- 22 - งานประมูล

บรรยากาศงานประมูลเพชรที่ผู้คนมีหน้ามีตาทางสังคมหลั่งไหลกันมา แสนรักจับชายกระโปรงชุดราตรียาวสีขาวสะอาดตา ผมของเธอดัดลอนสลวยประดับด้วยที่คาดผมไข่มุกแท้ กำไลเพชรสั่งทำพิเศษขับให้ผิวของเธอขาวผุดผ่อง แสงไฟประดับภายในงานทำให้เธอดูเจิดจรัสที่สุดจนผู้คนต้องหันมามอง

แสนรักยังคงประหม่าเมื่อเธอกวาดตาไปมองแล้วพบแต่ผู้คนในแวดวงไฮโซที่เคยคุ้นหน้าคุ้นตากันดี หากเป็นเมื่อก่อนคนพวกนั้นคงพากันกรูมาหาเธอเพื่อพูดคุยและตีสนิท แต่ในตอนนี้กลับใช้สายตามองเธอราวกับว่าเธอไม่ได้คู่ควรที่จะมายืนอยู่ตรงนี้

“ใครให้ความกล้าแกมาที่นี่?” แสนรักหันไปตามเสียงคนที่พูดเหน็บแนม เขาเจออาทิตย์กับสิรินาถยืนคงกันอยู่ ดวงตากลมหรี่ลงมองชุดราตรีสีแดงสดที่สิรินาถสวมใส่ แม้มันจะดูดีไม่น้อยเมื่ออยู่บนตัวอีกคน แต่สิรินาถก็ไม่ควรได้รับมัน

“ทำไมถึงมางานนี้ได้ละ?” อาทิตย์ถามเสียงเรียบไม่มีความหมายแฝงใดในนั้น แต่กลับทำให้สิรินาถหัวเสียจนเขากระแอมไอแล้วทำนิ่งขรึมต่อหน้าเธอ

“เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาที่นี่ได้ด้วยซ้ำ มีเงินหรอ?”

“แต่ว่าสร้อยข้อมือกับที่คาดผมมุกนั่นไม่ธรรมดาเลยนะสิ” พริ้งพราวเพื่อนนางแบบคนสนิทที่เดินตามหลังมารีบกระซิบบอก แต่สิรินาถกลับแค่แค่นหัวเราะแล้วเดินเข้าไปใกล้แสนรักอย่างจงใจ กำไลข้อมือถูกกระชากออกไปเต็มแรง ก่อนที่แสนรักจะคว้ามันไว้อย่างห่วงแหนเพราะเป็นของที่ตะวันซื้อให้เธอ

“ก็แค่กำไลอันเดียว ฉันซื้อได้อีกเป็นสิบอัน” หลังคำพูดนั้นจบลงรองเท้าสีแดงสดก็เหยียบลงบนสร้อยข้อมือแล้วขยี้เท้าเต็มแรง แสนรักนั่งลงพยายามจะดึงกำไลข้อมือออกก่อนจะถูกเหยียบเข้าที่มือเต็มแรง

“สิ…พี่ว่าพอเถอะ”

“ทำไมคะ? หรือยังรักมันอยู่”

“ไม่ใช่แบบนั้น แต่คนเยอะนะ พี่ไม่อยากให้สิดูไม่ดี” สิรินาถกลับไม่ได้สนใจในสิ่งที่อาทิตย์พูดเลยแม้แต่น้อย แรงเหยียบยังเพิ่มมากขึ้นอีกกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ผมถูกกระชากออกไปเต็มแรง

“เก่งมากหรอ? เจอกันหน่อยเป็นไง” หญิงสาวที่บุคลิกภายนอกดูน่ารักแต่กลับเข้มแข็งจนสามารถเหวี่ยงสิรินาถออกไปไกลแล้วนั่งคร่อม ใบหน้าสิรินาถหันไปตามแรงตบ ก่อนที่พริ้งพราวจะวิ่งเข้าไปช่วยรั้งหญิงสาวคนนั้นเอาไว้

แสนรักรวบรวมกำลังที่มีลุกขึ้นไปกอดคอพริ้งพราวเอาไว้แน่นเพื่อช่วยหญิงสาวที่มาช่วยเธอ ภาพในตอนนี้กลายเป็นอาทิตย์ที่ยืนหน้าเสียอย่างทำอะไรไม่ถูก หญิงสาวแปลกหน้าพลิกตัวขึ้นคร่อมสิรินาถไว้ ส่วนพริ้งพราวก็ถูกแสนรักรัดคอแน่นแล้วขี่หลังอยู่

“ปล่อยนะยายบ้า”

“ก็หยุดก่อนสิ!” แสนรักตอบโต้กลับไปอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน!!!”

“หยุด!!!” เสียงของสกายตะโกนดังลั่นจนทุกอย่างหยุดชะงัก แสนรักถูกตะวันอุ้มลงมาจากแผ่นหลังของพริ้งพราว เขาจับเธอหมุนไปมาเพื่อสำรวจบาดแผล แม้จะเป็นห่วงมาก แต่ก็อดยิ้มไม่ได้ที่เห็นเธอเริ่มสู้คนขึ้นมาบ้าง

“บี๋ทำอะไรเนี่ย?” สกายเอ่ยถามจนแสนรักมองทั้งขมวดคิ้ว หญิงสาวอีกคนอยู่ในอ้อมแขนของสกาย ทั้งสกายยังลูบหลงเธอคนนั้นด้วย

“ก็เค้าไม่ชอบคนพวกนี้นี่ คิดว่าเป็นนางแบบดังแล้วจะทำอะไรก็ได้มั้ง ไม่ได้รวยคนเดียวในโลกนะเว้ย” คำพูดของหญิงสาวคนนั้นดูไม่หวาดกลัวอะไรแม้สักนิด แสนรักมองสกายที่ส่ายหัวแล้วมองคนในอ้อมแขนอย่างเอ็นดู แค่เห็นสายตาที่ใช้มองก็พอจะเข้าใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาคืออะไร

“นังบ้า!!! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!!”

“แล้วเธอรู้ไหมว่างานที่เธอเหยียบอยู่ตอนนี้ของใคร?” ใบหน้าหวานหันไปมองตะวันก่อนจะได้รับการพยักหน้าเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เธอคิดอยู่เป็นเรื่องจริง

“นี่คุณ….” อาทิตย์ชี้แล้วหรี่ตามองอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเบิกตกว้างแล้วดึสิรินาถมาไว้ข้างกายทันทีเพื่อให้หยุดก่อเรื่อง

“น้องแสนรักเป็นอะไรไหมคะ?”

“รู้จักหนูด้วยหรอคะ?” แสนรักพยายามมองใบหน้าน่ารักของคนตรงหน้าแล้วคิดไม่ตก เธอไม่รู้สึกคุ้นอีกคนเลย แต่ทำไมคนตรงหน้าถึงรู้จักเธอได้กัน

“รู้จักสิ เมื่อก่อนน้องแสนรักเคยชอบออกแบบเครื่องประดับใช่ไหม จำแหวนนี่ได้ไหม?”

เธอเบิกตากว้างเมื่อคนตรงหน้ายกมือขึ้นมาให้เธอดู มือเล็กจับมือของคนตรงหน้าทั้งรอยยิ้มด้วยดวงตาที่เอ่อคลอ เมื่อก่อนตอนเรียนเวลาว่างเธอกมักจะออกแบบเครื่องประดับเสมอ พ่อกับแม่ก็ชอบเอาไปอวดเพื่อน เธอจำได้ว่ามีบริษัทหนึ่งขอซื้อแบบไปจากคุณพ่อ แต่แค่ไม่รู้ว่าเป็นใคร

“ตอนนั้นคุณพ่อของน้องแสนรักเอาแบบให้คุณแม่พี่ดู พี่ไปงานด้วยแล้วชอบมาก ก็เลยบอกกับคุณพ่อน้องแสนรักไป ไม่กี่วันท่านก็เอามาให้ แล้วบอกว่าน้องแสนรักไม่เอาเงินเลยสักบาท พี่ก็เลยทำมาใส่เองคนเดียว”

“แหวนวงนี้ฉัตรหวงมากเลยนะ ขนาดแหวนหมั้นยังแทนที่ไม่ได้เลย” สกายพูดทั้งทำหน้าน้อยใจนิดหน่อยจนปาริฉัตรต้องเอาศอกกระทุ้งอย่างหมั่นไส้

“คู่หมั้น?”

“ใช่แล้วน้องแสนรัก นี่ปาริฉัตร สิริกุลนกร เป็นคู่หมั้นของไอ้สกายมัน” ตะวันย้ำคำที่แสนรักอยากรู้ เธอสะบัดหัวไล่ควางุนงงที่ทุกคนดูจะเชื่อมโยงกันไปหมด แสนรักหันไปมองปาริฉัตรที่ยังคงจับมือเธออยู่ ดวงตากลมหันไปสบกับตะวันอย่างนึกขอบคุณ เป็นเพราะเขาที่ยังทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีคนอีกมากมายที่พร้อมจะยังวนเวียนอยู่ในชีวิตเธอ

“พี่ตะวันพูดดีๆนะคะ ตอนนี้ฉัตรยังโกรธอยู่ ยังไม่ได้ให้อภัยเพื่อนพี่เลย”

“โธ่ บี๋”

“สิริกุลนกร?”

สิรินาถทวนนามสกุลที่ตะวันพึ่งพูดไปแล้วเปิดดูบัตรเชิญอย่างร้อนรน ในนั้นระบุรายละเอียดเอาไว้อย่างชัดเจนว่างานประมูลในวันนี้จัดขึ้นภายใต้บริษัทเอสเอ็น ซึ่งเป็นบริษัทผลิตเครื่องประดับขนาดใหญ่ของตระกูลสิริกุลนกล เธอกำมือแน่นอย่างขัดใจ ทำไมจู่ๆแสนรักถึงได้มีคนมากมายเข้ามาปกป้องเต็มไปหมด ตระกูลสิริกุลนกลไม่ใช่ตระกูลที่จะแตะต้องได้ง่ายๆ

“ทำไมตกใจหรอ? เดิมทีก็อยากมาเจอน้องแสนรักแบบดีๆ แต่ดันเจอเซอร์ไพรส์ซะได้”

“ผมอาทิตย์ครับ อาทิตย์ อัครบวร” อาทิตย์กระชับสูดแล้วยื่นมือปหวังทำความรู้จักกับตระกูลใหญ่

“นี่หรอคะน้องชายฝาแฝดพี่ตะวัน หน้าตาเหมือนกันมากเลยนะ แต่ความฉลาดสู้พี่ตะวันไม่ได้เลย ความจริงก็น่าจะเลือกภรรยาให้ดีกว่านี้หน่อยนะคะ” ตะวันแค่แค่นหัวเราะส่วนแสนรักอึ้งกับคำพูดนั้น ปาริฉัตรกล้าหาญมากจริงๆ เธออยากเป็นให้ได้แบบนี้บ้างจัง

“งานใกล้เริ่มแล้ว พี่ว่าฉัตรไปเตรียมตัวเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”

“น้องแสนรักมานี่กันเถอะ พอพี่ตะวันบอกว่าจะพาน้องแสนรักมาด้วย พี่ก็เลยจัดโซนวีไอพีให้เลย” ปาริฉัตรจับจูงมือของแสนรักไปราวกับรู้จักกันมานาน ตะวันก้มลงหยิบสร้อยข้อมือที่สิรินาถเหยียบไปขึ้นมา เขามองมันแล้วกำมือแน่น

“บอกเมียมึงให้รอรับใบแจ้งหนี้ด้วย กูต้องการค่าสร้อยข้อมือคืน”

“มันจะสักเท่าไหร่กันเชียว!!” สิรินาถเถียงขึ้นมาทันควัน

“สร้อยข้อมือเส้นนี้กูสั่งทำพิเศษ มีแค่ชิ้นเดียวในโลก เพชรทุกเม็ดกูให้ร้านคัดมาอย่างดีที่สุด เดี๋ยวบิลไปถึงมึงก็รู้เอง” ตะวันเหยียดยิ้มแล้วเดินไปอย่างไม่ใยดี ปล่อยให้อาทิตย์และสิรินาถยืนอย่างหัวเสีย ในเมื่อชอบใช้คอนเนคชั่นและอำนาจกันนัก ตะวันก็ไม่รังเกียจที่จะใช้บ้าง…