยู่ว่าท่านเจ้าเมืองอยากได้เป็นเขย ก็ยังตามมาถึงที่นี่ หึ! ท่านนี่ช่างหลายใจยิ่งนัก แล้วยังส่งสายตาตำหนิมายังข้าอีก’ 

“แล้วเสียงกู่เจิงของลูกข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ช่างไพเราะยิ่งนัก” หลี่ลี่อิงตอบอย่างสุภาพและเอาใจตามมารยาท อีกทั้งยังพบว่าสายตาของเยี่ยหยวนซียังคงมองมาอย่างไม่ชอบใจอยู่

“ต้าเกอดูไม่ค่อยสบาย กลับไปพักก่อนดีหรือไม่” หลี่ลี่อิงได้โอกาสอยากออกไปจากตรงนี้ จึงหันไปถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

“คุณชายเทียนหมิงพูดถูกแล้ว คุณชายหยวนซีดูท่าจะเมามากแล้ว ข้าว่าท่านกลับไปพักก่อนจะดีกว่า” ลู่เยว่เอ๋อร์กล่าวออกมาด้วยความห่วงใย ก่อนจะหลบสายตาลงไปเมื่อตนแสดงออกต่อบุรุษต่อหน้าบิดาเช่นนั้น

ลู่จ้าวเหมินหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แล้วตบไหล่เยี่ยหยวนซีเต็มฝ่ามือด้วยตนเองก็เมาสุราเช่นกัน

“เยว่เอ๋อร์ของข้าดูห่วงใยท่านจนแสดงกิริยาเช่นนั้นออกมา ต้องขออภัยด้วย” เจ้าเมืองจี้เฉินพูดออกมาด้วยความเมา ทำให้ลู่เยว่เอ๋อร์รู้สึกอายจนต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดบังแก้มที่แดงเรื่อของตนเอาไว้

“ท่านพ่อ อย่ากล่าวเช่นนั้นสิเจ้าคะ คุณชายหยวนซีมีคู่หมายรอที่ต้าถงอยู่แล้ว พูดเช่นนั้นคุณชายหยวนซีอาจลำบากใจได้” ลู่เยว่เอ๋อร์พูดเสียงเบาด้วยความเอียงอาย

หลี่ลี่อิงขมวดคิ้วเมื่อคุณหนูสกุลลู่กล่าวออกมาเช่นนั้น

“เอาละ นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว พวกท่านกลับไปพักผ่อนเถิด” เจ้าเมืองจี้เฉินกล่าวแล้วหัวเราะอารมณ์ดีอย่างไม่มีเหตุผล

ทุกคนยืนขึ้นคำนับลาลู่จ้าวเหมิน แล้วเฉินอี้ก็แยกตัวเดินกลับไปก่อน ตามด้วยเยี่ยหยวนซี

“เทียนหมิง พาข้ากลับห้อง” เยี่ยหยวนซีพูดขึ้นมาในตอนนั้น หลี่ลี่อิงจึงเดินตามเขากลับไปยังเรือนพักของพวกตน แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“เจ้าไปอยู่กับคุณหนูลู่เช่นนั้น อันตรายมากรู้หรือไม่” เยี่ยหยวนซีกล่าวตำหนิขณะเดินไปด้วย

“ข้าระวังตัวดี นางจับไม่ได้หรอกว่าข้าเป็นหญิงปลอมตัวมา เล่นหูเล่นตาเสียขนาดนั้น” หลี่ลี่อิงพูดขึ้นมาตามตรง

“ก็แน่สิ พอรู้ว่าข้ามีคู่หมาย นางก็หันเหไปทางเจ้า ดูไม่ออกหรืออย่างไรว่านางชอบพอเจ้า ส่วนบิดาของนางก็กล่าวกับข้าเรื่องที่อยากให้เจ้าเป็นคู่หมายของนาง แต่ข้าแกล้งทำเป็นเมาแล้วไม่พูดถึงเรื่องนี้ แล้วดูเจ้าสิไปนั่งฟังนางบรรเลงกู่เจิงให้ความหวังเช่นนั้น เจ้านี่ช่างสร้างแต่ปัญหาให้ข้าตามแก้เหลือเกิน”

“ใช่ ข้ามันจอมสร้างปัญหา มิได้น่ารักอ่อนโยนอย่างคุณหนูหานคู่หมายของท่าน” ดรุณีน้อยตัดพ้อออกมา

รู้สึกน้อยใจที่เขาปฏิเสธเจ้าเมืองโดยการบอกว่าตนเองมีคู่หมายแล้ว หานหลิงหลิงช่างโชคดีเหลือเกินที่เขารักและให้เกียรตินางเช่นนี้

“ลี่อิง เจ้า..” เยี่ยหยวนซียังพูดไม่ทันจบ ดรุณีน้อยในชุดของบุรุษก็สาวเท้าเดินนำหน้าเขารีบกลับไปยังห้องพักของตน ไม่ฟังสิ่งที่เขาจะกล่าวแต่อย่างใด

“เจ้าไม่รู้หรอกว่าคู่หมายที่ข้าพูดถึง ไม่ใช่หลิงหลิง” เยี่ยหยวนซีพึมพำเสียงเบา ยืนมองประตูห้องของหญิงสาวที่แสนดื้อรั้น ด้วยความกังวลใจ

“กลับไปต้าถงครั้งนี้ เจ้าจะได้รู้เสียทีนะลี่อิงว่าคนที่ข้าเลือกก็คือเจ้า”

**********************