ตอนที่5

" ...กูลมึงอย่าเข้ามาใกล้ กูเหม็นจะอ้วก แหวะ "

เอื้อการต์รีบยกมือบีบจมูกทันทีที่คนเป็นพี่เปิดประตูเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยที่ตัวเขาต้องนอนให้น้ำเกลืออยู่

" จมูกมึงเป็นอะไรนักหนาห๊ะการต์ เหม็นไปหมดทุกอย่างแบบนี้กูว่ามันชักจะอาการหนักแล้วนะ ตัดทิ้งเลยไหมจะได้หมดปัญหา "

เกื้อกูลพูดกับน้องชายพลางมองหน้าอีกฝ่ายอย่างอารมณ์เสีย มันเป็นอะไรนักหนา เหม็นไปซะทุกอย่าง ไม่ว่าได้กลิ่นอะไรนิดหน่อยก็อ้วกก็อาเจียน ข้าวปลาก็กินไม่ได้ เดี๋ยวเวียนหัว เดี๋ยวเป็นลม จนเขาก็ทำอะไรไม่ถูกนอกจากพามันมานอนให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลนี่เเหละ

ทั้งที่ไม่มีไข้ ไม่ได้ป่วยอะไร แต่ร่างกายอ่อนเพลียอย่างไม่มีสาเหตุ ขนาดไอ้หมอตรวจร่างกายอย่างละเอียดก็ไม่พบอะไรผิดปกติ จะว่าเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อนก็ไม่น่าใช่เพราะไม่อย่างนั้นความทรงจำที่หายไปคงกลับมาเรียบร้อยแล้ว แต่นี่มันยังจำเรื่องราวในช่วงวัยเด็กไม่ได้เหมือนเดิมแสดงว่าไม่เกี่ยวกัน แล้วตกลงน้องชายเขามันเป็นอะไรกันแน่วะ

" ฮึกก แล้วมึง ฮึก จะเสียงดังใส่กูทำไมวะ ฮืออ กูไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ซะหน่อย ถ้ามึงรำคาญ ฮึกก มึงกลับออกไปเลย "

โอ๊ย กูจะบ้าตาย ....

เกื้อกูลยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความปวดหัวและจนปัญญา หลายวันที่ผ่านมาน้องชายเขาจะมีอารมณ์แปรปรวนจนน่าเเปลกใจ สาบานได้เลยว่าตั้งแต่โตขึ้นมาพร้อมกันช่วงนี้คือช่วงที่เอื้อการต์มันร้องไห้บ่อยที่สุดแล้ว ขนาดตอนเป็นเด็กมันยังไม่งอแงงเท่านี้เลยแม่ง

แอ๊ดด~~

" ว๊ายย น้องการต์ร้องไห้ทำไมลูก "

ดร.สุกัณญา กิจติธรรมรงค์ เปิดประตูเข้ามาก็ต้องร้องตกใจที่เห็นลูกชายคนเล็กนอนร้องไห้อยู่บนเตียงคนไข้โดยมีลูกชายคนโตยืนเท้าสะเอวมองคนเป็นน้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

" ฮึกก ม๊าครับ ฮืออ กูลมันดุการต์อ่ะ มันจะตัดจมูกการต์ทิ้ง "

เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่เปิดประตูเข้ามาเท่านั้นแหละเกื้อกูลถึงกับต้องถอนหายใจแรงๆอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อกี้น้องชายเขามันยังนอนร้องไห้เงียบๆอยู่เลย แต่พอเห็นคนให้ท้ายเข้ามาในห้องเท่านั้นแหละ แม่ง ร้องขึ้นเสียงดังซะงั้น ปกติธรรมดามันก็อ้อนม๊าเก่งอยู่แล้วไม่ต้องถามถึงตอนนี้เลยว่าเขาจะเป็นยังไง

กูดูเป็นผู้ร้ายทันทีเลย สัส...

ดร.สุกัณญา รีบวางขนมไว้บนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปหาลูกชายที่นอนสะอื้นไห้อยู่บนเตียงคนไข้อย่างน่าสงสาร มือบางหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาบิดน้ำออกหมาดๆ ก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้ลูกชายคนเล็กที่ตัวไม่เล็กอย่างนึกเอ็นดูปนขบขัน

ตั้งแต่โตขึ้นเป็นหนุ่มแฝดทั้งสองก็ไม่เคยงอแงงกับเธออีกเลยจนกระทั่งวันนี้ เอื้อการต์โหมดขี้แย่มันก็น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนกันนะเนี่ย

นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้ดูแลลูกๆแบบนี้ อดนึกไปถึงตอนที่เจ้าแฝดยังเป็นเด็กน้อยไม่ได้ เมื่อก่อนเวลาเจ้าตัวเล็กทั้งสองไม่สบายที่ไรเธอก็มักจะถูกอ้อนให้เช็ดเนื้อเช็ดตัวแบบนี้ตลอด

คิดแล้วก็ยังทำให้เธอยิ้มได้เสมอ...

" ตกลงทะเลาะอะไรกันครับ "

เอ่ยถามหลังวางผ้าขนหนูผืนเล็กลงในกะละมังเรียบร้อยแล้ว

หมับ~~

เอื้อการต์ลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าเอวบางของผู้เป็นแม่มากอดหมับทันทีเมื่อได้ยินคำถาม

" การต์แค่ห้ามไม่ให้กูลเข้ามาใกล้เอง แต่กูลมันขึ้นเสียงดุว่าการต์ใหญ่เลยครับม๊า มันว่าจมูกการต์มีปัญหา ยังขู่จะตัดจมูกการต์ทิ้งด้วย "

" ขี้ฟ้อง "

เมื่อคนน้องกล่าวจบคนพี่ก็ไม่ยอม สวนกลับมาทันควันเช่นกันจน ดร.สุกัณญาอดที่จะอมยิ้มขำไม่ได้ บรรยากาศแบบนี้ห่างหายไปนามมากจริงๆตั้งแต่เจ้าแฝดทั้งสองโตเป็นผู้ใหญ่ เธอก็ไม่เคยเห็นพี่น้องคู่นี้เถียงกันเป็นเด็กแบบนี้เลยสักครั้ง

" ม๊าา..."

" หยุดเลยนะการต์ มึงอย่างอแงเป็นเด็กดิ..."

" หยุดทั้งสองคนนั้นแหละลูก "

เมื่อผู้หญิงหนึ่งเดียวที่อยู่ในห้องเอ่ยปากห้ามมีเหรอที่คนเป็นลูกจะไม่ทำตาม

" พี่กูลครับ พี่ก็รู้ว่าช่วงนี้น้องไม่ค่อยสบาย จะงอแงงบ้าง ไม่มีเหตุผลบ้าง แต่ม๊าอยากให้ลูกใจเย็นๆและเข้าใจน้องหน่อยนะครับ

ส่วนน้องการต์ ม๊ารู้ว่าลูกไม่สบายแต่ถึงยังไงม๊าก็อยากให้คุยกับพี่เขาด้วยเหตุผล ไม่ใช้อารมณ์ไม่อย่างนั้นจะคุยกันไม่เข้าใจนะลูก

ไหนลองเล่าให้ม๊าฟังหน่อยสิครับว่าเมื่อกี้ทั้งสองคนทะเลาะกันเรื่องอะไร หืม "

เกื้อกูลเดินไปนั่งตรงโซฟาอีกฟากหนึ่ง ซึ่งอยู่ไกลจากคนเป็นน้องพอสมควรแล้วเอ่ยขึ้น

" กูลแค่จะเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ข้างเตียงเองครับ แต่การต์บอกว่ามันเหม็น "

" ก็มันเหม็นจริงๆนะเว้ย เหม็นกลิ่นน้ำหอมมึงอ่ะ "

" มันจะเหม็นได้ไงก็กูเอาน้ำหอมของมึงมาฉีด กลิ่นนี้มึงใช้มาตลอดไม่ใช่รึไง "

เกื้อกูลเลิกคิ้วถามพร้อมมองหน้าเอื้อการต์อย่างไม่เข้าใจ เขารึอุตส่าห์ไปเอาน้ำหอมของมันมาใช้เพราะมันบอกว่าเหม็นน้ำหอมกลิ่นที่เขาใช้ประจำ แต่ที่ไหนได้มันกลับยังมาบอกว่าเหม็นอยู่อีกจะไม่ให้เขาหงุดหงิดได้ยังไงกัน

แต่ยังไม่ทันที่ใครจะเอ่ยอะไรต่อเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อนที่คนด้านนอกจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมผงกหัวขอโทษขอโพยเจ้านายที่เธอขึ้นมาช้า

" หายไปไหนมาแจ๋ว "

ดร.สุกัณญาเอ่ยถามสาวใช้ตัวน้อยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เธอเกือบจะลืมไปเสียสนิทว่าเธอไม่ได้มาโรงพยาบาลเพียงคนเดียว

" ขอโทษจ๊ะคุณหญิง แจ๋วแวะซื้อผลไม้ดองอยู่เลยขึ้นมาช้า แหะแหะ "

เอ่ยอธิบายพลางยิ้มเจือน ก่อนจะรีบเดินไปจัดอาหารในปิ่นโตใส่จานให้คนป่วยเงียบๆ

" เดี๋ยวฉันจัดการเอง แจ๋วไปทานของที่ซื้อมาเถอะ "

เมื่อเห็นสาวใช้จัดอาหารลงจานเรียบร้อยแล้ว ดร.สุกัณญา จึงเดินไปบอกว่าเธอจะยกอาหารไปให้ลูกชายเอง

" ขอบคุณจ๊ะ "

แจ๋วสาวใช้วัยสิบสามปี รีบคว้าถุงที่เต็มไปด้วยผลไม้ดองหลายชนิดเดินไปนั่งทานอีกมุมหนึ่งของห้องเงียบๆ โดยหารู้ไม่ว่ามีสายตาคมเฉียบของใครบางคนจ้องมองถุงผลไม้ตาเป็นมัน ยิ่งตอนที่เด็นน้อยแกะผลไม้ออกมาใส่ในจาน กลิ่นหอมปนเปรี้ยวที่เป็นเอกลักษณ์ก็ยิ่งทำให้เอื้อการต์ถึงขั้นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างห้ามไม่ได้

แจ๋วที่กำลังหยิบมะม่วงดองจิ้มน้ำปลาหวานจะส่งเข้าปากเป็นต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นคุณการต์มองมาตาละห้อย

" อะ...เอ่อ...คุณการต์อยากลองชิมไหมจ๊ะ "

ทั้ง ดร. สุกัณญาและเกื้อกูลเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมแจ๋วถึงกล้าเอ่ยชวน แต่พอทั้งสองหันไปมองคนป่วยที่นั่งอยู่บนเตียงเท่านั้นแหละ...กระจ่างเลย

มองถุงผลไม้ดองตาเป็นมันซะขนาดนั้น ไม่ต้องอ้าปากก็ดูออกล่ะว่าน้ำลายมันสอแค่ไหน ตาเป็นประกายเลยสัส....