หน้าหลัก / รักโบราณ / ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ / ตอนที่ 9 หน้าเจ้าหวานเยี่ยงสตรี

แชร์

ตอนที่ 9 หน้าเจ้าหวานเยี่ยงสตรี

ผู้เขียน: Naiyana
last update วันที่เผยแพร่: 2026-04-29 17:33:33

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องตั้งแต่ยามอิ๋นดังขึ้น โชคดีที่หญิงสาวตื่นมาเตรียมตัวก่อนมิเช่นนั้นเกรงว่าคงมิทัน หญิงสาวหมุนกายหน้ากระจกทองแดงเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยตนเอง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง

"ว๊าว~"

ทันทีที่ประตูเปิดออกบุรุษตรงหน้าก็อ้าปากข้างทันทีที่เห็น คนตรงหน้าดูเหมือนจะเป็นขันทีเช่นเดียวกัน เขาสวมแว่นเล็กๆอีกทั้งมิได้สูงกว่านางมากนัก ตัวก็ผอมบางเหมือนสตรี นี่คงเป็นเหตุผลที่ไม่ค่อยมีใครสงสัยนางเท่าใด

"น้องชายเจ้าใบหน้ามิคมเข้มเหมือนบุรุษอย่างที่ทหารหน้าตำหนักบอกกันจริงๆด้วย เห็นทีว่าชายาขันทีหน้าหวานในเรือน ข้าคงตกเป็นที่สองเสียแล้ว"

"หน้าหวานอันใด ข้าเป็นบุรุษทั้งแท่ง"

เจียงซือหนิงรีบปฏิเสธทันทีด้วยความไม่พอใจ

"ขออภัยข้าเพียงหยอกล้อเจ้าเล่นเท่านั้น มิคิดว่าเจ้าจะโมโหถึงเพียงนี้"

บุรุษตรงหน้าเอ่ยพลางเกาท้อยทอยแก้เขิน เขาลืมไปว่ามิใช่ทุกคนที่จะอยากหน้าหวานเหมือนเขา ปกติเขาก็อัธยาศัยดีเช่นนี้ คนที่ชอบพูดกลับต้องมารับใช้ตำหนักที่ผู้คนน้อยจนนับนิ้วได้ก็รู้สึกเหงาปากมิน้อย

"ข้าลืมแนะนำตัว ข้านามไฉรั่ว พ่อบ้านฉางตงให้ข้ามาพาเจ้าเดินดูรอบตำหนักแล้วก็พาเจ้าไปเรือนหลานฮวา จะได้รู้ว่าต้องทำอันใดบ้าง"

ชายหนุ่มเอ่ยแนะนำตัว

"ข้านามเสวียนเหยียน"

"ข้ารู้แล้ว เช่นนั้นไปกินข้าวก่อนข้าจะพาเจ้าไปดูรอบๆตำหนัก"

"ได้!"

เจียงซือหนิงเอ่ยพลางเข้าไปเอาของในห้อง และรีบออกมาปิดประตูให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตามไฉรั่วไป

......

อ่างไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องอาบน้ำ ห้องนี้ใหญ่เท่าเรือนเรือนหนึ่งเลยก็ว่าได้ หมอกขาวจากน้ำอุ่นลอยล่องจากผิวน้ำพัดเอากลิ่นหอมจากน้ำปรุงอบอวนไปทั่วห้อง กลีบดอกกุ้ยฮวาบนผิวน้ำขยับตามการเคลื่อนไหวของร่างใหญ่ที่นอนแช่ตัวในอ่างด้วยท่าทีผ่อนคลาย

หยดน้ำใสเกาะตามกรอบหน้าคม ไหลลงมาตามสันกรามหยดลงที่หน้าอกกว้าง และในที่สุดก็ไหลลงมาตามร่องหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผมดำยาวดูสุขภาพดีแผ่ไปกับพื้นน้ำ บุรุษร่างกายสมบูรณ์หลับตาลงเอื้อมมือไปหยิบจอกสุรา แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่า ดวงตาคมสีสนิมลืมขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"สุราข้าเล่า"

เสียงเข้มตะหวาดถามเสียงดังด้วยความไม่พอใจ

"ขออภัยชินอ๋อง หมอหลวงบอกว่าท่านมิควรดื่มสุราเกินวันละห้าจอก มิเช่นนั้นบาดแผลของท่านจะมิมีวันหาย"

จื่อซ่งผู้ช่วยของเขาเอ่ยเตือน ชายหนุ่มเป็นคนเดียวที่กล้าขัดผู้เป็นนายในเรือนแห่งนี้

"เฮ้อ~ นับวันเจ้ายิ่งทำตัวเป็นแม่นมมั่วหลาน"

ชายหนุ่มเอ่ยพลางถอนหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง น้ำหยดเล็กไหลตามร่างกายไปตามน่องขาว สวมอาภรณ์ตัวในและเดินไปนั่งที่เก้าอี้

กระจกทองแดงสะท้อนใบหน้าบุรุษรูปงาม คิ้วหนาจัดเรียงตัวสวย ดวงตาคมสีสนิมดูเสน่ห์เหมือนมีหยดน้ำใสเคลือบอยู่ดูน่าหลงไหล จมูกคมโดงเป็นสันรับกับใบหน้า ปากหนาชุมชื่นดูสุขภาพดี ใบหน้าที่สมบรูณ์แบบเช่นนี้กลับมีตำหนิที่ปลายหางตาเล็กๆ มันเล็กจนแทบมิได้มีผลกับความสมบูรณ์แบบนี้ หากมิได้ตั้งใจมองก็ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่ามีบาดแผลนี้อยู่บนหน้า แต่ชายหนุ่มกลับรังเกียจมันจนต้องสวมหน้ากากเหล็กปิดเอาไว้ตลอดเวลา

"ทางเซี่ยเจิงส่งข่าวมาบ้างหรือไม่"

"ยังไม่มีมาขอรับ"

"อื้ม"

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกเรียกความสนใจของทั้งคู่ จื่อซ่งเดินไปหยิบอาภรณ์มาสวมใส่ให้ผู้เป็นนาย

"เรียนชินอ๋อง อาหารเช้าเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ชินอ๋องจะรับสำหรับที่ไหนเจ้าคะ"

สตรีเพียงคนเดียวในตำหนัก แม่นมมั่วหลานส่งเสียงรายงานผู้เป็นนายจากด้านนอกตำหนัก เรื่องอาหารการกินรวมถึงเรื่องส่วนตัวเขาดูแลให้ชายหนุ่มมาตั้งแต่เด็ก ฉะนั้นในเรือนแห่งนี้แม่นมมั่วหลานจึงถูกละเว้นจากสตรีทั่วหล้า

"ริมสระบัวแล้วกัน"

"เจ้าค่ะ"

แม่นมมั่วหลานรับคำก่อนจะรีบออกไปทำตามคำสั่ง จื่อซ่งเองก็ดูความเรียบร้อยเนื่องด้วยรู้ดีว่าผู้เป็นนายเขารักความเป็นระเบียยเรียบร้อยขนาดไหน จากนั้นเดินออกไปรอด้านนอก

โจวเทียนหลานหันมามองตนเองในกระจก มือหนาเอื้อมมาสัมผัสที่ใบหน้าตนเองบริเวณรอยบาดแผลเล็กๆ แววตาที่เรียบเฉยพลันเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที จากนั้นเอื้อมไปหยิบหน้ากากเหล็กมาสวมทับและเดินออกไปจากตำหนัก

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 155 NC จบบริบูรณ์

    สองปีผ่านไปณ อำเภอหลงเจียภายในกระท่อมไม้ไผ่กลางป่าที่เงียบสงบ หากจะเรียกว่ากระท่อมก็ดูไม่ใช่ เพราะสถานที่แห่งนี้กว้างใหญ่และสวยงาม ใหญ่โตกว่าบ้านเรือนชาวบ้านทั่วไปเสียซ้ำ หลังแต่งงานได้เพียงสามเดือน โจวเทียนหลานก็เลือกพาหญิงสาวออกเดินทางไกลเพื่อชื่นชมทิวทัศน์ภูเขากว้างใหญ่ ตามความฝันที่หญิงสาวเคยบอกไว้ วันนั้นหญิงสาวทำได้เพียงอ่านมันจากตำราที่เขาสั่ง วันนี้เป็นเขาที่พานางเดินทางไปทุกที่โจวเทียนหลานเอื้อมแขนไปให้เหยี่ยวบินมาเกาะที่แขน ก่อนจะดึงเอาจดหมายออกมาอ่านข้อความด้านใน"ข้าทำสำเร็จแล้ว ในที่สุดนางก็พ่ายแพ้ให้ความรักของข้าที่มอบให้มาโดยตลอด จี้เซี่ย ยามเฉิน พาตัวเล็กเดินทางมาให้ทัน ก่อนที่ข้าจะตัดขาดกับเจ้า เป็นสหายที่มีหนี้แค้นกันไปตลอดชีวิต หยางมู่อวิ๋น"โจวเทียนหลานอ่านจดหมายในกระดาษพร้อมฉีกยิ้ม เป็นจังหวะที่เจียงซือหนิงเดินเข้ามาพอดี"มีเรื่องน่ายินดีอันใดหรือเจ้าคะ"หญิงสาวเอ่ยถาม"มู่อวิ๋นและแม่นางไป๋ลู่""อย่าบอกนะเจ้าคะ ว่าทั้งคู่....""เดือนหน้าเราจะเดินทางกลับเมืองหลวง ไปร่วมงานสมรสของพวกเขากัน""จริงหรือเจ้าค่ะ ในที่สุดแม่นางไป๋ลู่ก็ยอมใจอ่อน แม่ทัพมู่อวิ๋นรูปงามและอ

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 154 NC ยังอวดเก่งอยู่อีกหรือไม่

    เช้าวันถัดมาแสงอาทิตย์ปลายยามซื่อสาดส่องเข้ามาตามช่องลมในเรือน ร่างกายเปลี่ยนเปล่าของทั้งคู่ยังนอนหลับตาพริ้งเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากรสรักเมื่อคืน ทุกคนในจวนต่างมิมีผู้ใดเข้ามาปลุกคนทั้งคู่ มือหนากระชับร่างบางเข้ามากอดแน่นเมื่อได้ยินเสียงนกน้อยที่ร้องเบาๆด้านนอกเรือน เจียงซือหนิงขยับกายเข้าหาอกอุ่นทั้งที่ยังมิลืมตา โจวเทียนหลานจุมพิตที่หน้าผากเนียนเบาๆอย่างเอ็นดู"อรุนสวัสดิ์ฮูหยินของข้า"ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูเบาๆเพียงครั้งเดียวเพื่อไม่ให้รบกวนคนด้านใน โจวเทียนหลายห่มผ้าให้คนตัวเล็ก ก่อนจะสวมอาภรณ์ตัวในสีขาวเดินออกไปเปิดประตู "เรียนชินอ๋อง ข้ามาคอยปรนนิบัติฮูหยินเจ้าค่ะ"แม่นมมั่วหลานเอ่ยบอกชายหนุ่ม หลังวันแรกที่เข้าหอร่างกายของสตรีต้องรีบได้รับการฟื้นฟู มิเช่นนั้นอาจไม่สบายได้"นางยังมิตื่น ไว้ข้าจะเรียกเจ้ามาอีกที""เจ้าค่ะ""เอ่อ....มิเป็นอันใดเจ้าค่ะ ข้าอาบน้ำเองได้ มิต้องมีผู้ใดคอยปรนนิบัติ"บทสนทนาของทั้งคู่ดังพอที่จะทำให้หญิงสาวได้ยิน เจียงซือหนิงรีบปฏิเสธทันที ตั้งแต่โตมาไม่เคยมีผู้ใดปรนนิบัติตอนอาบน้ำเช่นไรนางก็ไม่ชิน โจวเทียนหลานโบกมือไล่ทุกคนให้ออกไปพลางปิดประตูแน่น ก่อนจ

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 153 NC ทนหน่อยนะเด็กดี ข้าจะทำเบาๆเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว

    "อื่อ~"หญิงสาวส่งเสียงในลำคอเมื่อมือหนาคลำบีบที่ยอดบุปผาทั้งสอง วนคลึงอยู่เช่นนั้นอย่างเบามือเสียงครางเบาๆ ของร่างเล็กยิ่งเพิ่มอารมณ์ในกายหนุ่ม มือหนาอีกข้างลูบไล้เอวคอดเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็หยุดที่หว่างขาเรียว เพียงเขาสัมผัสเบาๆ ร่างบางมีท่าทีสั่นไหวเล็กน้อย"ไม่ต้องกลัว ข้าจะทำให้ครั้งแรกของเราเต็มไปด้วยความทรงจำที่ดี"ริมฝีปากหนาครอบครองดื่มด่ำกับปลายยอดอกสีหวาน เงยหน้าปลอบคนตัวเล็กที่กำลังหลับตา ในขณะที่มือค่อยๆ ขยับวนที่ใจกลางความเป็นสาวเบาๆ จนช่องทางรักของนางฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวาน นิ้วเรียวค่อยๆ สอดใส่เข้าไปช้าๆ ร่างบางสั่นสะท้านจนเผลอใช้มือขยำศีรษะของเขา"ไม่ต้องเกร็ง เชื่อใจข้านะฮูหยิน"คำพูดของชายหนุ่มกระชิบบอกนางอย่างอ่อนโยน หญิงสาวพยักหน้าเชื่อใจเขา จากนั้นเลื่อนใบหน้าลงไปชกชิมน้ำรักของนาง ทำเอาร่างบางตัวสั่นเทาเพราะความเสียวซ่าน"อื่อ~ ท่านพี่ ข้า..."เมื่อเห็นว่านางผ่อนคลายแล้ว ครานี้เขาสอดนิ้วเข้าไปอีกครั้งนางไม่รู้สึกเจ็บเหมือนคราแรก ชายหนุ่มจึงเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้นอีก"ข้า....ข้าไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ""ชอบหรือไม่"ชายหนุ่มเอ่ยพลางกระดิกนิ้วเร็วขึ้นจนร่างบางดิ้

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 152 คืนเข้าหอ

    หลังเสร็จพิธีสมรส ส่งฝ่าบาทและลู่เมิ่งเหยากลับไปเสร็จแล้ว เจียงซือหนิงก็มารอชายหนุ่มที่เรือนหอ หน้าที่รับแขกเป็นหน้าที่ของฝ่ายเจ้าบ่าว แต่กระนั้นโจวเทียนหลานก็มิอาจให้นางต้องนั่งคอยเขาอยู่ที่เรือนหอนานได้ ยกสุราเพียงไม่ถึงสามจอกก็ส่งไม้ต่อให้สหายของเขาทั้งสามคนจัดการแทน ตรงดิ่งเข้ามาที่เรือนหอทันทีแก๊ก!เสียงประตูเปิดออก แม่นมมั่วหลานและสาวใช้อีกสองคนย่อกายทำความเคารพชายหนุ่มที่หน้าประตู พิธีมงคลยังไม่เสร็จ ต่อไปคือพิธีส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ ยามธรรมเนียมแล้วลู่เมิ่งเหยาต้องอยู่ที่นี่เพื่ออวยพรคนทั้งคู่ด้วย แต่เพราะนางเป็นนักพรตหญิงควรละทางโลก เพียงมางานในวันนี้ก็มิใช่ข้อปฏิบัติที่ถูกต้องแล้ว"ไม้คานเจ้าค่ะ"แม่นมมั่วหลานยื่นไม้คานให้ชายหนุ่ม โจวเทียนหลานรับมาก่อนจะใช้มันเปิดผ้ามงคลออก เผยให้เห็นใบหน้าสตรีที่เขารักอย่างเต็มตา เจียงซือหนิงยิ้มกว้างให้เขา"วันนี้เจ้างามเหลือเกิน"คำพูดของชายหนุ่มทำให้ผู้ที่ได้ยินต่างอดยิ้มออกมามิได้ ชายหนุ่มอุ้มนางมานั่งที่เก้าอี้ไม้ แม่นมมั่วหลานคีบขนมใส่จานให้ทั้งคู่คนละหนึ่งชิ้น หญิงสาวจับตะเกียบและป้อนชายหนุ่ม โจวเทียนหลานเองก็ผลัดเปลี่ยนคีบขนมและป้อนห

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 151 พิธีมงคลสมรสพระราชทาน หนึ่งสตรีหนึ่งบุรุษชะตาต้อง

    หลิวเยว่.ยามชื่อ (ฤดูคิมหันต์เดือนห้า)"มาเร็ว~ ไปดูขบวนเจ้าสาวกัน วันนี้วันดีเป็นวันที่ชินอ๋องมีพิธีสมรสที่จวนตระกูลโจว""ข้าได้ข่าวว่าเจ้าผู้นี้งดงามหยาดเยิ้ม เป็นไข่ในหินที่ชินอ๋องหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต""ได้เวลาขบวนเคลื่อนตัวออกจากวังหลวงแล้ว อย่าช้าไปกันเร็ว"เสียงของผู้คนมากมายต่างชักชวนพากันไปชื่นชมขบวนเจ้าสาว ที่กำลังเคลื่อนตัวจากตำหนักจิ่งหยาง สู่จวนตระกูลโจวที่โจวเทียนหลานเพิ่งซื้อใหม่ สำหรับเป็นเรือนหอในงานสมรสครั้งนี้ และเป็นจวนที่ใช้อยู่อาศัยฉันสามีภรรยาในอนาคตร่วมกันกับเจียงซือหนิง มีขนาดใหญ่กว่าตำหนักจิ่งหยางเป็นสองเท่า...แสงอาทิตย์ยามสายทอแสงเป็นประกายสะท้อนม่านไข่มุกสีขาวบริสุทธิ์ ที่ประดับประดาบนเกี่ยวเจ้าสาวเพิ่มความเป็นสิริมงคล ช่วงต้นฤดูคิมหันส์อากาศเย็นสบายไม่ร้อนหรือหนาวเกินไป วันนี้ท้องฟ้าสีครามสดใสเหมือนกำลังอวยพรให้คู่บ่าวสาวมีชีวิตรักที่ราบรื่น ขบวนเจ้าสาวยาวนับลี้กำลังเคลื่อนตัวไปยังจวนเจ้าบ่าวที่ตั้งตารอการมาถึง ด้านหน้าขบวนคือแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นชิงไห่หนาน แม่ทัพใหญ่มู่อวิ๋น ทำหน้าเป็นคนส่งตัวเจ้าสาวในครั้งนี้"ยินดีด้วย~""ยินดีกับงานมงคลของทั้งคู่ด้วย~""

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 150 พิธีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก

    สามเดือนถัดมา (วันที่ 1 เดือน 3 ยามซื่อ )ปัง! ปัง! ปัง!เสียงกลองศึกดังสนั่นไปทั่ววังหลวง รวมถึงเสียงกลองตามอำเภอต่างๆก็ดังก้องตามเวลาที่ถูกประกาศไว้ แสงอาทิตย์สีทองอร่ามสะท้อนในดวงตาคม เสินปู้อี๋สวมชุดฉลองพระองค์ลวดลายมังกรดูงามสง่า ที่หัวสวมเหมี่ยนกวานเดินออกมาจากตำหนักตรงเข้าที่หอฟ้าเทียนถาน ในเวลาที่ถูกทำนายเอาไว้และเตรียมการเป็นอย่างดี เพื่อประกอบพิธีบวงสวง และสักการะป้ายวิญญาณอดีตฮ่องเต้ ประกาศต่อสวรรค์ว่าตนได้เป็นผู้ปกครองแผ่นดิน ชายหนุ่มคารวะที่ป้ายวิญญาณเสร็จก็เดินออกมาที่ลานพิธี บันไดสูงทอดยาวไปยังท้องพระโรง หากมองลงมาจะเห็นเหล่าขุนนางและทหารนับร้อยเรียงรายกว่าพันชีวิตในพิธีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก แต่งตั้งเสินปู้อี๋เป็นฮ่องเต้ และขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการ โจวเทียนหลานเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม ขันทีถือกระดาษและพู่กันมาวางที่โต๊ะพิธี มือหนาเอื้อมมือไปหยิบพู่กันก่อนจะเขียนอักษรด้วยด้วยลายมือที่งดงามและประณีต"เฉลิมพระนามคือ สิงหยวน "หลังเขียนเสร็จขันทีก็รับไปประกาศเสียงดังให้ผู้คนได้ยินโดยทั่วกัน"ขอบพระทัยเสด็จอา"เสินปู้อี๋เอ่ยพลางโคกศีรษะทำความเคารพที่พื้น โจวเทียนหลานไปจับไ

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 4 สุนัขมันยังลูกมันมากกว่าท่าน

    "เพราะตอนนี้สภาพของตระกูลเจียงเริ่มถึงทางตัน เมื่อสามวันก่อนได้รับจดหมายจากวังหลวงให้พี่ชายของเจ้าเข้าวังไปเป็นขันที เจ้าก็รู้ว่าบุรุษแคว้นต้าโจว หากมิได้เป็นขุนนางหรือเป็นทหารในกองทัพก็ต้องเข้าวัง""แล้วมันเรื่องอันใดที่ต้องมาทำร้ายท่านแม่""ตระกูลเจียงมีเพียงเหยียนเออร์ที่เป็นบุรุษ หากเป็นขันทีแล

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 3 มาแล้วหรือ ข้ารอเจ้าเสียนาน

    "มีผู้ใดอยู่หรือไม่ ข้าขอเข้าไปนะเจ้าคะ"หญิงสาวตะโกนอีกครั้งหลังไม่มีผู้ใดตอบกลับมา ตอนนี้นางรู้สึกว่าตัวเองกำลังมีสายตาหลายคู่จับจ้องมา จนมิอาจฝืนทนอยู่ด้านนอกอีกต่อไปได้แล้วเอี๊ยด~เสียงประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก มือเรียวไม่ลืมที่จะปิดมันลงเช่นเดิม เมื่อเข้าไปด้านในแล้วกลับพบว่าต่างจากด้านนอกราว

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 2 เจียงซือหนิงเจ้าใจดีกับตัวเองมากหน่อย

    "หนิงเออร์เจ้ากลับมาได้เสียที" ทันทีที่หญิงสาวมาถึงเรือนไม้เล็กๆท้ายตลาด ลู่เมิ่งฮวาผู้เป็นมารดาก็เข้ามาหาบุตรสาวช่วยถือของอย่างใส่ใจ ครึ้ม! ซ่า~ เจียงซือหนิงมาถึงเรือนไม่ถึงเสี้ยววินาทีฝนที่ตั้งเค้ามานานก็ตกลงมา มือเรียวขาวยื่นไปรองน้ำฝนที่โปรยปรายมาตามร่องชายคา อย่างน้อยในความโชคร้ายของวันนี้

  • ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ    ตอนที่ 1 ข้าล่วงเกินอ๋องปีศาจผู้นั้นเข้าแล้ว

    กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!"หลบเร็ว ปีศาจมา หลบเร็ว~""แง~ ท่านแม่ข้ากลัวปีศาจ"เสียงกระดิ่งที่ห้อยอยู่บนรถม้าคันหรู เคลื่อนตัวผ่านตลาดใจกลางเมืองหลวง ผู้คนที่เดินเตร็ดเตร่ซื้อของอยู่ในตลาดต่างวิ่งหลบอย่างรู้โดยทั่วกัน ไม่ใช่เรื่องที่เห็นกันบ่อยนักแต่ทุกคราที่เห็นรถม้าคันนี้เคลื่อนตัวผ่านมา ทุกคนก็ต่างหว

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status