- 31 - พี่อยู่นี่แล้ว

แผลที่คอยังคงมีเลือดติดแห้งกังแต่คนตรงหน้าเธอกับเอามีดขยับมาใกล้เธออีกครั้ง ความเย็นเฉียบของมีดที่ไล้ไปตามผิวหน้าทำให้แสนรักตัวสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามดิ้นเร่าแต่แขนและขาที่ถูกมัดคิดกับเก้าอี้กลายเป็นอุปสรรคใหญ่สำหรับการหลีกหนี

แสนรักหลับตาลงเมื่อคิดว่าตัวเองคงไม่อาจเอาตัวรอดไปจากตรงนี้ได้ แต่แล้วเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่วิ่งเข้ามาและเสียงแสนคุ้นหูก็ทำให้เธอมีความหวัง

"ไอ้คาลอส ปล่อยคนของกู!" เสียงคุ้นหูของเขาตะโกนดังลั่นทำให้แสนรักใจชื้นขึ้นมาเมื่อได้ยิน ดวงตากลมสั่นไหวน้ำตาแทบจะไหลออกมาอยู่รอมร่อเมื่อเห็นคนที่รอคอยอยู่ตรงหน้า

"มาเร็วชิบหาย กูกะจะเล่นสนุกกับมันสักหน่อย" คาลอสขยับไปยืนอยู่ด้านหลังร่างเล็กทันที แขนแกร่งของมันโอบไว้รอบคอของแสนรักพร้อมกับปลายมีดที่ถือจ่อไปมาอยู่ตามใบหน้าแล้วยกขึ้นถือให้ตะวันได้เห็น

"พี่ตะวัน...." เสียงหวานของแสนรักแผ่วเบาแต่ตะวันกลับได้ยินมัรชัดเจน เขามองสบตาคนน้องเพื่อให้เธอเขื่อมั่นในตัวเขาและไม่กังวล ประโยคปลอบประโลมถูกเขาพูดออกไป

"แสนรักต้องกลัวนะ พี่อยู่นี่แล้ว"

"อีนี่มันสำคัญกับมึงจริงๆสินะ แสดงว่ากูจับมาไม่ผิดตัว" ยิ่งตะวันแสดงออกมาเท่าไหร่ก็ยิ่งย้ำเตือนให้มั่นใจว่าแสนรักเป็นคนสำคัญของเขา คาลอสที่จับทางได้ก็ขยับมืดมาลูบไล้ไปตามแก้มเนียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีคำพูดขู่แต่ตะวันกลับรู้สึกเหมือนถํกข่มขู่อยู่ตลอดเวลา

"เอามีดออกไปให้ไกลแสนรัก ถ้ามึงอยากได้สิ่งที่มึึึงต้องการ" เขายื่นคำขาดแล้วยกซองเอกสารให้คนตรงหน้าดู มึงอีกข้างเขากำแน่นอย่างโกรธเคือง สัญญาว่าพอเอาแสนรักกลับคืนมาในอ้อมกอดได้เมื่อไหร่ เขาจะจัดการมันในทันทีแบบไม่ปราณีใดๆ

"กูว่าในตอนนี้ไม่ใช่มึงนะที่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรอ่ะ"

"นี่มึงคิดจะตุกติกหรอ!!" ตะวันที่เห็นว่าปลายมีดนั้นกดที่แก้มเนียนของแสนรักให้พอเลือดซิบเขาก็พยายามจะขยับเข้าไปแต่คนของคาลอสมาขวางไว้ก่อส เขากัดฟันกรอดอย่างโกรธเคือง แผลที่หน้าเธอแม้จะไม่ใหญ่ แต่มันกลับส่งความเจ็บปวดมากมายมาที่ใจเขา

"แหม ก็มองกูในแง่ร้ายเกินไป กูก็แค่เปลี่ยนคำพูดนิดหน่อยเอง แค่อยากเล่นสนุก อย่าเรียกว่าตุกติกสิ" คาลอสเปลี่ยนจุดกดมีดลงอีกนิดหน่อย เขามองคนน้องที่หลับตาแน่น โชคดีที่คาลอสยังกดไม่แรงนัก มัันกำลังทำเหมือนเล่นสนุกอย่างที่บอก แต่เป็นการเล่นสนุกบนความรู้สึกและความอดทนของเขา

"มึงต้องการอะไร!?" ในตอนนี้เขาเข้ามาที่นี่คนเดียวเพราะเป็นข้อต่อรองของมัน แต่เขาก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น ทันทีที่องศากับลูกน้องเขาจัดการข้างนอกเรียบร้อย เวลานั้นแหละคือเวลาตายของมัน ขายาวก้าวเชื่อวช้าแค่ได้เพียงสองก้าวก็ต้องหยุดลง เพราะยิ่งก้าวไปใกล้มีดเย็นเฉียบก็จะกดให้เกิดแผลบนใบหน้าแสนรักเพิ่มขึ้นอีกราวกับการเตือนเขาไม่ให้ทำอะไรนอกเหนือจากที่บ้านต้องการ

"แผลที่หน้ากูมึงฝากไว้ งั้นหน้าอีนี่กูก็อยากฝากไว้เหมือนกัน เผื่อเวลาเห็นหน้ามัน มึงจะได้จำได้ว่าทำอะะไรกับกูเอาไว้บ้าง!"

"อย่านะ!! ถ้ามึงทำแสนรักเจ็บแม้แต่นิดเดียว ก็ฆ่ามึงแน่!!" สิ่งที่ตะวัันกำลังพูดไม่ใช่คำขู่ หากคาลอสยังทำอะไรมากกว่านี้เขาก็ยินดีที่จะพรากชีวิตมัน และดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่เชื่อและคิดว่าเขาหมดหนทางแล้วจริงๆ น้ำเสียงราวกับว่าอยู่เหนือว่าทำเอาตะวันอยากจะหัวเราะออกมาแต่ก็เก็บอาการไว้เพราะไม่อยากให้มันรู้ตัวก่อน

"จุ๊ๆๆ ไอ้ตะวัน ตอนนี้อีนี่อยู่ในมือกู มึงจะทำอะไรก็ได้"

"กูบอกว่าอย่าแตะไง!!" ตะวันก้าวเข้าไปอีกก้าวเมื่อเห็นว่าปลายจมูกของมันเริ่มจะเข้าใกล้แสนรัก ท่าทางเย้นหยันและรอยยิ้มท้าทายนั้นทำเอาตะวันออกจนเลือดขึ้นหน้า เขาค่อยๆประโลมตัวเองในใจว่าให้ใจเย็น ตะวันนับหนึ่งถึงสิบในใจเมื่อเขามองนาฬิกาที่ข้อมือ มันเป็นเวลาที่เขาคาดคะเนไว้ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

ปึ้ง!!! องศาและลูกน้องเขากรูเข้ามาก่อนจะล้อมรอบเอาไว้เป็นวงกลม ลูกน้องของคาลอสที่อยู่ที่นี่ถูกคนของเขาจัดการทันที ตะวันจ้องมองคาลอสที่เริ่มตื่นตระหนก ถึงมันจะไม่มีลูกน้องคอยช่วยแล้วในตอนนี้ แต่ก็ยังมีแสนรักอยู่ในกำมือซึ่งนั่นมันน่ากลัวสำหรับเขามากกว่าสิ่งไหน

"มึงเล่นตุกติกหรอไอ้ตะวัน!"

"ทีมึงยังตุกติกกูเลย ส่งคนของกูคืนมา" เขาเน้นย้ำคำว่า 'คนของกู' เพื่อให่คาลอสเห็นความสำคัญของแสนรัก และทำให้มันได้รู้ว่าไม่ควรมายุ่หรือปตะต้องคนของเขาเด็ดขาด

"อีนี่ยังอยู่กับกู! แน่จริงมึงก็เข้ามา" เชือกที่มัดแขนและขาของแสนรักถูกคาลอสเอามีดตัดเชือกทั้งหมดออก กายเล็กถูกกระชากไปล็อกไว้เพื่อเป็นโล่กำบัง ตะวันยกมือให้ลูกน้องเขาลดปืนลงทันที

"มึงแน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้?" ตะวัันถามเสียงเรียบ ในเมื่อให้โอาสไปแล้วแม้จะแค่เล็กน้อย แต่ในเมื่อมันไม่รับ เขาก็ไม่จำเป็นต้องให้โอกาสอีก

"ทำไม!? มึงกลัวขึ้นมาแล้วหรอ!?"

"พี่ตะวัน... แสนรักกลัว" เสียงสั่นเครืออของแสนรักทำตะวัันใจอ่อนยวบ แต่เขาสะบัดหัวเพื่อให้กลับมาเป็นคนที่ดุดันพอ ถ้าเขาแสดงออกมากเกินไป อาจกลายเป็นจุดที่ทำให้คาลอสใช้ฌจมตีเขาได้ง่ายๆ เพราะฉะนั้นตะวันจะไม่มีวันยอมให้คนเห็นมุมที่น่าสงสารของเขาเด็ดขาด

"กูจะให้มึงเลือก ปล่อยแสนรักแล้วไปซะ กับไม่ปล่อยแล้วให้กูจัดการมึง"

"มึงอย่ามาต่อรองกับกู"

"เลือก!!!!"