บทที่ 3 สมรสพระราชทาน

กู้ฮองเฮาทรงทอดพระเนตรเหตุการณ์ทั้งหมดมาระยะหนึ่งแล้ว พระนางทรงทราบดีว่าตระกูลเสิ่นมีความสำคัญต่อราชสำนักเพียงใด

“จื่อเวย เข้ามาหาข้าสิ”

เสิ่นจื่อเวยรีบยอบกาย

“เพคะ ฮองเฮา”

นางเดินเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าพระนางอย่างนอบน้อม

ฮองเฮาทอดพระเนตรดวงตาที่แดงเรื่อของนาง ก่อนจะถอนพระทัยเบา ๆ

“เด็กดี เจ้าได้รับความไม่เป็นธรรมแล้ว”

“หม่อมฉันไม่กล้าคิดเช่นนั้นเพคะ”

“เจ้านี่นะ”

ฮองเฮาทรงเอื้อมพระหัตถ์มาประคองนางขึ้น ก่อนทอดพระเนตรไปทางซ่งเจียหมิง

“เรื่องหมั้นหมายมิใช่เรื่องที่บุรุษคนหนึ่งจะสามารถยกเลิกได้ตามใจชอบ โดยเฉพาะเมื่อเป็นสัญญาที่ผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลตกลงกันเอาไว้ คุณชายซ่ง เรื่องในวันนี้เจ้ากระทำไม่เหมาะสมจริง ๆ”

ซ่งเจียหมิงรีบคุกเข่าลง

“กระหม่อมทราบความผิดพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมกับซีอินรักกันจริง ๆ หากไม่พูดกันให้ชัดเจน กระหม่อมเกรงว่าคงยากนักที่จะยกเลิกสัญญาหมั้นหมายได้”

ฮองเฮาทรงขมวดพระขนง

“ความรักของเจ้ามิใช่ความผิด แต่การทำให้สตรีผู้หนึ่งต้องอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายต่างหากที่ไม่เหมาะสม”

ซ่งเจียหมิงก้มหน้าลงทันที

ฮองเฮาจึงทรงหันกลับมาหาเสิ่นจื่อเวย

“จื่อเวย เจ้าเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ ทั้งยังมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย จะปล่อยให้เจ้าอ้างว้างไร้คู่ได้อย่างไร”

หนังตาของเสิ่นจื่อเวยกระตุก

มาแล้ว!

ฉากนี้มาแล้ว!

ฮองเฮาทรงแย้มพระสรวล

“ตระกูลกู้ของข้ามีหลานชายที่ยังไม่ได้แต่งงานอยู่หลายคน หากเจ้าไม่รังเกียจ...”

“ฮองเฮากำลังจะจับคู่ให้ผู้ใดหรือ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางเข้าอุทยาน

ขันทีผู้หนึ่งรีบประกาศเสียงดัง

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

ผู้คนทั้งหมดรีบคุกเข่าลงพร้อมกัน

“ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”

เสิ่นจื่อเวยคุกเข่าตามคนอื่นอย่างรวดเร็ว

หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

มาแล้วจริง ๆ ด้วย!

หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้!

และอีกไม่กี่อึดใจ พระองค์จะพระราชทานสมรสให้นางกับหลี่เฉิงอวิ๋น

บุรุษในฉลองพระองค์ลายมังกรเสด็จเข้ามาในอุทยาน พระพักตร์ยังคงหล่อเหลา พระเนตรคมกริบและเปี่ยมด้วยอำนาจ

“ลุกขึ้นเถิด”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท!”

ฮ่องเต้เสด็จไปประทับข้างกู้ฮองเฮา

“เมื่อครู่เจิ้นได้ยินฮองเฮากำลังพูดเรื่องจับคู่ให้ผู้ใดอยู่หรือ”

“เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นเพคะ”

กู้ฮองเฮาทรงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวบรัด หลี่เฉิงหรงฟังจนจบ ก่อนทอดพระเนตรไปทางซ่งเจียหมิง

“เจ้าเป็นบุตรชายตระกูลซ่ง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าเป็นผู้ขอถอนหมั้น”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ในเมื่อเจ้ากับคุณหนูเสิ่นไม่มีวาสนาต่อกัน เจิ้นก็คิดว่าไม่ควรบังคับ”

ซ่งเจียหมิงแสดงสีหน้ายินดี แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยขอบพระทัย ฮ่องเต้ก็ตรัสต่อ

“ทว่าเรื่องหมั้นหมายเป็นเรื่องของสองตระกูล มิใช่เรื่องที่เจ้าจะประกาศยกเลิกกลางงานเลี้ยงได้ตามใจชอบ กลับไปแล้วให้บิดาของเจ้าส่งคนไปเจรจากับจวนแม่ทัพให้เรียบร้อย”

“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงหรงจึงหันมาทางเสิ่นจื่อเวย

“เงยหน้าขึ้นให้เจิ้นดูหน่อย”

นางทำตามอย่างว่าง่าย

“เจ้าเป็นบุตรสาวของเสิ่นอี้เหิงใช่หรือไม่”

“เพคะ”

“ปีนี้อายุเท่าใดแล้ว”

“สิบเจ็ดปีเพคะ”

ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์ช้า ๆ

“ถึงวัยออกเรือนแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยรู้สึกว่าหัวใจตนเองแทบจะหยุดเต้น

ฝ่าบาทเพคะ!

หม่อมฉันเพิ่งสิบเจ็ดเองนะเพคะ!

แต่คำพูดเหล่านี้นางย่อมไม่กล้าเอ่ยออกมา ฮ่องเต้ทอดพระเนตรกู้ฮองเฮาแวบหนึ่ง

“เมื่อครู่ฮองเฮาตรัสว่าตระกูลกู้มีบุรุษหนุ่มที่ยังไม่ได้แต่งงานอยู่หลายคนใช่หรือไม่”

“เพคะ”

“บังเอิญเสียจริง”

มุมพระโอษฐ์ของหลี่เฉิงหรงยกขึ้นเล็กน้อย

“เจิ้นเองก็มีพระอนุชาที่ยังไม่ได้แต่งงานอยู่ผู้หนึ่งเช่นกัน”

รอยยิ้มของกู้ฮองเฮาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที สั้นเสียจนแทบไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นยกเว้นเสิ่นจื่อเวย

มาแล้ว!

“อ๋องหก หลี่เฉิงอวิ๋น”

เพียงพระนามนี้ถูกเอ่ยขึ้น บรรยากาศภายในอุทยานก็เปลี่ยนไปทันที บรรดาคุณหนูที่เมื่อครู่ยังซุบซิบกันต่างเงียบกริบ

เทพสังหารแห่งต้าหลี่!

ผู้ใดในเมืองหลวงจะไม่รู้จักพระนามนี้

หลี่เฉิงอวิ๋นมีพระชนมายุเพียงยี่สิบสองปี แต่กลับผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน ในมือกุมกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดสายหนึ่งของต้าหลี่

เขาเป็นพระอนุชาร่วมพระมารดาของฮ่องเต้ เป็นคนที่หลี่เฉิงหรงทรงไว้วางพระทัยที่สุด และเป็นดาบที่คมกริบที่สุดในพระหัตถ์ของโอรสสวรรค์

บรรดาองค์ชายในเมืองหลวงเห็นพระปิตุลาผู้นี้ยังต้องเกรงใจสามส่วนแม้แต่องค์รัชทายาทก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

“เฉิงอวิ๋นปีนี้อายุยี่สิบสอง ยังไม่มีพระชายาเอก”

หลี่เฉิงหรงทอดพระเนตรเสิ่นจื่อเวย

“เจิ้นเห็นว่าเจ้าเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่เสิ่น รูปโฉม กิริยา และชาติกำเนิดล้วนเหมาะสมกับเขา”

พระองค์หยุดเล็กน้อย ก่อนตรัสด้วยพระสุรเสียงที่ไม่เปิดช่องให้ผู้ใดโต้แย้ง

“เช่นนั้นเจิ้นจะพระราชทานสมรสให้เสิ่นจื่อเวยเป็นพระชายาเอกของอ๋องหก”

เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นรอบด้าน

แม้แต่กู้ฮองเฮาก็ทรงนิ่งไปชั่วขณะ

ผู้คนภายนอกอาจมองว่านี่เป็นเพียงการที่ฮ่องเต้ทรงเห็นพระทัยบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ซึ่งเพิ่งถูกถอนหมั้น จึงพระราชทานคู่ครองที่สูงศักดิ์กว่าให้เพื่อรักษาหน้านาง

แต่ผู้ที่เข้าใจสถานการณ์ในราชสำนักต่างรู้ดีว่า... นี่ไม่ใช่เพียงการพระราชทานสมรส!

อ๋องหกมีกองทัพอยู่ในมือ

แม่ทัพใหญ่เสิ่นก็มีกองทัพอยู่ในมือ

หากสองฝ่ายเกี่ยวดองกัน... ความหมายของเรื่องนี้ย่อมไม่ธรรมดา

กู้ฮองเฮาทรงกำผ้าเช็ดพระหัตถ์แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนคลายออกอย่างรวดเร็ว

“ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนักเพคะ”

เสิ่นจื่อเวยกลับรู้สึกชาหนึบที่ศีรษะ

อ๋องหก!

หลี่เฉิงอวิ๋น!

บุรุษที่คนทั้งแคว้นเรียกว่าเทพสังหาร! และที่สำคัญ เขาคือตัวละครที่ถูกพระเอกกับนางเอกต้นฉบับลากลงไปในโคลนพร้อมกับตระกูลเสิ่น!

เสิ่นจื่อเวยจำตอนจบของเขาได้ดี หลังจากนางปฏิเสธการแต่งงานครั้งแล้วครั้งเล่า ความสัมพันธ์ระหว่างอ๋องหกกับตระกูลเสิ่นก็เลวร้ายลง

หลินซีอินกับซ่งเจียหมิงคอยเติมเชื้อไฟอยู่เบื้องหลัง

หลักฐานจริงบ้างเท็จบ้างถูกโยนเข้ามาไม่ขาดสาย

ตระกูลเสิ่นเริ่มสงสัยว่าหลี่เฉิงอวิ๋นต้องการช่วงชิงอำนาจทหาร

ส่วนฝ่ายอ๋องหกก็ถูกทำให้เชื่อว่าตระกูลเสิ่นมีใจเอนเอียงไปทางองค์รัชทายาทและจงใจทำให้เขาเสียหน้า

จากพันธมิตรที่ฮ่องเต้ตั้งใจสร้างขึ้น... กลับกลายเป็นศัตรูที่พร้อมจะชักดาบใส่กัน และหมากตัวแรกที่ทำให้ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น ก็คือเสิ่นจื่อเวย

ไม่ได้!

นางจะไม่เดินซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด!

หากวันนี้นางปฏิเสธพระราชโองการ ก็เท่ากับนางเป็นผู้ตัดสายสัมพันธ์ที่ฮ่องเต้ต้องการสร้างด้วยมือตนเอง ไม่เพียงทำให้อ๋องหกเสียหน้า แต่ยังเท่ากับตบพระพักตร์ฮ่องเต้ต่อหน้าผู้คนมากมาย ต่อให้นางไม่อยากแต่งเพียงใด วันนี้ก็ต้องตอบรับไว้ก่อน

เสิ่นจื่อเวยคุกเข่าลงทันที

“หม่อมฉันเสิ่นจื่อเวย รับพระราชโองการเพคะ”

เสียงของนางดังฟังชัด

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระเมตตา”

ทั่วทั้งอุทยานเงียบลงอีกครั้ง หลี่เฉิงหรงทอดพระเนตรนางด้วยความประหลาดพระทัยอยู่เล็กน้อย

“เจ้ายินยอมหรือ”

“เพคะ”

เสิ่นจื่อเวยตอบโดยไม่ลังเล

“ฝ่าบาททรงพระเมตตาหม่อมฉันถึงเพียงนี้ หม่อมฉันซาบซึ้งยังไม่ทัน จะกล้าขัดพระประสงค์ได้อย่างไรเพคะ”

นางก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม

“อีกทั้งท่านอ๋องหกสร้างคุณูปการให้แผ่นดินมานับครั้งไม่ถ้วน หม่อมฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของท่านอ๋องมานาน หากได้รับพระราชทานสมรสให้เป็นพระชายาของพระองค์ นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันเพคะ”

คราวนี้ไม่เพียงหลี่เฉิงหรงที่แปลกพระทัย กู้ฮองเฮา ซ่งเจียหมิง และหลินซีอินต่างก็มองนางอย่างไม่อยากเชื่อ

โดยเฉพาะหลินซีอิน นางรู้จักเสิ่นจื่อเวยมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายยึดติดกับซ่งเจียหมิงมากเพียงใด เหตุใดวันนี้จึงยอมรับการแต่งงานกับชายอื่นง่ายดายถึงเพียงนี้