เข้าสู่ระบบแชร์
7อยากเป็นคนนั้น
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-25 10:26:537
อยากเป็นคนนั้น ชาวีเดินเข้ามาในบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิด แม่รับปากพ่อแม่มะลิว่าจะให้เขากับเธอแต่งงานกัน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องแต่งงานตามคำขู่ของไตรฉัตร เขาเชื่อว่าท่านจะทำตามคำขู่ เพราะคนอย่างไตรฉัตรจะไม่ยอมให้ลูกสาวต้องอับอายเรื่องการท้องไม่มีพ่อ และแน่นอน ถ้าคนเป็นพ่อได้ออกโรงขนาดนี้ เขาคงรอดยาก “ชาวี แม่ขอร้องล่ะนะ ลูกแต่งงานกับหนูมะลิเถอะ” ผู้เป็นมารดาเอ่ยแกมขอร้อง “ทำไมผมต้องแต่ง ผมไม่ได้รักมะลิแม่ก็รู้” “แม่ไม่ได้ขอร้องให้ลูกแต่งเพราะรัก แม่ขอร้องให้ลูกแต่งเพราะรับผิดชอบเด็กตาดำ ๆ ที่กำลังเกิดมา” ลัขนาเสียงเครือ กังวลไปหมด คำขู่ของไตรฉัตรยังดังก้องอยู่ในหัว หล่อนไม่อยากให้ลูกชายต้องเจอเรื่องแย่ ๆ และไม่อาจจะปล่อยให้หลานเกิดมา โดยไม่มีพ่อเช่นกัน “แม่รู้ตัวไหมว่าแม่กำลังบังคับผม” “แม่รู้ แต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อเรื่องมันเกิดแบบนี้แล้วลูกก็ต้องรับผิดชอบมะลิ แม่ขอร้องเถอะนะชาวี” “เฮ้อ ทำไมมันต้องเกิดเรื่องเหี้ยๆ นี่ขึ้นมา” ชาวีทุบโต๊ะดังปัง “แม่จะให้พ่อกลับมาจากญี่ปุ่น คุณไตรเขาต้องการให้ลูกกับมะลิแต่งงานกันอาทิตย์หน้า แม่ต้องรีบเตรียมสินสอดเตรียมอะไรให้พร้อม” “แม่!” ชาวีเสียงกร้าว “แม่ขอล่ะนะชาวี แต่งกันไปก่อน ให้เรื่องมันจบไปก่อนนะลูก” “แม่ครับ” “แม่ขอร้องนะชาวี แม่ขอร้อง” ผู้เป็นมารดาขอร้อง ชาวีมองหน้าท่านก่อนจะเบือนหน้าหนี สุดท้ายเขาก็หนีเรื่องนี้ไม่พ้น สุดท้ายก็จำต้องยอม คลับ เสียงเพลงดังสนั่นเข้ามาในโสตประสาทพวงชมพูนั่งดื่มเงียบ ๆ พลางเช็ดน้ำตาของตัวเองไปด้วย สุดท้ายแล้วคนรักที่รักกันมาสองปี กลายไปเป็นผัวน้องสาว และที่สำคัญจะแต่งงานกันอาทิตย์หน้า ทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้มันช่างกรีดแทงหัวใจที่แหลกเหลวของเธอซะเหลือเกิน ไม่มีทางที่เธอจะลบเลือนความเจ็บปวดนี้ได้ แม้จะใช้แอลกอฮอล์ช่วย มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร “น้องคนสวย มาดื่มคนเดียวเหรอครับ?” “อย่ามายุ่งกับฉัน!” พวงชมพูเสียงเข้ม ตวัดสายตามองอย่างเอาเรื่อง เธออยากมาเมาไม่ได้อยากให้ใครมาดื่มด้วยหรือมาวุ่นวาย “ผมอยากดื่มเป็นเพื่อน” ธนาธรนั่งลงเก้าอี้ตรงข้าม “อย่ามายุ่งกับฉัน” “อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย เราดื่มด้วยกัน ถ้าคุณยังไม่เต็มที่ ไปต่อกันที่ไหนก็ได้ สวย ๆ แบบคุณผมจะพาไปขึ้นสวรรค์” พวงชมพูสาดเหล้าใส่หน้าธนาธรอย่างไร้ความอดทน เมื่อเขากล่าวถอยคำหยาบคายออกมา “อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่ต้องการให้ใครมาดื่มด้วย และที่สำคัญฉันไม่ได้ง่ายให้ไอ้ตือโป๊ยก่ายอย่างนายมาชวนไปต่อหรอก ก่อนจะพูดอะไร หัดดูสารรูปตัวเองด้วย ฉันมาดื่มเพราะฉันอยากเมา ฉันไม่ได้อยากจะให้ไอ้พวกเฮงซวยอย่างนาย มาชวนฉันทำเรื่องระยำหรอก รีบไสหัวไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” “นังนี่!” ธนาธรง้างมือขึ้นหมายจะตบคนหน้าสวย ตรงหน้าแต่ข้อมือของเขาถูกคว้าเอาไว้ “อย่าหน้าตัวเมียแบบนี้” ครอสเหวี่ยงร่างของธนาธรไปอีกทาง “มึงมาเสือกอะไรวะ!” “พอดีกูไม่ชอบให้ใครมาทำแบบนี้กับเพศแม่…” ครอสหักนิ้วตัวเองเบา ๆ “และที่สำคัญกูชอบเสือก!” “ไอ้เหี้ยนี่!” ธนาธรพุ่งเข้ามา หมัดใหญ่ลอยหวือปะทะเบ้าตาจนร่างใหญ่ล้มตึง พอลุกขึ้นก็ถูกเท้าใหญ่ของคลาวด์ญาติของครอสถีบเข้ากลางอกจนหงายหลังตึง ครอสกวาดสายตามองหาคนตัวเล็กที่นั่งดื่มอยู่ที่โต๊ะ ตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว คนอะไรก็ไม่รู้ ไวปานวอก… “ไอ้เหี้ยครอส มาดื่มต่อ ให้ไอ้คลาวด์มันจัดการเอง” เควิลเทเหล้าใส่แก้วให้ “เออ ๆ” ครอสเดินมานั่งที่เก้าอี้ ยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกรวดเดียว สายตายังคงมองหาผู้หญิงชุดดำที่เคยนั่งดื่มอยู่โต๊ะข้าง ๆ “แดกเบา ๆ ก็ได้ไอ้ห่า” ฉลามพูด “เก็บกดอะไรมา แดกเหล้ากูนึกว่าแดกน้ำเปล่า” คาร์เตอร์เอนกายพิงพนักพิง มองคลาวด์กระทืบธนาธรด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “แหม่ เหล้าผับมึงจืดชืด กูกินเหล้าต้มกับคนบนดอยแรงกว่านี้มาก” “เดี๋ยวกูจัดแบบแรงที่สุดมาให้!” “จัดมาไอ้เตอร์ ว่าแต่ไอ้บัตเตอร์ทำไมไม่มา” “ช่วยเมียเลี้ยงลูก รายนั้นลูกสอง อ้อนเมียอ้อนลูกอยู่บ้าน” “คนกลัวเมียก็แบบนี้แหละ” ชมพูสิรินหัวเราะเบาๆ “ก็ยังดีกว่าคนไม่มีผัว” “นี่” “คนชื่อชมพูนี่มันโง่ทุกคนหรือเปล่าวะ!” “อร๊ายไอ้น้องเวร!” $$$$$ พวงชมพูลงจากรถแท็กซี่เดินตรงเข้าไปบ้าน พวงชมพูไปที่บ้านกระถินแต่กุญแจเข้าบ้านหล่อนทำหายที่ไหนก็ไม่รู้ ส่วนกระถินไปงานศพญาติยังไม่ได้กลับ เธอก็เลยกลับมานอนที่บ้าน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันว่าจะเอาอย่างไรต่อไป “พี่ชมพู” เท้าเรียวเล็กที่กำลังก้าวเท้าเดินไปที่ประตูชะงัก ก่อนจะหันไปทางต้นเสียง มะลิยืนอยู่ข้างต้นหูกวาง ดึกดื่นเที่ยงคืนขนาดนี้ ทำไมมะลิถึงยังไม่หลับไม่นอน มายืนอยู่ตรงนี้เพื่ออะไรกัน “มีอะไร?” น้ำเสียงราบเรียบถูกเปล่งออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม พวงชมพูมองหน้ามะลิเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนี เธอรักมะลิมาก แต่มะลิก็ทำให้เจ็บมาก เจ็บจนไม่รู้จะเอาความรู้สึกดี ๆ กลับมาได้อย่างไร เมื่อความรู้สึกดี ๆ ที่เคยให้กัน มันแตกสลาย แหลกละเอียดไปแล้ว “มะลิจะมาคุยเรื่องพี่ชาวี” “จะมาคุยอะไรอีก ที่ได้ไปมันยังไม่พอหรือไง ตอนนี้พี่ถอยให้หมดทุกอย่าง มะลิอยากได้เขามาก จนทำเรื่องแย่ ๆ กับพี่ ตอนนี้มะลิทำสำเร็จแล้ว พี่เลิกกับเขาแล้ว มะลิก็ได้เขาไปแล้ว ยังจะมาพูดอะไรอีก” “มะลิไม่อยากให้พี่วุ่นวายกับพี่ชาวีอีก มะลิอยากให้พี่เลิกยุ่งกับเขา จบคือจบต่างคนต่างอยู่” “ห๊ะ… อะ…อะไรนะ?” พวงชมพูพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง มันน่าตลกเหลือเกินที่มะลิมาพูดแบบนี้กับหล่อน พวงชมพูเม้มปากก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มหยามหยันปนสมเพช มะลิทำให้หล่อนตาสว่างเหลือเกิน มะลิแสนใสซื่อน่ารัก เหลือเพียงผู้หญิงร้ายกาจที่ทำร้ายหัวใจเธออย่างเลือดเย็น “พี่จะบอกมะลิเอาไว้นะ พี่ไม่มีวันกลับไปหาพี่ชาวี แต่พี่ไม่รับประกันหรอกนะว่าเขาจะมาหาพี่หรือเปล่า รักษาคนของเธอเอาไว้ให้ดีแล้วกัน” “ที่มะลิบอกพี่เพราะมะลิไม่อยากให้พี่มาสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวเรา ลูกมะลิต้องมีพ่อ พี่ชาวีต้องเป็นพ่อของลูกมะลิคนเดียวเท่านั้น หวังว่าพี่จะไม่ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง แย่งพี่ชาวีไปจากมะลิ” “พี่ไม่เคยแย่งใคร พี่อยากจะให้เธอลองมองย้อนกลับไป ใครกันแน่ที่มันแย่ง พี่ไม่เคยแย่งเขา มีแต่เธอที่แย่งเขาไป เพราะฉะนั้น เธอควรสำเหนียกตัวเองด้วย ว่าเธอได้เขาไปเพราะอะไร เก่งนิ่…” พวงชมพูแค่นหัวเราะ มองใบหน้าน้องสาว “เล่นละครมาได้ตั้งนาน ตอนนั้นพี่โง่ที่คิดว่าเธอใสซื่อ เธอมันก็แค่…” มองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “ผู้หญิงร่านเงียบ” “กรี๊ด พี่ชมพู!” มะลิกระทืบเท้าเร่า ๆ “ระวังตัว ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยล่ะ แท้งลูกไปพี่ชาวีเขาจะไม่เอาเธอ ที่เขายอมแต่งก็เพราะลูกในท้องเธอเท่านั้น” ว่าจบก็เดินเข้าไปในบ้าน พอพ้นสายตาของน้องสาว พวงชมพูก็ปล่อยน้ำตาไหลออกมา ความเข้มแข็งที่พยายามทำ มันก็แค่ฉากหน้า ตอนนี้เธออ่อนแอเหลือเกิน อ่อนแอจนต้องร้องไห้ออกมา เธอก็ได้แต่หวังว่าจะเข้มแข็ง และผ่านเรื่องราวแย่ ๆ ไป
บทล่าสุด
ดอกไม้ของพ่อเลี้ยง 33จบบริบูรณ์
32จบบริบูรณ์“พี่ชมพูสวยมากเลย” มะลิเอ่ยชมพี่สาวที่อยู่ในชุดไทยสีชมพู ใบหน้าถูกประทินโฉมด้วยเครื่องสำอางราคาแพง “จริงเหรอมะลิ พี่รู้สึกไม่มั่นใจเอาเสียเลย” ว่าแล้วหมุนตัวไปมา มองกระจกบานใหญ่ทีส่องสะท้อนตัวตนของตัวเอง มือของเธอสั่นไปหมดจนต้องเอามาประสานกันไว้มะลิมองพี่สาวก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เธอรู้ดีว่าพี่สาวของเธอกำลังประหม่าและไม่มั่นใจในตัวเอง “ค่ะ สวยมาก ชุดนี้สวยมาก พอมาอยู่บนตัวพี่ชมพูแล้วมันสวยยิ่งกว่าเดิมอีกค่ะ สวยงามเหมือนนางในวรรณคดีเลยค่ะ สวยหวาน น่าทะนุถนอม สวยจนมะลิหวงพี่ชมพูเลยรู้ไหม?”“หวงอะไรกันยะ” พวงชมพูผลักศรีษะน้องสาวเบา ๆ อย่างเอ็นดู“อิจฉาคุณครอสที่มีผู้หญิงที่สวยทั้งหน้าตาและจิตใจมาอยู่เคียงข้าง พี่ชมพูเองก็โชคดีมากที่มีผู้ชายดี ๆ มาเป็นคู่ชีวิต”“สักวันมะลิก็จะได้เจอผู้ชายคนนั้น” มะลิยิ้มแล้วจัดแจงชุดพี่สาวให้เข้าที่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนหล่อนคงอิจฉาจนหน้าไหม้ อิจฉาชีวิตพี่สาวที่ได้เจอแต่คนดี ๆ แต่ตอนนี้หัวใจมันมีแต่คำว่ายินดี ไม่ได้เหมือนความรู้สึกไม่ดีต่อผู้เป็นพี่อีกแล้ว“มะลิเองก็หวังว่าจะมีสักวัน”“ฟังพี่นะ ถ้ามันถึงเวลาของเรา เราไม่จำต้องไปวิ่งหา เมื่อถึง
ดอกไม้ของพ่อเลี้ยง 32 ตามใจเมีย
32มีลูกกันไหม?“หยุดทำมือยุกยิกแบบนี้ได้แล้วค่ะ”“ชมพูตัวหอมจัง” ว่าแล้วก็ถูจมูกไปตามซอกคอ“ชมพูหิวข้าวค่ะ ชมพูไม่เล่นนะพี่ครอส” เธอพยายามเอียงตัวหนี“พี่ก็ไม่เล่น” เขาไม่แกะถุงอาหารแต่เลื่อนมือมากุมเต้าเต่งตึงสองข้าง “ทำลูกกันไหม?”“บ้าน่ะ” ชมพูค้อนเขา “มาทำลูกกันอะไร มันไม่ใช่เวลาทำลูก ตอนนี้คือเวลากินข้าว”“งั้นกินข้าวเสร็จ ทำลูกกันไหม?”“ไม่ค่ะ”“งั้นก่อนกินข้าว เรากินกันก่อน”“พี่ครอสชมพูจริงจังนะคะ” พวงชมพูปั้นปึง “ชมพูหิวข้าว”“ครับ พี่ไม่แกล้งแล้ว” ครอสคลายกอดแล้วช่วยพวงชมพูแกะถุงอาหาร แกะเสร็จก็มานั่งรับประทานที่โต๊ะ “อาหารเหนืออร่อยเนาะ”“ค่ะ”“ชิมลาบคั่วดู อร่อยมาก ๆ เลย” ครอสตักลาบคั่วจ่อปาก พวงชมพูยิ้มแล้วอ้าปากทานแต่โดยดี “อร่อยจังค่ะ”“บอกแล้วว่าอร่อย” เขายิ้ม“หวานกันจังนะ” ชมพูสิรินเดินขึ้นมาแล้วนั่งลงเก้าอี้อีกตัว“คุณชมพูมาทานข้าวด้วยกันค่ะ” “ไม่เป็นค่ะ ชมพูทานมาแล้ว”“แล้วมาทำไม?” ว่าแล้วครอสก็ตักอาหารเข้าปาก“อยากมาขัดจังหวะ”“อิจฉาล่ะสิ”“ก็ธรรมดา” “ก็ธรรมดาแหละมึงไม่มีผัวนี่ มึงก็ต้องมาก่อกวนชาวบ้านเป็นธรรมดา”“ใครว่าก็ไม่มี” ชมพูสิรินยิ้ม“ใครโชคร้ายเอามึงท
ดอกไม้ของพ่อเลี้ยง 31 ชมพูมีสิทธิ์รักพี่ชาวี
31ชมพูมีสิทธิ์รักพี่ชาวี@ไร่คีตะฝนยังคงตกลงมาเรื่อย ๆ แรงบ้างหยุดบ้าง ทำให้พื้นคอนกรีตเจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน บรรยากาศที่ส้มมองไปทางไหนก็เขียวขจี ต้นไม้ดอกไม้ที่มีน้ำฝนมาราดรด ก็ต่างอวดความงดงาม ชาวีกลับมายังที่พัก แล้วนอนเอนกายลงบนเตียง ไล่ความหนักอึ้งทั้งหมดที่มี สมองของเขายังคงวนเวียนกับทุกๆอย่างที่เคยเกิดขึ้นมา ทุกอย่างมันจบแล้ว เขาเป็นอิสระแล้ว เป็นอิสระจากพันธะทุกอย่าง เหลือไว้เพียงความเจ็บปวดที่ยังคงกรีดลึกอยู่ในหัวใจชาวีถอนหายใจแล้วหลับตาไล่ความหนักอึ้งในหัวใจ เขานอนอยู่บนเตียงอยู่นาน ก่อนจะได้ยินเสียงรถที่วิ่งมาจอด ร่างหนาลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าต่าง พวงชมพูลงจากรถในมือถือข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองมือ“มันหนักนะ เดี๋ยวพี่ถือไปเอง ชมพูขึ้นไปก่อนเถอะ” ครอสเอ่ย“ไม่เป็นไรค่ะ ต่อให้หนักกว่านี้ชมพูก็ยินดีถือค่ะ เพราะว่ามันมีแต่ของอร่อยทั้งนั้น”“ดื้อจริง ๆ งั้นชมพูไปบนบ้านพักก่อน เดี๋ยวพี่เอาของไปให้ป้ามนก่อน”“ป้ามนฝากซื้อของเหรอคะ?”“ครับ ป้ามนแกฝากซื้อของหลายอย่างเลย ตอนขับผ่านโรงครัว พี่ก็ลืมเอาลงให้”“ได้ค่ะ เดี๋ยวชมพูไปแกะอาหารรอ พี่ครอสรีบเอาไปให้ป้ามนเถอะค่ะ”“อืม พี่
ดอกไม้ของพ่อเลี้ยง 30 ขอโทษนะ
30ขอโทษนะ“มะลิขอโทษ” “ไม่เป็นไร ทุกอย่างยังไม่สายหรอก เริ่มใหม่กันนะมะลิ พี่จะอยู่ข้าง ๆ มะลิ มะลิต้องเข้มแข็งนะ เข้มแข็งให้มาก ๆ เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน” พวงชมพูปลอบโยนผู้เป็นน้องสาว พลางลูบศีรษะเบา ๆ ชาวีมองเหตุการณ์ทุกอย่างผ่านกระจกหน้าประตู เขาไม่กล้าแม้จะก้าวเข้าไป ความรู้สึกหนักอึ้ง ความรู้สึกเสียใจที่สูญเสียลูก มันแน่นเต็มอก คงยากที่เขาจะผ่านมันไปได้“ฮึก ๆ”“แล้วมะลิจะเอายังไงต่อ?”“มะลิขอทำใจกับทุกเรื่องก่อนนะคะ หลังจากนั้นมะลิจะคิดอีกที ว่าจะเอายังไงต่อ”“อืม” พวงชมพูพยักหน้าแล้วลูบผมน้องสาวเบา ๆ “สงสารก็แต่ลูก เขาไม่มีโอกาสได้เกิดมาเลย ฮึก”“พี่เข้าใจว่ามะลิเสียใจ มะลิสงสารลูก แต่เชื่อเหอะว่าสักวันเขาจะกลับมา”หลายวันต่อจากนั้น มะลินั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างหน้าต่างมองออกไปด้านนอก ท้องฟ้าในวันนี้สดใส แต่ในความรู้สึกของเธอมันช่างหม่นหมองเหลือเกินทุกอย่างจะคลี่คลายลง ความเจ็บปวดก็ใช่จะเบาบาง ความเกลียดชังที่มีต่อพี่สาวจางหายหมดไป แต่ความเจ็บปวดรวดร้าว ความรู้สึกที่โคตรทรมานในหัวใจก็ยังคงหลงเหลือเอาไว้ตอนแรกก็อยากจะมีลูกเพื่อรั้งชาวี พอมีเขาแล้ว เธอก็มอบความรัก อยากเลี้
ดอกไม้ของพ่อเลี้ยง 29ยังไงก็น้อง
29ยังไงก็น้อง พวงชมพูเปิดเปลือกตาขึ้นมอง สิ่งที่เจอในตอนนี้คือเพดานฝ้าสีขาว คิ้วสวยขมวดเบา ๆ พยายามประมวลลำดับเหตุการณ์ก่อนหน้าว่าเพราะอะไรเธอถึงมาอยู่ใน สถานที่ที่ไม่คุ้นชินแบบนี้ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็เจอครอสที่นั่งอยู่เก้าอี้ข้างเตียงกุมมือของเธอเอาไว้แน่น “ตื่นแล้วเหรอ?” ครอสยิ้มให้เธอ การตื่นมาเจอเขาคนแรก มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่สำหรับเธอมาก หัวใจของเธออุ่นวาบ ดีใจที่เห็นหน้าเขาซึ่งเขาเองก็ดีใจที่เธอตื่นขึ้นมา “ค่ะ ฉันเป็นอะไรคะ?” “คุณไข้สูง หมดสติ ผมก็เลยพาคุณมาโรงพยาบาล” “ฉันนี่แย่จังเลย ทำให้คุณต้องลำบาก” “ลำบากอะไรกัน คุณไม่สบายผมก็ต้องพาคุณมาอยู่แล้ว” “ลำบากให้คุณพามานี่แหละค่ะ” “คิดอะไรแบบนั้น ผมเป็นผัวคุณนะชมพู คุณไม่สบายผมก็ต้องดูแล ผัวต้องดูแลเมีย มันเป็นเรื่องปกติที่คนทั่วไปทำกัน” “คุณครอส” พวงชมพูทำท่าลุกขึ้นนั่ง ครอสรีบประคองเธอนั่งแล้วปรับเตียงให้ “น่าจะนอนต่อ เธอเป็นไข้สูงจนหมดสติ ผมผิดเองที่ดูแลคุณไม่ดีพอ” “อย่าโทษตัวเองสิคะ คุณครอสดูแลชมพูดี เอ่อ…คุณครอสดูแลฉันดีมาตลอด ฉันต่างหากที่ไม่เคยดูแลคุณคุณครอสเลย ไม่เคยดูแลคุณครอสยังไม่พอ ยังไม่รู้จักดูแล
ดอกไม้ของพ่อเลี้ยง 28สูญเสีย
28สูญเสีย“มะลิ” ชาวีก้าวเท้าเข้าไปหา แต่เธอไม่ได้สติแล้ว “ญาติรออยู่ด้านนอกนะครับ” บุรุษพยาบาลเข็นมะลิเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ตอนนี้หน้าห้องเต็มไปด้วยญาติของคนไข้“พ่อไตรครับ มะลิ…”ผัวะ! หมัดใหญ่ของพ่อตาซัดเข้าที่ใบหน้าคมเข้มจนร่างใหญ่เซถลา ไตรฉัตรชกไปตามแรงอารมณ์ ลูกเขยสารเลวทำให้ลูกสาวเขาต้องเจอเรื่องแบบนี้“เพราะมึงไอ้ชาวี! เพราะมึง!” ไตรฉัตรชี้หน้าแววตาสั่นระริก วันนี้คือวันที่เขาเสียใจที่สุด เสียใจที่เขาปกป้องลูกไม่ได้เลยชาวีอาลัยอาวรณ์ลูกสาวคนโต ทำให้ลูกสาวคนเล็กต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ ถ้าชาวีไม่เข้าไปห้องของพวงชมพู มะลิกับหลานของเขาก็คงไม่เป็นแบบนี้ ทุกอย่างมันเป็นเพราะชาวี เพราะชาวีคนเดียว “ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะคุณไตร” พันทิวาเข้าห้ามปรามสามี “รุนแรงไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ”“ไอ้ชาติชั่วมันอยากเป็นพญาเทครัว ไอ้สารเลว!”“พอก่อนค่ะคุณไตร”“ไอ้สารเลวเนี่ยมันคงยังไม่รู้ตัว มันเอาแต่ความรู้สึกของตัวเองเป็นใหญ่ ไม่สนใจความรู้สึกของใคร ต่อให้มันรักชมพูมากแค่ไหน มันกับชมพูก็ไม่สามารถกลับไปเป็นแบบเดิมได้ สถานะระหว่างมันกับชมพูมันไม่มีวันกลับมาเป็นแบบเดิม ไม่ว่ามันกับมะลิจะเลิกกันหรือไม่เลิก
บางทีคุณอาจจะชอบ
How Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์88.8K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่233.0K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข59.2K viewsเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C84.1K viewsเภสัชสาวตัวแสบทะลุมิติมาป่วนในนิยายยุค 80
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว3.1K viewsคลั่งรักซาตาน I
รุ่งอรุโณทัย663 viewsเมียร้างรัก
มาตานานา พิธุ652 viewsเมียจ้างบำเรอสวาท
เฮียกังฟู218 views
