เสียงหัวเราะที่หายไป

เมื่อชายวัยกลางคนจัดของเสร็จวันพรุ่งนี้รุ่งเช้าเขาก็จะพาลูกออกเดินทาง เขาจึงเข้าไปดูลูกน้อย เมื่อเข้าไปแล้วก็เห็นว่าลูกยังไม่นอนกำลังเย็บผ้าที่เสียหายอยู่ ผู้เป็นพ่อนั่งลงตรงหน้าของลูก แสงตะเกียงสั่นไหวในห้องเล็ก พ่อจ้องมองดวงตาของบุตรสาวที่ยังใสซื่อ เขายกมืออันหยาบกร้านจากงานหนักลูบศีรษะเธอแผ่วเบา น้ำเสียงต่ำช้าแต่หนักแน่นเอ่ยว่า

“ลูกเอ๋ยจำไว้นะ...อย่าบ่ายเบี่ยงกับคนแปลกหน้า”

เด็กสาวขมวดคิ้ว น้ำเสียงสั่นถามเบา

“ทำไมเจ้าคะ พวกเขาไม่ใช่คนดีหรือ?”

พ่อถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความอาทรปนเศร้าลึก

“เพราะโลกนี้...ไม่ได้มีที่สำหรับความอ่อนแอ บางครา การปฏิเสธเพียงเล็กน้อยอาจเปลี่ยนเป็นหอกที่หันกลับมาทิ่มแทงเจ้าเอง”

เงียบงันครู่หนึ่ง ก่อนที่พ่อจะจับไหล่ลูกแน่น “หากเจ้าจำเป็นต้องยอม ก็ยอมอย่างฉลาด หากต้องเอ่ยถ้อยคำ ก็เอ่ยด้วยใจเย็น อย่าเผยความกลัวออกมาเด็ดขาด”

คำสอนนั้นแทรกซึมในใจเด็กสาว ไม่ใช่เพียงคำเตือนเรื่องคนแปลกหน้า แต่คือการบอกนัยว่าทางข้างหน้ามีเพียงความโหดร้ายรออยู่ ผู้เป็นลูกพยักหน้าให้กับพ่องึกๆ พ่อสบสายตาลูกยิ้มให้เล็กน้อย เด็กผู้นี้แต่ก่อนมีนิสัยที่ร่าเริงแต่มาวันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น และเขาเองก็มอบสิ่งของแทนใจของแม่นางให้กับนาง และคำพูดเมื่อครู่นี้จึงทำให้เด็กน้อยผู้นี้เหมือนจะไม่ค่อยมีความสุข เขาไม่อยากจะให้นางมีความกดดันแบบนี้ แต่ไม่รู้ว่าเขานั้นจะปกป้องเด็กน้อยผู้นี้ได้นานสักแค่ไหน ต่อไปนี้เสียงหัวเราะจากเด็กผู้นี้ก็คงไม่มีอีกแล้วเพราะต่อไปนี้เด็กคนนี้คงจะเดินทางด้วยความกดดันทุกวิถีก้าวเป็นแน่ เขาคิดอยู่ในใจตลอดหากออกไปจากที่นี่ได้แล้วเขาต้องผลักดันให้เด็กผู้นี้เดินทางไปอีกทางและเขาก็ต้องไปอีกทางเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนสืบค้นหาตัวเด็กผู้นี้เจอ

"พ่อเรื่องวันนี้มันเรื่องอะไรกันแน่เจ้าคะมันเป็นเหตุบังเอิญหรือเปล่าที่ลุงหลี่ไปดื่มชาร้านเราตั้งแต่เช้า พอตกบ่ายมาเขาก็ตายในกองเพลิงนั้นมันเป็นเหตุการณ์ไฟไหม้ธรรมดาหรือว่าเป็นคนที่จัดทำขึ้นกันแน่"

เด็กน้อยถามผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย

"พ่อเองก็ไม่รู้อะไรหรอกลูกเอย เจ้าถามอะไรกับพ่อก็ไม่ได้ความอะไรมากมายหรอก คนในหมู่บ้านนี้ก็แทบไม่รู้เรื่องอะไรเลย ส่วนต้นเพลิงนั้นเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่บ้านที่ต้องสืบดูว่ามาจากที่ใด พ่อเองก็ไม่ค่อยได้สนิทสนมกับเขามากมาย เจ้าก็รู้นี่เราเป็นคนนอกหมู่บ้านจะมีสิทธิ์อะไรไปถามไปก้าวก่ายกับเขาเล่า เจ้าไม่ต้องใส่ใจเรื่องนี้แล้ว มันไม่ใช้เรื่องของเรา"

ผู้เป็นพ่อกล่าวขึ้นแต่สีหน้ายังมีความกังวลอยู่ ทั้งๆที่บอกลูกสาวว่าไม่ต้องกังวลแต่ในใจของพ่อน้ำหนักขึ้นไปด้วยความลำบากใจตอนนี้เหมือนเขาจะคิดอยู่ในหัวตลอดเวลาว่าจะจัดการเรื่องพวกนี้อย่างไร ทั้งที่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นพุ่งเป้ามาที่ตัวลูกสาวของเขาเพียงผู้เดียว ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาต้องรีบออกจากหมู่บ้านที่ไปขายของทั้งที่ขายกำลังดี เพราะมีคนรู้เบาะแสอะไรบางอย่าง และจวนจะถึงตัวของพวกเขาทั้งสองคน พวกเขาจึงต้องรีบหนี ครั้งนี้ก็เป็นรอบที่สามในปีนี้แล้ว ที่ต้องย้ายที่ขายของอย่างกระทันหัน ถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อยแต่มันก็ปลอดภัยกับลูกสาวของเขาเขาก็ต้องทำ

"แล้วลุงที่เรียกพ่อไปคุยกับเขาเมื่อที่พวกเราจะไปนั้นเสร็จละเจ้าคะ เขาคุยเรื่องอะไรกับพ่อบ้าง เหมื่อนพอจะกังวลอะไรอยู่เลย"

เด็กน้อยถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะหลังจากที่พ่อคุยกับลุงคนนั้นแล้วก็เหมือนมีสีหน้าที่เครียดอยู่พอสมควร

"ไม่มีอะไรมากหรอกลูกเอย มันเป็นเรื่องของผู้หลักผู้ใหญ่เขาน่ะ เอาแบบนี้นะเจ้าก็ไม่ต้องซ่อมผ้าแล้วล่ะ นอนเร็วหน่อยก็ดีพรุ่งนี้เช้าพ่อจะพาเจ้าออกจากหมู่บ้านนี้แล้ว ลุงเขาบอกว่ามีหมู่บ้านที่ลุงเขามาแล้วพวกผ้านั้นขายดีมาก"

ผู้เป็นพ่อกล่าวขึ้น

"ทำไมเราจะไปเร็วจังล่ะพ่อในเมื่ออยู่ที่นี่เราก็ขายดีอยู่นะ"

เด็กสาวพูดขึ้น

"ไม่รู้สิเหมือนจะมีอะไรสักอย่างเหมือนที่นี่ไม่อยากให้คนขายผ้าอยู่ขายยังไงยังไง เจ้าก็สังเกตเห็นนี่ว่าพวกเขามาลื้อค้นเฉพาะร้านผ้า และอีกอย่างเจ้าเห็นว่าขายดีหรือผู้คนแค่มาขอดูผ้าของเราเฉยเฉนสำหรับที่นี่พ่อว่าน่าจะไม่เหมาะกับพวกเราแล้วล่ะ เราไปหาที่ตลาดอื่นที่ลุวผู้นั้นว่ากันเถอะ เราจะได้ไปหาผ้ามาออกขายเพิ่มด้วยไง"

ชายวัยกลางคนกล่าวขึ้นกับผู้เป็นลูก

"งั้นก็ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ท่านพ่อข้าขอเย็บตรงนี้อีกสักหน่อย ยังไงข้าก็ไม่นอนดึกแน่นอนพรุ่งนี้เช้าเดินทางก็เดินทางเจ้าค่ะท่านพ่อไปเตรียมของแล้วไปนอนเถอะ"

เด็กน้อยกล่าวขึ้นผู้เป็นพ่อจึงเดินไปข้างนอก เด็กน้อยจึงแอบตามไปก็เห็นว่าผู้เป็นพ่อเพียงแค่ไปเก็บของเท่านั้น ไม่ได้ออกไปข้างนอกเรือนแต่อย่างใด นางจึงกลับมาซ่อมผ้าตามเดิม นางหยิบสร้อยที่พ่อให้ตอนเช้าออกมาพิจารณาดู ถึงแม้มันจะเป็นหยกสีขาวแต่มันก็เหมือนมีสิ่งที่ลึกลับอะไรซ้อนอยู่ในตัว มองดูงูที่กำลังเลื้อยนี้นนางสัมผัสไปที่หยกขาวก็รู้สึกว่าเป็นครุคระและรู้สึกเย็นๆนานจึงหยิบมันมาแล้ววางไว้ที่หน้าอกของตัวเอง เพราะนางคิดถึงผู้เป็นแม่ที่ไม่ได้เห็นหน้าตา พ่อบอกเพียงว่าแม่ของนางนั้นตายไปตั้งแต่ที่นางเกิดแล้ว ส่วนพ่อที่แท้จริงของนางนั้นก็สูญหายไปตั้งแต่ที่นางพึ่งคลอดมาใหม่ๆแล้ว นางจึงไม่รู้ว่าผู้เป็นพ่อที่แท้จริงคือใคร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำว่าสูญหายนั้นแปลว่าพ่อทิ้งนางไป หรือพ่อจากนางไปเพราะความจำเป็น หรือพ่อถูกคนลักพาตัวไป หรือพ่อจะไม่มีชีวิตอยู่แล้วนางได้แต่เดาไปต่างๆนานา และพ่อผู้นี้ก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับพ่อแท้ๆมากมายและไม่มีสิ่งของที่พ่อแท้ๆเคยมอบไว้ให้นางด้วย นางหยิบสร้อยงูขาวออกมาจากอกแล้วมาดูอีกครั้ง ก่อนที่จะเก็บมันไว้ที่เดิม และหันมานั่งเย็บผ้าที่เสียหายต่อไป นางเย็บเสร็จแล้วพับลงหีบทันที เหลือไม่มากแล้วเด็กน้อยจึงคิดจะทำให้เสร็จๆเลย