- 20 - อาทิตย์ไขว้เขว

บ้านอัครบวร

อาทิตย์เดินเข้ามาในตัวบ้านหลังจากเขาเสร็จจากประชุมด่วนเรื่องโปรเจคใหม่ที่พี่งได้เงินทุนมา พอเขาก้าวเข้าไปกลับรู้สึกว่าตั้งแต่บานประตูบ้านเงียบเชียบราวกับไม่มีใครอยู่ทั้งที่สิรินาถบอกว่าจะมารอเขาที่นี่ ขายาวก้าวไปตามทางเดินสู่ห้องนั่งเล่นก่อนเขาจะหยุดชะงักเมื่อได้ยินบทสนทนาของแม่เขาและสิรินาถ

"โดนยิงตกน้ำหรอลูก? ดีแล้ว ถ้าไม่มีนังเด็กนั่นสักคน ตะวันคงไม่บ้าขนาดนี้" อาทิตย์ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความเพราะมีชื่อของตะวันอยู่ในบทสนทนานั้นด้วย และคนที่มีอิทธิพลกับตะวันก็เห็นจะมีแค่แสนรักเท่านั้น หรือว่า...แม่เขากับสิรินาถจะให้คนไปทำอะไรแสนรัก

"แต่ก็ยังไม่แน่ใจนะคะคุณแม่ คนของคุณพ่อสิบอกว่า พี่ตะวันกระโดดตามลงไปด้วย"

"นังเด็กนั่นว่ายน้ำไม่แข็ง ถ้ารอดมาได้ก็ดวงแข็งเกินไปแล้ว ว่าแต่เรื่องนี้ตาอาทิตย์รู้หรือยัง?" คำของแม่ยิ่งยืนยันต่อเขาได้เป็นอย่างดี อาทิตย์ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ในใจเขาถึงร้อนลุ่มขึ้นมา เดิมทีที่รู้เรื่องว่าบ้านของแสนรักล้มละลาย เขาก็แค่อยากแยกย้ายจากเธอไป แต่ไม่ได้คิดว่าจะต้องทำร้ายเธอถึงชีวิตอย่างมี่แม่เขากับสอรินาถทำอยู่ในตอนนี้

"ยังค่ะ คุณแม่ว่าสิควรบอกไหมคะ?"

"ไม่ต้องบอกอ่ะดีแล้ว ตาอาทิตย์ไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันแล้วก็จริง แต่หนูสิก็รู้ว่าตาอาทิตย์อ่อนโยนแค่ไหน เดี๋ยวก็พาลใจอ่อนอีก"

"จริงค่ะ พี่อาทิตย์ใจอ่อนเกินไป" มันก็คงจะจริงอย่างที่ทั้งสองคนว่า ระหว่างเขากับแสนรักแม้จะแยกกันไปแล้วราวกับคนที่ไม่เหลืออะไรให้ผูกพันกันอีก แต่เวลาที่ได้ยินว่าแสนรักอยู่ในอันตรายเขาก็ยังคงกระวนกระวายอยู่

แม้ก่อนหน้านี้เราจะประทะกันหลายครั้ง แต่มันก็เป็นเพียงการขู่จากเขาเท่านั้น ถ้าเขาใจร้ายกับแสนรักได้จริง เขาคงลงมือฆ่าแสนรักไปนานแล้ว อาทิตย์เดินออกมากดโทรออกหาเบอร์ขององศาที่เขาไม่เคยแม้แต่จะมองมัน แต่กลับไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ เมื่อโทรออกหาเบอร์ของแสนรักก็เป็นแบบเดียวกัน

"อะไรของมึงว่ะอาทิตย์ จะมานั่งสนใจพวกมันทำไม" เขาพูดกับตัวเองส่ายหัว อาทิตย์ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลากับการสนใจเรื่องของคนเหล่านั้น เรื่องของผู้หญิงที่ไม่คู่ควรกับชีวิตเขาแล้ว หรือแม้แต่เรื่องของพี่ชายฝาแฝดที่ไม่เห็นหัวเขาเลยแม้สักนิด พอคิดได้อย่างนั้นเขาก็แค่เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ก่อนเผยรอยยิ้มบนใบหน้าแล้วจะเดินเข้าไปหาไม่ของแม่ของเขากับสิรินาถอย่างใจเย็น

สายลมเย็นพัดผ่านจนกายบางที่เปียกชุ่มหนาวเหน็บ ตะวันพยุงพาคนน้องมานั่งพิงลงบนต้นไม้ เขาดูบาดแผลที่เลือดไหลไม่ยอมหยุด แม้จะไม่ใหญ่มากแต่ก็คงสร้างความเจ็บปวดให้เธอพอสมควร ดูจากใบหน้าเหยเของเธอในตอนนี้เขาก็ยิ่งอยู่ไม่สุข

“พี่จะห้ามเลือดไว้ เจ็บหน่อยนะแสนรัก”

“โอ๊ย!!!” เธอร้องลั่นเมื่อเขาฉีกเอาเสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่มาพันรอบแผลของเธอแล้วออกแรงมัดเอาไว้จนแน่น ตะวันลูบหัวคนน้องอย่างปอบโยนเธอ เขามองไปรอบทิศทางที่มีแต่ป่าแล้วได้แต่ถอนหายใจ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เขาคุ้นเคย การเดินไปแบบไม่รู้ทิศทางอาจทำให้แย่ยิ่งกว่าเก่า เขาควรหยุดนิ่งรอให้พวกองศามาช่วย

เวลาผ่านร่วงเลยไปร่วมหลายชั่วโมงแต่เขากลับมองไม่เห็นแม้แต่เงาของเพื่อนเลย ตะวันลุกขึ้นสำรวจมองทุกทิศทางก่อนจะเดินกลับมาหาแสนรักที่หน้าพิงต้นไม้ด้วยใบหน้าซีดเซียว เธอสั่นเทาไปทั้งตัวแล้วยังดูอิดโรยมากจนเขาร้อนใจ

“แสนรักอดทนหน่อยนะ”

“พี่ตะวัน….แสนรักเจ็บ ฮึก แสนรักหนาว” คนน้องเอ่ยบอกกับเขาเสียงสั่น หัวใจของตะวันกระตุกวูบเมื่อเธอร้องไห้ออกมา เขาขยับเข้าไปนั่งใกล้แล้วพิงต้นไม้ ก่อนจะออกแรงให้เธอนั่งทิ้งแผ่นหลังมาพิงอกเขา ทั้งสองแขนแกร่งของเขากอดเอาไว้แน่น

“ดีขึ้นไหม? หืม?” ตะวันหอมลงบนหัวน้องอย่างปลอบประโลม แต่เขารู้สึกได้ว่าแรงสั่นสะท้านของตัวเธอไม่ได้ลดน้อยลงเลย ยิ่งเห็นว่าแสนรักเจ็บปวดมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งนึกโทษตัวเอง ถ้าเขาไม่อยู่ห่างน้อง มันคงไม่เป็นอย่างนี้ อย่างน้อยเขาก็คงปกป้องน้องได้ ไม่ทำให้น้องตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่แบบนี้

เขาหยิบเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาดู แม้จะโชคดีที่โทรศัพท์ของเขากันน้ำและยังเปิดติด แต่เมื่อมองดูสัญญาณมือถือตะสันก็ต้องสิ้นหวังอีกครั้ง เขาลืมไปเสียงสนิทว่าน้ำตกสูงที่มีแต่ป่าอย่างนี้คงไม่มีสัญญาณให้เขาได้ใช้งาน

“พี่ตะวันโกรธแสนรักหรอ?” เธอถามเขาเสียงแผ่วจนเขาชะงักค้าง แม้จะเข้าใจดีในคำถามนั้นแต่ตะวันก็ยังทำทีถามกลับไปเพื่อให้บทสนทนาระหว่างเราดำเนินต่อไปหลังจากที่เขาหนีหน้าคนน้องตั้งแต่เมื่อเช้า

“พี่จะโกรธแสนรักเรื่องอะไร?”

“เรื่องเมื่อคืน….แสนรักไม่ได้ตั้งใจพูดให้พี่รู้สึกไม่ดีนะ”

“เรื่องที่ยังมองพี่เป็นภาพซ้อนของไอ้อาทิตย์อ่ะหรอ?” เขายอมรับว่าสิ่งที่แสนรักพูดอาจทำให้เขารู้สึกแย่ไปบ้าง แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เขาหลบหน้าน้องเลย ที่ตะวันทำอย่างนั้นเพราะเขาไม่กล้าสู้หน้าแสนรักต่างหาก เพราะกลัวว่าน้องจะไม่ให้อภัยที่เขาเผลอไปฉวยโอกาสอย่างนั้น สิ่งที่แสนรักพูดมันไม่ได้มากพอให้คนอย่างเขาหมดความหวังดีไปจากน้องได้หรอก

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะพูดเรื่องนี้เลย พี่ขอแค่แสนรักปลอดภัย แล้วเราค่อยคุยกันตกลงไหม? พี่ขอโทษที่หนีหน้าแสนรักตั้งแต่เช้า” เขารู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันไม่ถูก แล้วคงทำให้น้องคิดมากเข้าไปใหญ่ที่เขาเลือกเมินหลังจากการกระทของเขาเมื่อคืน

“แสนรักกลัวแทบแย่….ว่าพี่อาจจะไม่อยากคุยกับแสนรักอีกแล้ว” คำพูดของน้องเร้าให้เขาจูบลงบนผมหอมของเธอแล้วโยกตัวเธอไปมาราวกลับเด็ก ยิ่งกอดแน่นตะวันก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความร้อนลุ่มของร่างกายเธอ แขนเรียวที่ทิ้งลงข้างลำตัวเร้าให้เขาก้มมองน้องก่อนจะเห็นว่าเธออหมดสติไปแล้วจนตะวันอดไม่ได้ที่จะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก

“แสนรักอย่าพึ่งเป็นอะไรนะ อีกแค่นิดเดียว” เสียงฝีเท้าของคนที่เหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งทำให้ตะวันกำก้อนหินที่อยู่ใกล้มือแน่นโดยอัติโนมัติ เขากลัวเหลือเกินว่าคนพวกนั้นจะยังไม่ไป แล้วถ้ามันโผล่มาอีกครั้ง เขาจะไม่มีวันยอมให้มันได้ทำร้ายน้องอีกแล้ว…..