- 6 - แสนรักเจ็บ

“ในเมื่อทุกคนไม่ทำตามสัญญา วันนี้ผมก็จะมาเอาคนของผมคืน”

“มึงก็เอาคืนไปสิ!! มึงได้แสนรักคืน กูแต่งงานใหม่ก็แฟร์ดีไม่ใช่หรอว่ะ”

ตะวันมองอาทิตย์ที่สวนกลับมาอย่างไม่มีความใส่ใจแสนรักแม้สักนิด เขานึกถึงวันที่อีกคนสัญญากับเขาเอาไว้ว่าจะดูแลแสนรักและไม่ทำให้แสนรักเสียใจ แต่ดูเหมือนตอนนี้อีกคนจะลืมคำพูดของตัวเองไปหมดแล้ว

“มึงทำร้ายแสนรักขนาดนั้น คิดว่ากูควรปล่อยมึงไปหรอ!!!” เขากดไกปืนขึ้นเตรียมจะลั่นไกลออกไปแต่เสียงหวานแสนคุ้นหูเข้ามาหยุดเขาเอาไว้ก่อน

“พี่ตะวันอย่านะคะ” ตะวันมองแสนรักที่เดินมายืนขวางอาทิตย์เอาไว้ ปลายกระบอกปืนที่จ่อไปที่อีกคนตอนนี้กำลังจ่ออยู่ที่แสนรักจนเขาต้องเบี่ยงกระบอกปืนหนี

“รินทำไมปล่อยให้แสนรักเข้ามาละ” องซาหันไปถามดารินที่วิ่งตามเข้ามาหน้าตาตื่น

“เราแค่ลงไปหลังรถจะหาดูเสื้อผ้าให้น้องเปลี่ยน เดินกลับไปอีกทีน้องก็วิ่งมานี่แล้วอ่ะ”

“เอาไงดีว่ะไอ้องศา?”

“ดูไปก่อนว่าตะวันมันจะเอาไง แสนรักมาแบบนี้ แค่พูดนิดหน่อยมันก็คงใจอ่อนแล้ว”

องศาพูดตอบสกายไป พวกเขารู้จักตะวันดี อีกคนไม่ยอมอะไรง่ายๆโดยเฉพาะคนที่ทำให้แสนรักต้องเจ็บ แต่ถ้าแสนรักเป็นคนเอ่ยปาก ไม่ว่าจะเรื่องไหนตะวันสามารถยอมได้ทันทีโดยไม่มีข้อต่อแย้งใดทั้งสิ้น ขอเพียงแค่สิ่งนั้นที่เขาจะทำเป็นสิ่งที่ทำให้แสนรักสบายใจก็พอ

“แสนรัก… มันทำกับแสนรักขนาดนี้ ยังรักมันอยู่อีกหรอ?” ตะวันควบคุมน้ำเสียงที่ถามคนตรงหน้าออกไปอย่างไม่อยากให้น้องรับรู้ถึงความหงุดหงิดภายในใจเขา

“ไม่…มะ ไม่รัก” เสียงสั้นเครือนั้นไม่อาจปกปิดความรู้สึกของแสนรักไว้ได้เลย ตะวันเข้าใจแสนรักที่สุด การเลิกรักใครสักคนไม่ง่ายขนาดนั้น แต่เขาไม่อยากให้น้องต้องจมปลักกับผู้ชายอย่างอาทิตย์อีกแล้ว

“แสนรักไม่อยากให้พี่ตะวันทำร้ายใคร เรากลับกันนะคะ” เธอพยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เขาเพื่อให้ตะวันคลายความโกรธลง

“แต่ว่ามัน…”

“นะคะพี่ตะวัน แสนรักเจ็บ พาแสนรักไปจากที่นี่นะคะ”

ตะวันลืมคำที่จะพูดไปเสียหมดสิ้นเพียงแค่แสนรักบอกว่าเจ็บ เขาเดินไปแนบชิดเธอแล้วก้มมองบาดแผลที่ขาเรียวที่ยังคงมีเลือดติดอยู่ก่อนที่จะพรูลมหายใจออกมาอย่างไม่สมอารมณ์ที่ไม่สามารถจัดการอะไรได้เลย

“มึงว่ามันจะทำไง?”

“ใจอ่อนชัวร์” สกายตอบด้วยน้ำเสียงกวนกลับไปกับคำถามขององศา พวกเขาแค่ยักคิ้วใส่กันแล้วส่ายหัว ก่อนจะโดนดารินตีไปคนละที

“นี่! ยังจะทำเป็นเล่นกันอีก”

“พี่ตะวัน….”

เสียงหวานเรียกชื่อเขาซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมออกไปจากที่นี่ง่ายๆ เขาพยักหน้ารับให้แสนรักได้คลายกังวล แล้วถือวิสาสะอุ้มเธอขึ้นมาสู่อ้อมแขน ก่อนจะหันไปมองจ้องอาทิตย์สลับกับพ่อแม่เขา ตะวันไม่ได้ยอมแพ้แค่ทำเพื่อความสบายใจของแสนรักเท่านั้น และเขาก็ไม่ได้จะหยุดแค่นี้

“อย่าทำได้ใจไป เพราะกูจัดการมึงแน่”

เขาพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะกระชับอ้อมแขนที่โอบอุ้มกายเล็กเอาไว้ให้มั่นคงขึ้น ตะวันส่งสายตาให้องศากับสกายอย่างเข้าใจกัน เพื่อนเขาสองคนยกมือกลับมาอย่างไม่ต้องตกลงอะไรมาก ก่อนเขาจะเดินไปทั้งที่มีดารินวิ่งตามออกไปด้วย

“ไหน ๆก็มีเรื่องให้ขวัญเสียกันแล้ว รับไปอีกสักหน่อยนะครับคุณพ่อคุณแม่” สกายกวักมือให้คนที่พวกเขาเอามาด้วยเข้าไปพังข้าวของในงานแต่งให้หมดอย่างตั้งใจก่อกวน ทุกอย่างที่ถูกทำลายในวันนี้ยังไม่แหลกสลายเท่าใจของแสนรักด้วยซ้ำ

“พวกมึงก็เป็นเพื่อนกูนะ”

“อย่าคิดว่าแค่หน้าเหมือนตะวันแล้วจะมาเป็นเพื่อนพวกกูได้นะ” องศาเอาปืนชี้หน้าแล้วมองอย่างไม่ชอบใจที่อาทิตย์พูดนัก

“เพื่อนพวกกูมีแค่ตะวัน คนแบบมึงไม่มีวันมีเพื่อนหรอก” ปั้ง!!! สกายพูดทิ้งท้ายแล้วยิงลงที่พื้นที่ว่างใกล้ปลายเท้าจนอาทิตย์ต้องถอยหลังไปด้วยความตกใจ

รถคันหรูแล่นด้วยความเร็วไปตามถนนที่เขาไม่ได้มาเหยียบนานถึงสี่ปี ตะวันรอบมองแสนรักที่เอนพิงเบาะรถแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่พูดไม่จา ยังดีที่ในรถมีเสียงขององศากับสกายถกเถียงกันพอทำให้บรรยากาศไม่เงียบจนเกินไป

ตะวันมองมือเล็กของแสนรักก่อนที่เขาจะเอื้อมไปกอบกุมมือเธอเอาไว้ คนน้องไม่หันกลับมามองเขาแม้สักนิด แต่ตะวันกลับไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไร เขาเข้าใจแสนรักมากกว่าใคร และยอมให้เธอทำอะไรก็ได้ที่สบายใจ

“บ้านใครอ่ะ?” ดารินขมวดคิ้วเมื่อรถเลี้ยวเข้าไปในบ้านที่ใหญ่โตราวคฤหาสต์แห่งหนึ่ง

“มึงเตรียมทุกอย่างครบแล้วใช่ไหม?” ตะวันเอ่ยปากถามลูกน้องคนสนิท บ้านหลังนี้เขาพึ่งสั่งให้คนสนิทของเขาจัดการเมื่อคืน มันอยู่ห่างจากอัครบวรไม่มาก ดีสำหรับเขาที่จะเทียวไปเยี่ยมเยียนคนที่นั่นได้บ่อยครั้งโดยไม่ต้องกังวล

“ที่นี่ที่ไหนคะ?” เขามองแสนรักที่ถามเขาเมื่อบานประตูรถเปิดออกแล้วเขากำลังยืนรอให้เธอลงมาจากรถ

“บ้านพี่เอง ต่อไปนี้แสนรักอยู่กับพี่ที่นี่นะ”

“แต่แสนรัก….อ๊ะ พี่ตะวัน” ตะวันไม่ได้รอให้แสนรักตอบตกลง เขาอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วก้าวเข้าตัวบ้านอย่างไม่ไสนจว่ายังไม่ได้กดเลื่อนเบาะให้เพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลังออกมาได้

“ดูมัน….ไม่เอาอะไรละ สนใจแต่แสนรัก”  

สกายที่ลงจากรถมาได้เพราะแมนมาเปิดให้ก็เอาแต่บ่นอุบ จนดารินต้องส่ายหัวแล้วเดินตามตะวันเข้าไป ไม่ได้สนใจเพื่อนตัวดีสองคนที่เอาแต่คุยกวนกันไปมา

ตะวันวางแสนรักลงบนโซฟาตัวนุ่ม เขานั่งลงข้างล่างชันเข่าขึ้นหนึ่งข้างแล้วยกขาเรียวพาดไว้บนของเขา มือหนาที่เอาไว้ชกต่อยและจับปืน เขาไม่เคยใช้มันสัมผัสอะไรแผ่วเบา แต่ในตอนนี้กลับสัมผัสไปตามขาเรียวที่มีแผลอย่างนุ่มนวล

“เจ็บมากไหม?”

“ไม่เจ็บค่ะ” เธอตอบเขาเสียงสั่นเครือ

“โกหก…รินเราขออุปกรณ์ทำแผลหน่อยสิ”

“พี่ตะวันคะ แสนรักไม่เป็นไร”

“นั่งเฉยๆพี่จะทำแผลให้” เขาพูดเสียงแข็งราวกับเอ่ยดุ แต่มันเป็นการดุเพราะความเป็นห่วง

“แสนรักทำเองก็ได้ค่ะ”

“อยู่เฉยๆ อย่าดื้อ”