บทที่ 11 ซานิมาแล้ว

บทที่ 11

ซานิมาแล้ว

ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งทานขนมจีนน้ำยาป่าฝีมือของถ้วยฟูอย่างเอร็ดอร่อยคุณหมอซันรอเวลาพอตะวันโพล้เพล้เขาก็เดินไปเปิดไฟเพื่อเช็กดูความเรียบร้อยตอนนี้รอบ ๆ บ้านสว่างเจิดจ้าด้วยแสงไฟที่ติดเอาไว้อีกทั้งยังมีไฟจากโซล่าเซลล์ติดอยู่ตามรั้วบ้านถ้วยฟูมองไปรอบๆ บ้านเธอสำรวจแทบจะทุกระเบียบนิ้วคุณหมอไม่ได้จ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดเลยเขาเป็นคนทำเองทั้งหมด เขาค่อนข้างเป็นคนเจ้าระเบียบรักสะอาดไม่น่าเชื่อว่าจะมีความขยันเสร็จจากงานก็มาทำงานบ้านด้วยตนเอง

"มองอะไรจะขโมยของหรือไง"

"มีอะไรให้ขโมยไม่ทราบ?"

"ใครจะไปรู้กลางค่ำกลางคืนคุณอาจจะย่องเข้าบ้านผมแล้วมาขโมยเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านของผมก็ได้พวกแก๊งต้มตุ๋น"

"อ้าวไอ้หมอพอเสร็จงานก็ปากเสียเลยไหมล่ะ"

ดูถ้าคุณหมอซันจะยั่วโมโหถ้วยฟูจนสำเร็จเขาหัวเราะชอบใจก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าตังค์ในลิ้นชักที่โต๊ะทำงานแล้วดึงแบงก์พันออกมา 2 ใบให้บักห่ากับบักโหยเป็นค่าแรงสำหรับวันนี้

"อันนี้ค่าแรง ขอบคุณที่เสียเวลาแถมยังมาเจ็บตัวอีก"

"ไม่เป็นไรครับคุณหมอมีอะไรก็เรียกใช้พวกผมได้เลย"

"แล้วนี่อิ่มหรือยังฉันจะได้เอาถ้วยจานไปล้างให้?"

เมื่อทุกคนพยักหน้าถ้วยฟูจึงหยิบถ้วยจานไปล้างทำความสะอาดแล้วเช็ดเก็บใส่ตู้ให้คุณหมอซันอย่างเป็นระเบียบเขาสังเกตพฤติกรรมของเธอไม่ว่าเธอจะทำอะไรเธอก็ดูมีความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ก๋ากั่นไปวัน ๆ

"อยู่กันสามคนถ้วยฟูก็เป็นคนดูแลพวกนายเหรอ?" คุณหมอซันหันไปถามสองแสบทั้งสองรีบพยักหน้าทันที

"ใช่ครับลูกพี่เป็นคนดูแลพวกผมพวกเราช่วยกันหาเงินเข้าบ้านช่วงกลางวันบางครั้งชาวบ้านก็จะมาไหว้วานพวกผมไปช่วยงานก็ได้ค่าแรงนิด ๆ หน่อย ๆ มาซื้อกับข้าวซื้อของเก็บเอาไว้แต่ส่วนใหญ่ลูกพี่จะไม่เอาเงินพวกผมไปรวมกับเงินในตำหนักส่วนใหญ่เรื่องค่าใช้จ่ายภายในบ้านลูกพี่จะเป็นคนใช้เงินที่ชาวบ้านนำมาถวายให้ตำหนักมากกว่าครับ"

บักห่าพยายามอธิบายให้คุณหมอได้ฟังเพราะรู้ว่าคุณหมอไม่ค่อยชอบพวกเขาทั้งสามคนแต่พวกเขาก็มีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้เหมือนกัน

เมื่อถ้วยฟูเดินออกมาจากครัวเธอก็ขอตัวพาลูกน้องทั้งสองคนกลับก่อนวันพรุ่งนี้พวกเธอต้องเข้าป่าขึ้นเขาไปหาของป่าพวกว่านสมุนไพรมาปลุกเสกให้ชาวบ้านที่สั่งจองเอาไว้

คืนนี้เป็นคืนที่ชาวบ้านยังหวาดกลัวเพราะมีคนตายติดต่อกันถึง 3 ศพตามคำบอกเล่าของถ้วยฟูชาวบ้านยังคงกลัวไม่กล้าออกไปไหนทำให้พวกหมู่บ้านข้าง ๆ คนนอกพื้นที่เริ่มเข้ามางัดแงะของมีค่าอาทิเช่นเครื่องสูบน้ำผลไม้รากไม้ที่ชาวบ้านปลูกขาย มันสร้างความเสียหายให้กับชาวบ้านจนทำให้ชาวบ้านมารวมตัวกันอยู่ที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนเดิม

"ข่อยว่าโจรมันบ่แม่นคนในพื้นที่ดอก มันน่าจะเป็นคนต่างถิ่น คนบ้านเฮาบ่เคยมีประวัติมาขโมยของแบบนี้ดอก"

"ข่อยกะคิดคือเจ้าละผู้ใหญ่ยาว เจ้าคอยเบิ่งเด้อ บาดนี่พวกมันสิได้ฮู้จักของแท้เข้าสักมื้อ"

คุณหมอซันเดินเข้ามาทานข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนทุกวันพอได้ยินเรื่องราวที่ชาวบ้านพูดกันเขาก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้เขาถึงได้ติดไฟและแอบติดกล้องวงจรเอาไว้โดยไม่มีใครรู้ถ้าเกิดขโมยเหล่านั้นเป็นคนในตำหนักแม่หมอเขาก็จะได้เอาผิดและทำให้ชาวบ้านตาสว่างเสียที

ในขณะที่คุณหมอทานข้าวบักห่ากับบักโหยก็เดินมานั่งร่วมโต๊ะกับคุณหมอทั้งสองมาเตรียมตัวซื้อของเพื่อขึ้นเขาเข้าป่าไปหาสมุนไพรคุณหมอซันดูข้าวของที่ซื้อก็มีพวกยาทากันยุงไฟแช็กขนมนมเนยและน้ำอัดลม

"คุณหมอวันนี้เข้าเวรหรือเปล่าครับ" บักห่าหันมาถามพร้อมกับจ่ายเงินให้กับแม่ค้าปากสว่าง

"วันนี้หยุดฉันว่าจะเข้าไปในเมืองไปทำธุระสักหน่อยพอดีว่าน้องสาวฉันมาดูโลเคชันถ่ายทำซีรีส์น่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นโชคดีนะครับคุณหมอเดี๋ยวพวกผมต้องเข้าป่ากันแล้วไว้เจอกันนะครับ"

ระหว่างที่ทั้งสองเดินออกจากร้านคุณหมอซันสังเกตว่าชาวบ้านต่างซื้อผลไม้รากไม้ให้ของกินกับทั้งสองคนตลอดทางคนที่นี่ดูจะรักและเทิดทูนตำหนักแม่หมอนี่เหลือเกิน

คุณหมอซันขับรถเข้ามาในเมืองเขาก็เห็นน้องสาวอย่างซานิกำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดจึงรีบขับรถไปจอดแล้วลงไปหาน้องสาวเพื่อดูอาการของน้องสาวไหนว่ามาดูโลเคชันทำไมถึงได้มาคนเดียวไม่เห็นมีรถทีมงานเลย

"ซานิทีมงานอยู่ไหน?"

"หึ!"

ยัยตัวแสบของคุณหมอซันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เธอเดินเข้าไปซบอกของพี่ชายก่อนจะร้องไห้โฮออกมาที่บอกว่ามาดูโลเคชันน่าจะโกหกเพราะดูจากกระเป๋าเสื้อผ้าที่น้องเอามาคงจะหนีออกจากบ้านมาแน่ ๆ

"อย่าบอกนะว่าหนีออกจากบ้านมา?"

"พี่ซันซานิไม่อยากกลับบ้านเลยไปหาคุณปู่มาคุณปู่บอกว่าซานิควรจะมีคู่ชีวิตดี ๆ ได้แล้วเพราะซานิทำตัวไม่เกิดประโยชน์อะไรเลยฮืออ"

"แล้วพ่อกับแม่รู้หรือเปล่าว่าหนีออกจากบ้านแบบนี้!"

"ไม่มีใครรู้หนูบอกว่าขอมานอนคอนโดสักพักแต่พออยู่คอนโดมันก็เหงาไปไหนก็ถูกที่บ้านโทรตามก็เลยหนีมาหาพี่นี่แหละตอนแรกจะนั่งรถไปแต่ไม่รู้ว่าต้องไปยังไงแค่นั่งรถมาถูกก็ดีเกินพอแล้วถ้าให้นั่งรถสองแถวเข้าไปหาพี่ไม่รู้สภาพหนูจะเป็นยังไงเลย"

"งั้นก็อยู่ที่นี่ไปก่อนเดี๋ยวพี่คุยกับพ่อกับแม่เองแล้วก็ไม่ต้องไปสนใจสิ่งที่ปู่พูดหรอกบ้านเราถูกปลูกฝังมาแบบนี้ก็บอกตั้งแต่แรกแล้วให้เรียนหมอดันเลือกเรียนบริหารคนในบ้านเราตั้งกี่คนที่เรียนบริหารจะแย่งงานกันตายอยู่แล้ว"

"แต่โรงพยาบาลมันก็ไม่ใช่ของเรานี่คะมันเป็นของบ้านปู่ตะวันนะ"

"แต่บ้านเราก็มีหุ้นส่วนและบ้านของเราก็เป็นเจ้าของบริษัทนำเข้าเครื่องมือแพทย์ความหมายของปู่ที่อยากให้เรามีคู่ชีวิตปู่คงเห็นว่าอายุเรามากขึ้นทุกวันควรจะมองหาคู่ชีวิตเอาไว้ปรับทุกข์แล้วพากันเดินไปข้างหน้าไม่ใช่ทำตัวว่างงานเดี๋ยวไปทางนั้นเดี๋ยวไปทางนี้เหมือนที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไง"

"ฮือออ แต่หนูไม่อยากแต่งงานไม่อยากมีแฟนนี่"

"สักวันก็ต้องมีไปกลับบ้านอยู่ที่บ้านพักลำบากหน่อยนะมันไม่มีห้างไม่มีอะไรทั้งนั้นเดี๋ยวพี่จะซื้อจักรยานไฟฟ้าเอาไว้ให้ใช้ก็แล้วกัน"

ทั้งสองขึ้นมาบนรถก่อนจะตระเวนหารถจักรยานไฟฟ้าคันเล็ก ๆ เอาไว้ให้ซานิขับเล่นในหมู่บ้านถึงคุณหมอซันจะเป็นคนจริงจังกับทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้แต่สำหรับน้องสาวเขาทั้งรักทั้งหวงอาจจะดูดุไปบ้างเป็นบางครั้งแต่รวม ๆ ซานิกับรักและเชื่อในตัวพี่ชายของเธอเสมอทุกครั้งที่เธอทุกข์ใจคนที่เธอเข้าหาเป็นคนแรกก็คือพี่ชาย