- 7 - ขอโทษ

“พี่ตะวันหายไปไหนมา?”

มือที่กำลังบรรจงทายาให้เธอหยุดชะงักกับคำถามนั้น จะให้เขาตอบคำถามเธอยังไงว่าเขาหายไปไหนมา จะบอกว่าเขารับเงินจากพ่อแล้วยอมจากไปเพื่อให้เธอมีความสุขก็ดูไม่ใชเรื่องที่น่าพูดนัก ตะวันทำได้แค่เลือกพูดประโยคที่เขาต้องการแทนที่จะตอบคำถามของเธอ

“พี่ก็กลับมาแล้วนี่ไง”

“แสนรักคิดว่าจะไม่ได้เจอพี่แล้วซะอีก” ดวงตาคมองสบกับแววตาแสนวูบไหวขอเธอ เขาลูบที่แก้มนิ่มแผ่วเบา ยิ่งอยู่ใกล้ในตอนนี้ก็ยิงมองเห็นได้ชัดขึ้นว่าแก้มกลมของเธอซุบลงไปแค่ไหน จนทำให้แววตาของเขามีแต่คำว่าขอโทษอยู่ในนั้น

“ขอโทษนะที่กลับมาช้า”

“ที่พี่ตะวันหายไปเฉยๆเพราะโกรธแสนรักหรอ? โกรธที่แสนรักเลือกพี่อาทิตย์ใช่ไหม?”

“ไม่ใช่แบบนั้น แสนรักมองหน้าพี่ พี่ตะวันคนนี้เคยโกรธแสนรักด้วยหรอ”

เขาใช้สองมือประคองใบหน้าหวานเอาไว้ เขาอยากให้แสนรักมองเห็นความรู้สึกของเขา ตะวันคิดว่าแสนรักรู้ดีกว่าใคร ตังแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยโกรธแสนรักเลยสักครั้ง แม้แต่ความคิดที่จะโกรธก็ไม่เคยมี

“แล้วทำไมถึงหายไปโดยที่ไม่บอกแสนรักสักคำ”

“ถ้าพี่เห็นหน้าแสนรัก คิดว่าพี่จะหายไปจากที่นี่ได้หรอ” ที่คีบกับสำลีในมือถูกวางลงบนโต๊ะ ตะวันลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วหันหลังให้กับคนน้อง เขาหลับตาแน่นอย่างไม่รู้ว่าควรตอบคำถามยังไงเพื่อให้เธอเข้าใจเขามากกว่านี้

“เพราะพี่รู้ว่าถ้าเกิดพี่ไปบอกลาแสนรัก พี่ก็คงทำใจไปจากแสนรักไม่ได้หรอก แค่เห็นหน้าแสนรักพี่ก็คงก้าวขาไม่ออกแล้ว”

“แสนรักไม่เลือกพี่ มองข้ามความรู้สึกของพี่ ทำไมพี่ยังกลับมาหาแสนรักอีก” ตะวันหันไปมองแสนรักที่ก้มหน้าลง ทันทีที่เห็นไหล่สั่นเทิ้มของเธอเขาก็ได้แต่หันไปทางอื่น เขาเกลียดการที่ต้องมองน้องร้องไห้มากที่สุด

เสียงลมหายใจหนักหน่วงพรูออกมา เขาเดินเข้าไปนั่งข้างแสนรักแล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างไม่พูดอะไร มือหนาลูบไปตามเส้นผมของแสนรักอย่างปลอบประโลม เขาผละน้องออกมาแล้วลูบไปตามกรอบหน้าก่อนจะเช็ดซับน้ำตาที่อาบแก้มออกให้

“คุณอาเป็นยังไงบ้าง?”

“ตอนนี้คุณพ่ออยู่ในเรื่อนจำค่ะ ที่บ้านถูกสั่งล้มละลาย หลังตัดสินโทษคุณแม่ก็ช็อคเข้าโรงพยาบาล ยังไม่ฟื้นเลย”

“แล้วญาติของแสนรักละ คนของสิริบริวัตรไปไหนกันหมด? ไม่มีใครมาช่วยแสนรักเลยหรอ?”

“พอคุณพ่อล้มละลายก็เหมือนว่าทุกคนจะตีตัวออกห่างกันหมดแล้วค่ะ” ตะวันมองเห็นความเจ็บปวดในแววตานั้น ในเวลานี้คนที่น้องเลือกอย่างอาทิตย์ควรจะเป็นคนที่อยู่กับแสนรักมากที่สุด แต่กลับเป็นคนที่ทิ้งแสนรักไปอย่างไม่ใยดี

“เหนื่อยมากใช่ไหม? พี่ขอโทษนะ”

“พี่ตะวันขอโทษแสนรักทำไม พี่ไม่ได้ผิดสักหน่อย”

“ขอโทษที่ไม่มาให้เร็วกว่านี้ แต่แสนรักไม่ต้องห่วงนะ พี่จะทวงคืนทุกอย่างให้แสนรัก ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ เงินทอง หรือแม้แต่ความรู้สึกกับหัวใจของแสนรัก พี่ตะวันคนนี้จะเอามันคืนมาให้แสนรักทั้งหมด”

“ทำไมแสนรักถึงไม่เลือกรักคนแบบพี่นะ” คำพูดนั้นไม่ใช่แค่แสนรักที่เจ็บปวด แต่ตะวันเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน ยามที่ได้ยินคำว่าไม่รักจากน้อง ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาไม่รู้สึกเจ็บ แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากการเก็บความเจ็บปวดนั้นเอาไว้

“ความรักมันบังคับกันไม่ได้สักหน่อย แสนรักไปพักดีกว่านะ พี่ให้คนเตรียมห้องไว้แล้ว”

บ้านอัครบวร

เพล้ง!!! อาทิตย์กวาดข้าวของบนโต๊ะหล่นแตกกระจายไปทั่วพื้นอย่างหัวเสีย งานแต่งวันนี้ที่ตั้งใจจัดเตรียมอย่างดีและรอคอยมานานล่มลงไม่เป็นท่า ถึงแม้สิรินาถจะยังยืนยันว่าสามารถจัดงานแต่งได้อีกครั้งนั้นก็ไม่ได้ทำให้ควาโกรธเคืองในใจของอาทิตย์น้อยลงสักนิด

“ไอ้ตะวัน!! ไอลูกไม่รักดี!!!”

“พ่อให้เงินมันไปเท่าไหร่กันแน่ ทำไมมันถึงได้ดูเปลี่ยนไปขนาดนั้น”

อาทิตย์หัวเสียมากขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงสภานที่ดีขึ้นราวฟ้ากับเหวของตะวันในวันนี้ ทุกอย่างที่อีกคนสวมใส่ล้วนเป็นของราคาแพงที่คนอย่างตะวันไม่มีทางแตะต้องได้ ไหนจะเรื่องที่พึ่งซื้อบ้านหลังใหม่ที่เขาได้ยินมาจากคนของพ่อในรถอีก

“พ่อก็ให้ไปแค่ไม่กี่ล้าน ใครจะไปรู้ว่าคนอย่างตะวันที่ไม่เก่งอะไรเลยจะสร้างตัวเองได้แบบนี้”

“ทั้งที่แม่เคยลองให้คนไปสืบแล้วแต่ก็ไม่รู้เลยว่าตะวันทำธุรกิจอะไรที่มาเก๊าถึงได้มีเงินขนาดนี้ขึ้นมาได้” อาทิตย์ยิ่งขมวดคิ้วกว่าเดิมเมื่อแม่เขาพูด… คนไม่เอาไหนอย่างตะวันจะไปทำอะไรได้

“มันมีเงินแทนที่จะเอามาจุนเจือครอบครัว ดันเอาไปดูแลเด็กผู้หญิงคนนั้น ไอ้ลูกคนนี้มันน่าโมโห!!”

“ตะวันมันรักแสนรักาแต่ไหนแต่ไรพ่อก็รู้ แค่แสนรักพูดอะไรมันก็ยอมให้ทั้งนั้น”

“ว่าแต่ตะวันรู้ได้ยังไงว่าลูกจะแต่งงาน แถมยังบุกเหมือนรู้อีกว่าเจ้าสาวไม่ใช่แสนรัก” สองพ่อลูกครุ่นคิดกับสิ่งนั้นแล้วมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปมองอีกคนที่ยืนยิ้มแหย เพียงเท่านั้นก็เข้าใจทุกอย่างทันที

“แม่ก็แค่ส่งให้เพราะเห็นว่ายังไงก็เป็นลูก อยากให้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตา” อาทิตย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่ายกับสถานการณ์

“เรื่องนั้นก็ช่างมันเถอะ คิดกันดีกว่าว่าจะเอายังไงต่อ ทั้งเรื่องไอ้ตะวัน ไหนจะเรื่องสิอีก งานล่มแบบนี้สิคงโกรธผมมากแน่ เงินลงทุนของอัครบวรอาจจะถูกปฏิเสธก็ได้”

“ไม่ได้นะ พรุ่งนี้แกก็เอาดอกไม้ไปง้อหนูสิหน่อย หนูสิรักแกจะตาย คงไม่โกรธมากหรอ” เขาพยักหน้าตามที่พ่อบอก การง้อสิรินาถยังไม่ยากเท่ากับการเดาใจของตะวัน อาทิตย์เป็นแฝดและรับรู้ได้ถึงแววตากับความรู้สึกนั้น เขารู้ว่าตะวันไม่ได้จากไปโดยไม่หวนกลับมาแน่

“เรื่องตะวัน…คงต้องให้แสนรักช่วย”

“แสนรัก? นังเด็กนั่นจะช่วยอะไรได้”

“ไอ้ตะวันมันรักแสนรักจะตายไป ขอแค่แสนรักอยู่ข้างเรา มันก็คงหยุดทุกอย่าง ส่วนแสนรักก็รักผมมาก ผมเชื่อว่าแสนรักไม่ยอมให้ผมเป็นอะไรไปหรอก” รอยยิ้มมุมปากปรากฏบนใบหน้าของอาทิตย์ ดูเหมือนว่าเขาจะหาวิธีที่ทำให้ตะวันยอมหยุดเรื่องทั้งหมดได้แล้ว