- 21 - แต่เมียมันมี

ตะวันถือปืนในมือเอาไว้มั่น แขนแกร่งอีกข้างยังกอดคนน้องแน่นราวกับจะปกป้องแสนรักจากทุกเรื่องร้าย ตาคมหันขวับจ้องมองทางที่หูของเขาได้ยินเสียง ไกปืนกดลงอย่างตั้งตารอ หากทันทีคนที่โผล่มาเป็นพวกประสงค์ร้าย เขาก็พร้อมจะลั่นไกลอย่างไม่รีรอ

"เฮ่ย! เดี๋ยวๆๆ พวกกูเอง" เสียงสกายดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของเพื่อนเขาที่โผล่มาแล้วยกมือปรามให้เขาวางปืนลง ตะวันรู้สึกเหมือนโชคชะตาเข้าข้างเขาเสียมีเมื่อเห็นว่าเพื่อนสองคนอยู่ที่นี่แล้ว

"พวกมึง!.....กูนึกว่าพวกมึงจะหนีไปทางไหนแล้ว"

"ตะวันน้องแสนรักเป็นไงบ้าง!?" ดารินรุดไปนั่งลงทั่งใช้หลังมือแตะที่หน้าผากแสนรักแผ่วเบา ทุกคนพากันมองไปที่แสนรักที่อยู่ในอ้อมแขนของตะวัันด้วยสภาพอิดโรยเต็มที เสื้อเชิ้ตที่ตะวันใช้ทัดอาจจะห้ามเลือดในเล็กน้อย แต่ยังคงมีเลือดไหลลงมาตามแขนเรียวอยู่

"กระสุนแค่ถากแต่ก็เลือดไหลเยอะ ไอองศามึงจำทางออกได้ใช่ไหม? กูต้องรีบพาแสนรักออกไปแล้วไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"

ตะวัันร้อนรนใจเสียจนอธิบายไม่ถูก เขาคาดหวังคำตอบที่ดีจากองศาทั้งกระชับกอดแสนรักไว้แน่น น้องตัวสั่นขึ้นเรื่อยๆราวกับทรมานเต็มที เขาไม่ชอบเห็นน้องทรมานอย่างนี้ ไม่ว่าจะเพราะพิษไข้หรือเพราะอะไรก็ตาม

"กูพอรู้ แค่เดินตามธารน้ำตกไปก็คงถึงแล้ว แต่ทางมันอาจจะลำบากหน่อย มึงไหวป่ะว่ะ?"

"กูอ่ะไหวอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้เอง แสนรักกับรินน่ะสิ" เขาตอบอย่างหนักแน่นก่อนจะมองแสนรักที่หลับตาไปแล้วเพื่อหลีกหนีความเจ็บปวด สลับกับมองดารินอย่างกังวล ถึงดาริินจะไม่มีแผล แต่ก็เป็นผู้หญิง สองคนนี้ต่างหากที่น่าห่วง

"มึงดูแลแสนรักเหอะ ส่วนรินกูกับไอ้องศาช่วยกันคอยดูได้ ไปกันเหอะ เดี๋ยวมืดขึ้นมาจะยุ่ง

"พี่อุ้มนะ อดทนหน่อยนะ" เขาโอบอุ้มกายเล็กขึ้นมาในอ้อมแขนทันที ก้มมองเธอที่ซบหน้าลงมาบนอกทั้งพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมาเพื่อพูดกับเขา

"พี่ตะวันไหวหรอ...."

"พี่ไหว แสนรักไม่ต้องกังวลเลย แค่อดทนเข้าใจไหม หลังจากแสนรักหายดี เราจะได้คุยกัน"

เขาถือวิสาสะหอมลงบนหน้าผากมลแสดงความรักใคร่และความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง ตะวันรู้ว่าแสนรักอาจไม่ได้คิดเหมือนกันกับเขา แต่ในเวลานี้ที่น้องกำลังเจ็บอย่างทรมาน เขาปค่ต้องการทำอะไรสักอย่างเพื่อให้แสนรักอุ่นใจ ว่าไม่ว่าทุกอย่างจะยุ่งยากแค่ไหน เขาก็จะยังไม่ไปไหน

หลังจากมาถึงโรงพยาบาลแสนรักก็หลับไปร่วมสองวันเพราะเสียเลือดมากจนร่างกายอ่อนเพลีย ตะวัันยืนอยู่นอกรประตูระเบียง.เขายกบุหรี่ขึ้นมาจุดดูดอย่างปกติที่ชอบทำเวลาเครียด

ควันขาวพวยพุ่งไปเบื้องหน้าขณะมี่ดวงตาเขามองออกไปไกลอย่างใช้ความคิด เสียงประตูเลื่อนไม่ได้ทำให้เขาหันไป เพราะเขารู้ดีว่าคงเป็นองศากับสกายที่เดินมา

"คิดไรอยู่ว่ะมึง?" สกายเดินมาบีบที่ไหล่เขาแผ่วเบาด้วยคำถาม ก่อนจะหยิบบุหรี่มวนหนึ่งในกระเป๋าเสื้อเขาไปจุดดูดด้วยอีกคน

"กูแค่กำลังสงสัยว่าเป็นพวกไหน ถึงขั้นทำให้องศาม้นสืบไม่ได้" ตลอดสองวันมานี้องศาพยายามสืบเรื่องนี้ให้เขาแต่กลับไม่ได้รับข้อมูลอะไรกลับมาเลยจนน่าใจหาย

"กูไม่รู้ว่ากูคิดไปเองไหมนะ แต่อาจเป็นฝีมือน้องกับแม่มึงก็ได้" องศาจับปลายคางแล้วพูดออกมา

"แต่อัครบวรไม่ได้มีคอนเนคชั่นที่เชียงใหม่ขนาดนั้น กูไม่คิดว่าแม่กับไอ้อาทิตย์จะทำได้" ถ้าจะสั่งคนมาฆ่าแสนรักมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก เพียงแต่ต้องทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง แต่นี่กลับไม่ได้ทิ้งร่อยรอยอะไรไว้เลย อัครบวรไม่ได้มีคอนเนคชั่นมากมายนัก โดยเฉพาะที่เชียงใหม่ยิ่งไม่มีเลย แล้วเหตุการณ์มันเป็นยังไงกันแน่ ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งคิดไม่ตก

"แต่เมียมันมี" ตะวัันขมวดคิ้วรับสิ่งที่องศาพูดทันทีด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งสกายเองก็ถามอย่างงุนงงเช่นกัน

"มึงหมายความว่าไงว่ะองศา"

"กูพึ่งได้จ้อมูลล่าสุดมา พ่อของสิรินาถมีคอนเนคชั่นเยอะมากที่นี่ แล้วตอนนี้มึงคิดว่าเป็นไปได้หรือยัง" เขาพยักหน้ารับคำ ที่แท้ก็เป็นสิรินาถนี่เอง ทั้งที่เห็นท่าทีของอาทิตย์มานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังไม่วายหลงจนช่วยอาทิตย์ทำทุกอย่างแบบไม่ลืมหูลืมตา

"เป้าหมายคือน้องแสนรักตรงๆเลยนะ พอยิงน้องได้ ตอนแรกก็ยิงไล่พวกกู แต่ไม่ได้ตามมา เหมือนแค่ยิงไล่เพื่อหาโอกาสหนีเฉยๆ" สกายพูดทวนให้ตะวัันได้รับฟังเรื่องวันนั้นที่เกิดขึ้น เขาจำได้ว่าเพื่อนเขามาเจอดขากับแสนรักเร็วมาก เขาพยักหน้ากับตัวเองอย่างเข้าใจ ที่แท้คนพวกนั้นก็เป้าหมายชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องการกำจัดแสนรัก

"แค่เรื่องที่มันทิ้งขว้างน้องก็ทำให้กูโกรธชิบหายละ ยังคิดจะฆ่าน้องอีกหรอ" น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธเคืืองที่มีเต็มอก เขาสูบบุหรี่อย่างระบายอารมณ์ออกมาก่อนจะกดดับมัน

"ที่มึงไม่จัดการให้ถึงที่สุด เพราะยังเห็นแก่แม่แก่น้องมึงใช่ไหม?" ใบหน้าขององศามีแต่ความสงสัย ทั้งที่ปกติตะวันตัดสินใจเด็ดเดี่ยวมาก บางครั้งถ้าเป็นคนอื่นที่มาทำกับแสนรักแบบนี้คงโดนฆ่าตายไปแล้ว

"กูเห็นแก่แสนรักต่างหาก ที่ไม่อยากตอบโต้แรง เพราะกูรู้ว่ามันจะไม่มาเอาคืนที่กู แต่ต้องเอาคืนที่แสนรัก ทำให้คนที่กูรักเจ็บ กูก็ยิ่งเจ็บกว่า" สำหรับบางคนการตอบโต้ของเขาก่อนหน้านี้อาจรุนแรงแล้ว แต่ความจริงปกติเขาทำใากกว่านั้น คนที่รังแกคนที่เขารักควรชดใช้ด้วยชีวิตเท่านั้นถึงจะสาสม

"แล้วมึงจะเอาไงต่อ...."

"มาขนาดนี้แล้วก็ไม่ใช่เรื่องที่กูต้องออมมือ กูต้องการให้อัครบวรรู้ว่าตะวันที่พวกเขาทิ้งขว้างไปปกติแล้วใข้ชีวิตแบบไหนกันแน่"

ตะวันส่งข้อความหาลูกน้องคนสนิทให้เตรียมตัวเอาไว้ ทันทีที่แสนรักฟื้นตัวและบินกลับคฤหาสน์ของเขา ตะวันจะลงมือจัดการบางอย่างด้วยตัวเอง ได้ใจกันไปก่อนแล้วเขาจะทำให้เข้าใจว่าหัวเราะที่หลังดังกว่าทีี่แท้จริงมันเป็นอย่างไร

"เวลาไม่ถูกใจกูแค่ไม่เอาไว้ แล้วเวลาที่ใครทำให้กูหงุดหงิด กูก็แค่ฆ่าทิ้ง ยิ่งคนที่ทำคนที่กูรักก็สมควรรับสิ่งที่ทำไปให้สาสม"