ตอนที่ 14 ความลับของอู๋หมิง

หลังจากเดินทางมาได้สามชั่วยามขบวนเดินทางก็ได้หยุดพักที่บริเวณชายป่าแห่งหนึ่ง

เฉินอี้ให้คนแจกจ่ายเสบียงให้แก่ทุกคน หลี่ลี่อิงก้มหน้าทานอาหารที่ได้รับมาด้วยความหิวก่อนจะรีบปิดหน้าเอาไว้ดังเดิม แม้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยและปวดร้าวไปทั่วทั้งตัวแต่ก็ไม่ได้ปริปากบ่นให้ต้องถูกสงสัย

“ได้ยินว่าเจ้าเป็นคนของคุณชายเยี่ย และไม่ประสงค์บอกชื่อแซ่” เฉินอี้เดินเข้ามาทักทายนางทำให้หลี่ลี่อิงตกใจเล็กน้อย

“ข้าต้องขออภัยที่ต้องปิดบังตัวตน แต่ข้ามีเหตุผลส่วนตัวที่ไม่สามารถบอกแก่ใครได้” นางกล่าวเสียงทุ้มด้วยความตื่นเต้น

“ข้าเข้าใจดี แต่ปิดหน้าปิดตาเช่นนี้เจ้าจะหายใจสะดวกหรือ ดูท่าเจ้าเหมือนจะเหนื่อยกว่าคนอื่น ถ้าเช่นนั้นเจ้าขึ้นไปนั่งบนเกวียนก็ได้” เฉินอี้บอกเช่นนั้นทำให้นางดีใจเป็นอย่างมาก

“ให้ข้าขึ้นไปนั่งบนเกวียนสินค้าได้จริงหรือ”

“คุณชายเยี่ยบอกข้ามาเช่นนั้น เจ้าเพิ่งเดินทางครั้งแรกคงยังไม่คุ้นชินกับการเดินเท้าในระยะไกล ขึ้นไปนั่งคุมสินค้าน่าจะเหมาะกว่า” เฉินอี้บอกแล้วเดินจากไป

นางหันไปทางเยี่ยหยวนซีที่เขากำลังพูดคุยกับคนอื่นๆ แล้วแอบอมยิ้มด้วยความดีใจที่เขาเป็นห่วงแม้ไม่รู้ว่านางเป็นใคร

เมื่อทุกคนพักหายเหนื่อยดีแล้ว เฉินอี้จึงตะโกนออกคำสั่งให้เริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าต่อไปตามถนนที่เป็นเส้นทางค้าขายหลักจากเมืองต้าถงสู่เมืองชิงฟง ซึ่งต้องผ่านเมืองนี้เพื่อเดินทางไปยังจี้เฉินอีกที

หลี่ลี่อิงฟังจากที่คนในสำนักคุ้มกันพูดคุยกันแล้วจึงทราบว่าต้องใช้เวลาเดินทางราวสามวันจึงจะถึงจุดหมาย

‘ป่านนี้ท่านพ่อท่านแม่คงรู้แล้วว่าข้าไม่ได้อยู่ที่เรือน คงกำลังวุ่นวายน่าดู’ นางนึกในใจอย่างเป็นกังวล

ในจดหมายนั้นนางได้เขียนว่านางขออภัยที่ต้องหนีออกไปเที่ยวเล่นและจะกลับมารับโทษในภายหลัง แต่ไม่ได้บอกว่าจะติดตามขบวนคุ้มกันไปจี้เฉิน เพราะไม่เช่นนั้นหลี่หลงจะต้องส่งม้าเร็วมารับตัวนางกลับไปอย่างแน่นอน

ขบวนเดินทางหยุดพักเป็นระยะอยู่หลายครั้งจนกระทั่งถึงตอนพลบค่ำก็ได้หยุดพักที่กลางป่า

อากาศเริ่มหนาวเย็นลงทุกขณะและทุกคนก็แยกย้ายกันไปหาที่นอน

“เป็นอย่างไรบ้างเดินทางครั้งแรกของเจ้า”

“ตื่นเต้นดี กลัวแต่ท่านเฉินจะจับได้ก็เท่านั้น” หลี่ลี่อิงตอบพลางมองใบหน้าเอาจริงเอาจังของเยี่ยหยวนซีที่ตนไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยความหลงใหลและชื่นชม

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป หัวหน้าเฉินเชื่อว่าเจ้าเป็นคนของข้าไม่ได้สงสัยว่าเจ้าเป็นคนของสกุลหลี่อย่างแน่นอน”

“ข้าต้องขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือและไว้ใจให้ข้าเดินทางด้วยในครั้งนี้” นางบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มให้คล้ายบุรุษมากที่สุด

“พรุ่งนี้เช้าเราจะเดินทางต่อไปยังเมืองชิงฟง ผ่านเมืองนั้นแล้วหนทางจะเริ่มลำบากขึ้น เส้นทางระหว่างชิงฟงไปยังจี้เฉินนั้นไม่ค่อยมีผู้ใดผ่านเสียเท่าไรเพราะมันเป็นเขตของกลุ่มโจร ผู้คนจึงเลี่ยงไปใช้ทางอ้อม แต่ว่าเราจะใช้เส้นทางนั้นเจ้าจงระวังตัวให้ดี ไม่แน่ว่ามันอาจจะเล่นงานเราตอนไหนก็ได้”

“ท่านคิดว่าเราจะเจอเหอหลางหรือไม่”

“ข้าคิดว่าพวกมันต้องออกมาอย่างแน่นอน เพราะว่าพวกมันต้องการเสบียงที่พวกเราขนมา โดยเฉพาะข้าวสารเหล่านี้ ถ้าได้ไปก็คงกินได้เป็นปี” เยี่ยหยวนซีพูดด้วยความมั่นใจ น้ำเสียงของเขาฟังดูแฝงไปด้วยความแค้นเมื่อพูดถึงเหอหลาง

**********************

ในคืนนั้นหลี่ลี่อิงนอนไม่ค่อยหลับเพราะไม่คุ้นชินกับสถานที่ที่มีบุรุษอยู่รอบกายเช่นนี้ นางขึ้นไปนอนบนเกวียนข้างกระสอบข้าว ไม่ได้ไปนอนรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ และเปิดผ้าออกเพื่อให้หายใจสะดวกก่อนที่จะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

ในตอนเช้านางตื่นขึ้นมาอย่างระมัดระวังแล้วเดินไปยังลำธารที่อยู่ห่างออกไปเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นและทำธุระส่วนตัวของตนอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะกลับมาแล้วพบว่าเยี่ยหยวนซียืนทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ข้างเกวียน

“อู๋หมิงข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า ตามข้ามา” บุรุษหนุ่มพูดเสียงเข้มแล้วนำหน้าเดินห่างออกไปทางอื่น หลี่ลี่อิงจึงเดินตามเขาไปด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณชายมีอะไรจะพูดกับข้า”

“เจ้าได้พู่หยกชิ้นนี้มาอย่างไร” เยี่ยหยวนซีถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแล้วยกพู่หยกที่ตนมอบให้หลี่ลี่อิงขึ้นมาถาม

นางจึงรีบจับที่ผ้ารัดเอวของตนจึงรู้ว่าได้ทำพู่หยกที่ตนซ่อนเอาไว้หล่นลงขณะที่นอนหลับอยู่

“ข้าเก็บได้ที่สวนบ้านสกุลหลี่ เห็นว่ามันสวยจึงได้พกติดตัวเอาไว้” หลี่ลี่อิงโกหกออกไปพยายามคุมน้ำเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด

“ข้าน่าจะเอะใจให้เร็วกว่านี้” เยี่ยหยวนซีหันมากระชากผ้าที่พันปิดหน้าของนางออกจนได้เห็นใบหน้าของดรุณีน้อยแล้วกัดกรามด้วยความโกรธจัด

“เจ้าคิดอย่างไรลี่อิงถึงได้ปลอมตัวมาเป็นบุรุษแล้วเดินทางมากับข้าเช่นนี้”

“ข้าก็แค่อยากช่วยท่านกำจัดเหอหลาง” นางพูดเสียงเบา ก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด

“เจ้าจะมาเป็นภาระให้กับข้ามากกว่า”

“แต่ท่านบอกเองไม่ใช่หรือว่าต้องการคนมีฝีมือมาร่วมขบวนด้วย” นางถกเถียงเขาทำให้บุรุษหนุ่มหันหลังให้ด้วยความขุ่นเคือง

“ที่เจ้าปิดบังชื่อแซ่และหน้าตาก็เพราะเหตุนี้เองสินะ ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามาก”

“ข้าผิดไปแล้วพี่หยวนซี ข้าก็แค่อยากช่วยท่านจริงๆ ท่านก็เห็นฝีมือข้าแล้ว ข้าเอาตัวรอดได้ท่านไม่ต้องกังวล”

“เหตุใดเจ้าถึงคิดทำเช่นนี้ แค่อยากให้ข้าเลือกเจ้าเช่นนั้นหรือ เจ้าคิดว่าข้าจะเลือกสตรีที่ดื้อรั้นไม่เชื่อฟังบุรุษเช่นเจ้าหรือ” เยี่ยหยวนซีถามด้วยความโกรธขึ้ง

หลี่ลี่อิงนิ่งเงียบไม่กล้าตอบว่าเขาคิดถูกต้องแล้ว และเจ็บปวดกับคำพูดที่เขาแสดงชัดเจนว่าอย่างไรก็ไม่มีวันเลือกนาง

“ใครเล่าอยากได้สตรีเช่นเจ้ามาร่วมหอด้วย ทำอะไรไม่คิด ไม่มีความอ่อนหวานงดงามเลยสักนิด” เยี่ยหยวนซียังคงต่อว่านางด้วยความโมโหไม่หยุด

เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็รู้สึกเจ็บปวดใจไม่คิดว่าเขาจะโกรธและปากร้ายกับนางขนาดนี้

“ไหนๆ เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว หากจะเดินทางกลับไปส่งเจ้าก็คงจะเสียฤกษ์ยาม ข้าจะให้เจ้าอยู่ที่ชิงฟงรอพวกข้าทำงานสำเร็จแล้วจะกลับมารับเจ้าเพื่อเดินทางกลับ”

“ไม่มีทาง ข้าจะเดินทางไปพร้อมกับท่าน ท่านอย่าลืมว่าข้าเองก็มีฝีมือ ข้าไม่มีวันให้ท่านต้องเผชิญกับอันตรายคนเดียวหรอก”

“เจ้านี่ดื้อด้านนัก แทนที่เจ้าจะช่วยเหลือข้าเจ้าจะกลายเป็นภาระของข้าเสียมากกว่า อีกอย่างถึงเจ้าจะทำดีให้ตาย คนที่ข้าเลือกก็คงไม่ใช่เจ้า” เยี่ยหยวนซีรู้ว่าตนพูดแรงไป แต่นั่นก็เพราะอยากให้นางไม่พอใจและยอมที่จะอยู่รอที่เมืองชิงฟง

“ข้าก็รู้แล้วว่าท่านไม่มีวันเลือกข้า ถ้าเช่นนั้นข้าจะเป็นตัวของข้าเอง ที่ผ่านมาข้าทำทุกอย่างให้ท่านหันมามองข้า แต่บัดนี้รู้แล้วว่ามันไร้ประโยชน์” หลี่ลี่อิงกล่าวเสียงสั่น นางเองก็มีศักดิ์ศรีหากจะอ้อนวอนขอความรักจากเขาก็คงเสียชื่อสกุลหลี่

 “ถ้าท่านไม่ยอมให้ข้าไปด้วย ข้าจะบอกทุกคนว่าข้าเป็นใคร แล้วท่านคิดดูก็แล้วกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น” นางขู่ออกไปเสียงสั่น ทั้งเจ็บปวดหัวใจทั้งรู้สึกอับอายที่ถูกเขาต่อว่าเช่นนี้

เยี่ยหยวนซีรู้ดีว่าหากมีคนรู้ว่านางเป็นสตรีและมาร่วมขบวนนี้ด้วยเขาที่เป็นคนนำนางเข้ามาจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบชื่อเสียงของนางด้วยการแต่งงาน นางจึงใช้เรื่องนี้มาข่มขู่เขาเพราะคิดว่าเขาจะเกรงกลัว

“อย่างไรเจ้าก็ต้องอยู่รอที่ชิงฟง”

“ถ้าท่านบังคับข้า ข้าจะออกเดินทางไปจี้เฉินตามลำพัง และหากเกิดอะไรขึ้นกับข้า ท่านจะต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต” หลี่ลี่อิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

มองดูแผ่นหลังของเขาที่โกรธจนไม่ยอมมองหน้านาง ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นไปทั่วหัวใจ แต่จะไม่ยอมถอยกลับไป จะพิสูจน์ให้บุรุษใจหินผู้นี้รู้ว่าตนก็มีศักดิ์ศรี ไม่ใช่จะดึงดันทำเพื่อให้ได้เขาเพียงอย่างเดียว

“ตามใจ” เยี่ยหยวนซีกล่าวโดยไม่มองหน้าแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้นางยืนนิ่งอึ้งกับความเย็นชานั้นด้วยหัวใจที่แตกสลาย

**********************