- 30 - ทุกวินาทีมีค่ามาก

คฤหาสต์ของตะวัน

ตะวันวิ่งเข้าไปในตัวคฤหาสน์ทันทีหลังจากเขาให้คนเหยียบคันเร่งรถจากที่จอดเครื่องบินส่วนตัวมาด้วยความเร็ว ขายาวก้าวเข้าไปในตัวบ้านก่อนจะเห็นว่าทุกคนนั่งรอเขาอยู่ที่นั่น

มือหนารับเอาเอกสารสัญญาในมือองศามา ดวงตาคมไล่อ่านตัวอักษรตั้งแต่ตัวแรกจนตัวถึงตัวสุดท้ายให้เข้าใจ เขากำมือแน่นอย่างโกรธเคืองที่พวกมันกล้าเอาแสนรักมาต่อรองกับเขา พวกมันไม่รู้หรอกว่าแสนรักมีค่าสำหรับเยามากกว่าเส้นทางพวกนี้มาก แต่ตะวันก็มั่นใจว่าไม่ว่าอะไรจะสำคัญกว่าสำหรับเขา แต่เขาก็ยังจะไม่สูญเสียอะไรไป

ตะวันสั่งให้แมนวิ่งขึ้นไปเอาหมึกสำหรับปั๊มลายนิ้วมือของเขามา เขาเซ็นมันทันทีและปั๊มนิ้วมือลงไปอย่างรวดเร็วจนองศาที่อยากจะรั้งด้วยความไม่เข้าใจยังรั้งไว้ไม่ทัน

"มึงจะยอมหรอว่ะ"

"กูไม่นอมเสียอะไรของกูให้ใคร ไม่ว่าจะเส้นทางธุรกิจ หรือแสนรัก แต่คิดจะเล่นละครก็ต้องเล่นให้เนียน ยังไงซะตอนนี้มันก็ยังมีแสนรักมีตัวประกันในมือ ยอมทำแบบนี้ไปก่อน แล้วค่อยทำให้พวกมันรู้สึกสูญเสียของที่อยากได้ไปตรฝหน้าดีกว่า"

"งั้นมึงจะเอาไงต่อ?" สกายยกมือขึ้นท้าวเอวถามใบหน้าของเขาจริงจังรอคอยคำตอบจากตะวัน ในเวลานี้ถ้าตะวันอยากให้ช่วยอะไร เขาก็พร้อมช่วยเสมอ

"มันบอกให้มึงไปภายในสิบโมง แต่มึงคงทนไม่ไหวใช่ไหม?"

องศารู้ใจเพื่อนเป็นอย่างดี ตะวันตอบรับสิ่งที่องศาถามในทันที เขารอไม่ได้ ยิ่งน้องอยู่ในมือมันยิ่งยอมไม่ได้ มันอาจจะรับปากว่าจะไม่ทำร้ายหรือฆ่าแสนรักก่อนเขาจะไป แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่ทำอย่างอื่น ตะวัันอยู่วงการนี้มาพักใหญ่ เขารู้ดีว่าไม่มีสัจจะในคำพูดของพวกมัน

"ทุกวินาทีมีค่ามาก มันเหมือนกับการที่ปล่อยให้น้องอยู่ในที่ไม่ปลอดภัยนานขึ้นเรื่อยๆ เพราะงั้นกูจะไม่ทนรอหรอก" เขากล่าวอย่างแน่วแน่ ตะวันรับเอาปืนจากแมนมาเช็คลูกกระสุน เขาพร้อมลั่นไกลเสมอถ้ามีโอกาส และเมื่อไปถึงหากเห็นว่าแสนรักมรแผลแม้แต่ปลายเล็บ.เขาจะฆ่าพวกมันให้ตายทีีละคน

"โอเค งั้นพวกกูไปด้วย"

"องศาคนเดียวพอ สกายมึงอยู่นี่ คอยดูรินกับฉัตรเถอะ" ตะวันพยักเพยิดหน้าให้สกายที่ตั้งท่าจะไปด้วยมองไปทางปาริฉัตรที่นั่งอยู่โดยมีดาริินนั่งตรวจดูรอยช้ำแล้วทายาให้ สกายพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย ตะวัันรู้ดีว่าเพื่อนเขาเองก็คงห่วงปาริฉัตรไม่น้อยเลย

"นายจะให้ผมไปด้วยไหมครับ?"

"มึงเป็นคนที่กูไว้ใจที่สุด รออยู่ที่นี่ เผื่อมันมีอะไรเกินการควบคุม กูจะได้วางใจว่ายังเหลือมึงที่พร้อมจัดการทุกอย่างให้ราบรื่นต่อ" เขามองแมนที่พยักหน้ารับคำ การเอาแมนไว้ที่นี่ง่ายต่อเขาหากเกิดเรื่องที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว ยังน้อยแมนที่คอยจับตาดูจะได้เข้าไปช่วยพวกเขาได้ทันเวลา

"แต่ยังไงถ้าอันตรายหรือเสี่ยงเกินไป บอกกูทันทีนะเว้ย กูจะได้ไปช่วย" สกายยังคงอดห่วงไม่ได้ เขาห่วงเพื่อน และไม่ชอบความรู้สึกของการรอคอย หรือมานั่งเดาว่าเพื่อนของเขาจะรอดไหม แต่ปาริฉัตรที่อยู่ทางนี้เขาก็ทิ้งไปไม่ได้

"มึงอยู่นี่ ดูแลคู่หมั้นมึงให้ดี ส่วนเรื่องแสนรักกูจะจัดการเอง"

โกดังร้างที่ลับของพวกคาลอส

'คาลอส' คู่อริตัวเต็งเส้นทางสีเทาของตะวัน คาลอสอายุมากกว่าตะวัยหลายปีและเคยโดดเด่นในแวดวงนี้มาก่อน จนกระทั่งตะวันเด็กที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเลยแต่กลับสามารถอยู่เหนือเขาด้วยช่วงเวลาเพียงสั้น มันทำให้คาลอสเกลียดตะวันเข้าใส่ ยิ่งลูกค้ารายใหญ่เทใจไปทางตะวันกันหมด ความเกลียดของคาลอสก็ทวีคูณขึ้น

"นายจับฉันมาทำไม!?" แสนรักตะโกนถามทั้งที่ยังโดนมัดติดไว้ที่เก้าอี้ ดวงตากลมมองคาลอสที่นั่งไขว่สูบบุหรี่อยู่ไม่ไกล ทุกคนที่นี่กลัวคนตรงหน้าเธอกันหมด แสดงว่าเขานั่นแหละคือนายของคนพวกนี้

"เดี๋ยวก็รู้เอง อย่าพูดมาก ไม่งั้นฉันจะตัดลิ้นเธอ" เสียงเข้มนั้นแฝงความหงุดหงิดเอาไว้จนแสนรักเงียบไปชั่วครู่ อีกคนนั่งอยู่ไกลและไฟในโกดังเปิดแค่พอสลัวทำให้เธอมองไม่เห็นหน้าเขาแบบชัดเจน แต่ยังรับรู้ได้ถึงความเย็นเยือก ราวกับว่าคนตรงหน้าคือบุคคลอันตรายคนหนึ่ง

"นายต้องการอะไรจากพี่ตะวัน?" แสนรักไม่ลดละและถามอย่างตรงไปตรงมา เธอสังเกตเห็นสีหน้าของฮงศาและสกายที่อ่านเอกสารนั่นด้วยความหนักใจ แสดงว่าสิ่งคนตรงหน้าต้องการ แค่นั้นก็คาดเดาได้ว่ามันอาจเป็นเรื่องสำคัญ

"มึงไม่จำเป็นต้องมายุ่ง ถ้าไม่อยู่เป็นตัวประกันเฉยๆ แล้วเอาแต่ถามนั่นถามนี่หรือโวยวาย กูจะฆ่ามึงซะ"

"ถ้านายฆ่าฉัน ไม่ว่าอะไรที่นายต้องการจากพี่ตะวัน นายจะไม่มีวันได้" แม้จะเสียงสั่นเพียงไหนเธอก็ยังคงเถียงออกไป แสนรักรวบรวมความกล้าและซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้ เธอเชื่อมใจในตัวตะวันว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไว้แบบนี้

"เหอะ นี่ฟังเหมือนคำขู่เลยนะ" กายกำยำเดินเข้ามาใกล้แสนรักมากขึ้น มือหนาบีบที่คางเต็มแรงแล้วเชิดขึ้น มันทำให้เธอเหผ้นบาดแผลบนใบหน้าของอีกคนได้ชัดขึ้น

แผลเป็นคาดบนใบหน้านั้นนูนจนเห็นชัด แสนรักสะดุ้งเฮือกไปชั้วครู่่ก่อนจะถูกบีบคางเต็มแรง

"ตกใจหรอ? แผลนี้แหละ เป็นแผลที่ไอ้ตะวันมาฝากความแค้นเอาำว้ที่ฉัน!!!! ฮ่าๆๆ" แสนรักยิ่งตัวสั่นเทาเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะและร้องไห้ปะปนกันเหมือนกับเสียสติอยู่

"จะ .... จะทำอะไรน่ะ!?" แสนรักเอ่ยเสียงสั้นเมื่อปลายมีดแหลมถูกถือมาทางเธอก่อนคมของมันจะไล้ไปตามกรอบหน้าแผ่วเบา

"เอาคืนไง กูสัญญาว่าจะเจ็บแค่แปปเดียใ"