- 2 - รนหาที่ตาย

หลังจากนั้นเขาไม่เคยได้ติดต่อกับใคร เขาใช้เวลาสองปีในการเอาเงินที่ได้มาสร้างทุกอย่างที่เป็นของเขาด้วยตัวเอง เส้นทางสีเทาที่มาเก๊าและไทยมีน้อยคนที่จะรู้ว่าเขาเป็นคนอยู่เบื้องหลัง ตะวันเลือกที่จะวุ่นกับเรื่องธุรกิจเพื่อให้เขาลืมทุกอย่างไปซะ จนกระทั่งเขาได้รับการ์ดงานแต่งที่แม่ฝากกับคนของอัครบวรมาให้

“วันนี้ต้องเข้าโกดัง นายจะให้ผมไปหรือนายจะไปเองครับ?”

“เดี๋ยวกูไปด้วย มึงไปบอกให้คนเตรียมรถเถอะ”

ตะวันนั่งจิบกาแฟอยู่อีกสักพัก เขาลุกขึ้นแล้วส่องกระจกดูความเรียบร้อยของตัวเอง กระบอกปืนส่วนตัวที่มีคนทำความสะอาดเอาไว้ใหแล้วถูกเขาเอาเหน็บที่ด้านหลัง เขามองการ์ดแต่งงานที่วางอยู่แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่ได้สนใจมากนัก

โกดังเก็บอาวุธของตะวัน

“ล็อตนี้ไม่มีเสียหายครับนาย”

“อืม มึงให้คนตรวจสอบดีแล้วใช่ไหม?” แมนพยักหน้าตอบคำถามนั้นไปก่อนจะเดินไปตรวจดูการขนของล็อตใหม่อย่างตั้งอกตั้งใจ

“ไอ้ตะวัน พวกกูมาละ”

“อ้าว ไหนว่าบินมาตอนเช้า ถึงกันไวจังว่ะ”

ตะวันหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงขององศา ก่อนจะถามอย่างงุนงงที่เห็นพวกนั้นมาไวกว่ากำหนด เขามองสกายกับดารินที่เดินตามมาด้านหลังแล้วพยักหน้าทักทาย

“งานเสร็จเร็ว พวกกูมากันตั้งแต่เมื่อวานละ ให้รินโทรไปหามือขวามึง เห็นแมนมันบอกว่ามึงติดสาว กูก็เลยไม่ไปรบกวน”

“สาวเหี้ยอะไร หวัดดีริน ทำไมกล้ามากับพวกมัน”

“ดูมึงพูดจา พวกกูออกจะคนเก่ง ดูแลรินได้สบาย” องศาทำท่ายืดอกผายไหล่ผึ่งจนตะวันต้องส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“ตอนนั่งเครื่องมาหลับกันตลอดทาง ก็ไม่รู้ว่าดูแลยังไง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น รินคงโดนฆ่าตายไปละ”

“ใครจะปล่อยให้คนสวยของกลุ่มโดนฆ่าว่ะ รินก็พูดซะ” สกายเถียงขึ้นมาขาดใจ ไอเรื่องหลับตลอดทางก็จริงอยู่ แต่ก็ไม่ได้ขี้เซาถึงขนาดที่ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วจะไม่รู้เรื่องนี่หว่า

“เออๆ ไม่ต้องเถียงกัน กูขอเช็คงานอีกสิบนาที เดี๋ยวไปหาไรแดกกัน กูจองร้านไว้ละ”

เสียงโหวกเหวกของเพื่อนสนิทพูดคุยกันดังในร้านอาหารสุดหรู พวกเขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครเพราะคนไม่ชอบสังคมอย่างตะวันเหมาร้านนี้เอาไว้ทั้งหมดแล้ว ภายในร้านมีแค่พวกเขากับคนของตะวันที่เดินไปมาคอยเฝ้าระวังเท่านั้น

“เออ แล้วพรุ่งนี้มึงจะไปงานแต่งอาทิตย์ป่ะ?” สกายถามอย่างลืมตัวก่อนจะถูกดารินกระทุ้งแขนเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของตะวัน

“พวกกูต้องบินกลับพรุ่งนี้เช้า ถึงจะไม่สนิทกับมัน แต่ไม่ไปก็ยังไงอยู่ อุตส่าห์ได้การ์ดเชิญ” องศาพูดเสริมแล้วยกไวน์ขึ้นจิบก่อนจะพยักหน้าพอใจในรถชาติ

“สงสารก็แต่น้องแสนรัก”

คำพูดของดารินทำเอาตะวันที่กำลังใช้มีดหั่นสเต็กอยู่หยุดชะงัก เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจแล้วมองดารินอย่างไม่ละสายตาจนดารินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

“ทำไมต้องสงสารแสนรัก?”

ตะวันเก็บแววตาแสนสงสัยนั้นไปเมื่อเขาไม่ชอบแสดงออกอะไรมานัก เขาจิ้มเอาสเต็กเข้าปากทำเหมือนว่ากำลังสบายใจทั้งที่ภายในใจอยากจะรู้เรื่องเกี่ยวกับแสนรักใจจะขาด

“แล้วมึงไม่สงสารหรอว่ะ?”

“มึงพูดอะไรของมึงว่ะองศา แสนรักได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก ทำไมต้องสงสารด้วย เพื่อนมึงนี่ที่น่าสงสาร” เขาพูดอย่างไม่สนใจแล้วเอาแต่หั่นสเต็กทั้งถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“นี่ตะวันยังไม่รู้หรอ….?”

“รู้อะไรริน? ทำไมทำหน้ากันแบบนั้น สรุปแล้วมีอะไรที่กูต้องรู้?”

“เจ้าสาวของอาทิตย์ไม่ใช่น้องแสนรักนะ”

“ว่าไงนะ!?”

ตอนนี้ในอกเขาร้อนลุ่มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ตะวันส่ายหัวอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน เจ้าสาวของอาทิตย์จะไม่ใช่แสนรักได้ยังไง แล้วเป็นใครกันแน่ เขามองการ์ดแต่งงานของอาทิตย์ที่ดารินยื่นมาให้ ก่อนจะรีบรับแล้วเปิดออกดู

“สิรินาถ” เขามองชื่อเจ้าบ่าวที่คือน้องชายฝาแฝดของเขาไม่ผิดแน่ แล้วสลับไปมองชื่อเจ้าสาวก่อนจะอ่านทวนแล้วขมวดคิ้ว เขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน แล้วทำไมเจ้าสาวของอาทิตย์ถึงไม่ใช่แสนรัก

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!? ทำไมพวกมึงไม่เคยบอกอะไรกูเลย”

“เราคิดว่าตะวันรู้แล้ว พวกเราก็เลยไม่ได้เล่า”

“เจ้าสาวของน้องมึงคือนางแบบดัง แล้วก็เป็นลูกสาวของตระกูลเศรษฐีด้วย เหมือนจะคบกันตอนที่เอามาเป็นพรีเซนเตอร์ให้สินค้าล่าสุดของบริษัทพ่อมึง”

“วันที่ประกาศเปิดตัวคบกัน น้องแสนรักยังไปอาละวาดอยู่เลย มึงดูนี่” เขารับเอาโทรศัพท์ขององศาที่ยื่นให้มาดู เขามองภาพวีดีโอที่แสนรักกำลังร้องไห้ฟูมฟายโวยวายแล้วถูกอาทิตย์สั่งให้คนมาลากตัวออกไป เธอยังคงตัวเล็กเหมือนเดิม แต่ใบหน้าและแววตาสดใสที่เขาเคยชอบไม่หลงเหลืออยู่เลย

"ทำไมมันทำกับแสนรักแบบนี้"

เขากำโทรศัพท์ในมือแน่น เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วกดเล่นวีดีโอนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับต้องการจดจำคนที่ทำร้ายเธอให้ขึ้นใจ

“แสดงว่าตะวันไม่รู้ด้วยใช่ไหม ว่าบ้านของน้องแสนรักถูกตัดสินให้ล้มละลายเมื่อหกเดือนก่อน”

ยิ่งได้ยินสิ่งที่ดารินตอกย้ำเขาก็ยิ่งปวดไปทั้งใจ พ่อกับอาทิตย์ไม่ได้คิดต่างกันเลย ทุกคนทอดทิ้งแสนรักในวันที่เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ทั้งที่เขายอมเดินออกมาเพื่อให้น้องมีความสุข แต่คนพวกนั้นกลับกล้าทำอย่างนี้กับเธอ

“ไอ้แมน”

“ครับนาย”

“ยกเลิกนัดหลังจากนี้ให้หมด เตรียมเครื่องบินส่วนตัวสำหรับกลับไทยวันพรุ่งนี้ให้กูด้วย”

ตะวันหยิบเอาการ์ดแต่งงานตรงหน้าเขาขึ้นมาก่อนจะฉีกมันจนขาดวิ่น เขากัดฟันแน่นอย่างข่มอารมณ์ องศา สกาย และดารินต่างพากันมองตะวันที่เหมือนกำลังจะระเบิดออกมา

“แต่มันกะทันหันมากเลยนะครับนาย”

“ทำตามที่กูสั่ง!!!!”

“ครับๆ”

“ไอ้อาทิตย์ มึงมันรนหาที่ตายชัดๆ”