ตอนที่ 5 รอบชิงชนะเลิศ

วันงานกีฬาสี

“นี่ญ่าเสร็จรึยัง?”

“พี่ไต้ฝุ่นกำลังจะลงแข่งบอลรอบชิงชนะเลิศแล้วนะ”

ไอริสกับฮาโมนี่รีบเก็บอุปกรณ์เชียร์ในมือของตัวเองลงกล่อง ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปหาเพื่อนรักที่กำลังเก็บของเข้าที่อย่างใจเย็นอยู่ไม่ไกลในทันที

“จริงด้วย!” หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะรีบหยิบของตรงหน้าใส่กล่องพลาสติกอย่างรวดเร็ว ซึ่งมันแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

“เรานำไปก่อนนะ”

ฮาญาวิ่งนำเพื่อนๆ ของเธอไปยังสนามฟุตบอลใหญ่ในทันที ตั้งแต่เริ่มงานเด็กสาวทั้งสามคนแทบจะไม่มีเวลาได้นั่งพักเลย ทีมของพวกเธอต้องคอยซับพอร์ตทุกทีมไม่ว่าใครใช้ให้ไปทำอะไรทั้งสามคนก็น้อมรับและทำตามที่สั่งอย่างว่าง่าย

“ฮาญาทางนี้” กำปั้นกวักมือเรียกน้องสาวเสียงดัง ก่อนที่เขาจะหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนเสื่อตรงหน้าออก

“น้องนั่งนี่ได้เหรอคะ?” ฮาญาเอ่ยถามพี่ชายออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับมองไปทางซ้ายทีขวาทีก่อนที่เธอจะเห็นว่าไม่มีที่นั่งตรงไหนดีกว่าตรงนี้อีกแล้ว และพื้นที่ส่วนใหญ่รอบสนามฟุตบอลแห่งนี้ก็ถูกจับจองไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ได้สิครับ เสื่อนี่พี่ปูเองกับมือเลยนะ”

“ถ้าอย่างนั้นเราทั้งสามคนไม่เกรงใจแล้วนะคะ”

“เชิญครับ”

“ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณค่ะ”

“ด้วยความยินดีครับ” กำปั้นตอบรับคำขอบคุณของน้องๆ เสียงอ่อน ก่อนที่เขาจะหันไปคุยเล่นกับเพื่อนๆ ของเขาต่อ

ตอนนี้รอบขอบสนามและบนอัฒจรรย์เต็มไปด้วยนักเรียนทุกเกรดต่างพากันมาจับจองที่นั่งเพื่อรอชมฟุตบอลคู่ปิดงานกีฬาสีประจำปีนี้

“เมื่อไหร่จะเริ่มแข่งสักทีใจญ่าสั่นจนจะระเบิดอยู่แล้ว” มือบางของฮาญาลูบลงที่อกของตัวเองเบาๆ พร้อมกับเอ่ยพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“พี่ไต้ฝุ่นต้องชนะอยู่แล้ว”

“ใช่เราเห็นด้วยกับไอนะ”

“เราไม่ได้ห่วงเรื่องแพ้ชนะหรอก เราเป็นห่วงเรื่องอื่นมากกว่า” ฮาญาพึมพำออกมาเสียงอ่อน สีหน้าของเธอแสดงความกังวลออกมาอย่างชัดเจน

“ปั้นเรามาแล้ว” เสียงพิพิมแฟนสาวของกำปั้นร้องเรียกแฟนหนุ่มของตัวเองออกมาเสียงใส

“พี่พิมสวัสดีค่ะ” ฮาญาเอ่ยทักทายหญิงสาวที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่อย่างเป็นกันเอง ก่อนที่พิพิมจะเดินเข้ามานั่งลงข้างกายไต้ฝุ่นซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังของฮาญานั่นเอง

“สวัสดีค่ะ”

“เหนื่อยกันไหมคะ?...พี่เห็นนะพวกเราทำงานกันไม่ได้หยุดเลย”

“งานแค่นี้สบายมากค่ะพี่พิมพ์”

“ใช่ค่ะน้องไม่เหนื่อยเลยสักนิด”

“หว่า!! แล้วแบบนี้ไอศครีมกับฮันนี่โทรสที่พี่สั่งไว้จะให้ใครดีละเนี่ย น้องๆ แถวนี้ไม่มีใครเหนื่อยเลยสักคน...”

“ไอศครีม” ฮาญาพึ่มพำออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

“ของโปรดเลยไม่ใช่เหรอครับ?” กำปั้นที่นั่งฟังสาวๆ พูดคุยกันอยู่นานเอ่ยถามน้องสาวออกมา พร้อมกับมือหนาลูบลงที่หัวน้อยๆ ของเด็กสาวตรงหน้าอย่างเอ็นดู

“ค่ะ วันนี้น้องเหนื่อยมากเลยค่ะ”

“หึหึ เชื่อแล้วครับ”

“เดี๋ยวเราไปรับของให้นะครับพิมพ์” กำปั้นพนักหน้าเบาๆ ให้กับน้องสาว ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับแฟนสาวของเขาเสียงอ่อนเสียงหวานราวกับคนละคน

“คนโสดนี่อิจฉาตาร้อนไปหมดแล้วค่า” ฮาโมนี่แกล้งแซวรุ่นพี่ทั้งสองคนออกมา พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับพวกเขา

“ยังเป็นเด็กกันอยู่เลย ไม่สมควรมีแฟนอย่างยิ่งครับ”

“แต่พี่ปั้นคบกับพี่พิมตั้งแต่เกรด 9 นี่คะ ก็เด็กเหมือนกันนี่นา” ฮาญายู่หน้าใส่พี่ชายของเธอ ก่อนจะเอ่ยบอกกับพี่ชายออกไปเสียงอ่อน

“น้องพูดแบบนี้แสดงว่าน้องอยากมีแฟนแล้วเหรอครับ?”

“ไม่ใช่นะคะ” ฮาญารีบปฏิเสธกลับไปในทันที ก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีไปอีกทาง

“ฮาญาพูดจริงๆ ค่ะ โมเป็นพยายานได้”

“ไอด้วยคนค่ะ”

“ไม่เอาไม่แกล้งน้องแล้วไต้ฝุ่น รีบไปเอาขนมได้แล้วค่ะ” กำปั้นทำตามที่แฟนสาวของเขาสั่งอย่างว่าง่าย

“เอาล่ะครับ...ได้เวลาอันสมควรแล้วฟุตบอลคู่หยุดโลกกำลังจะเริ่มภายใน 5 4 3 2 1”

“กรี๊ดดดดดด!! / กรี๊ดดดดดดด!!”

พิธีกรเดินมาหยุดอยู่ที่กลางสนาม ก่อนที่นักกีฬาทั้งสองสีจะเดินเรียงแถวออกมาพร้อมกันท่ามกลางเสียงกรี๊ดของพวกสาวๆ ดังกระหึ่มขึ้นมาจนแทบจะกลบเสียงไมค์ของพิธีกร

“พี่ฝุ่นโคตรจะเท่เลยอะ” ฮาโมนี่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมองไปยังนักกีฬาในสนามทีละคน ก่อนที่เธอจะชะงักไปทันทีที่เห็นใครบางคนอยู่ในสนามด้วย และที่สำคัญเขาคนนั้นอยู่คนละทีมกับพี่ไต้ฝุ่นพี่ชายของฮาญา

“...นั่นสิ” มุมปากบางของฮาญายกยิ้มออกมา ในขณะที่สายตาของเธอยังคงจ้องมองไปยังพี่ชายตรงหน้าอย่างไม่ยอมละไปไหน มือบางลูบลงที่อกข้างซ้ายของตัวเองเบาๆ หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงจนเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้

“พี่อชิ...” ฮาโมนี่พึมพำออกมาก่อนที่ไอริสกับฮาญาจะหันไปมองยังชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่กลางสนามเป็นตาเดียว

“ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาลงแข่งด้วย” พิพิมที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นมา ก่อนจะหันกลับไปมองแฟนหนุ่มของเธอที่กำลังเดินถือของกินเต็มทั้งสองมือกำลังเดินกลับมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

“ขนมมาแล้วครับ”

กำปั้นว่างน้ำและขนมลงตรงหน้าของกลุ่มสาวๆ ตรงหน้า ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นไปมองยังไต้ฝุ่นที่กำลังเดินไปหากรรมการยังจุดโยนเหรียญเพื่อเลือกฝั่ง

“ไอ้อชิ...” ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นใครอีกคนที่เขาไปชายหน้ามันยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพี่ชาย

“ปั้น...นั่งลงก่อน” พิพิมเอ่ยเรียกแฟนหนุ่มของตัวเองเอาไว้อย่างรู้ทันว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร ก่อนที่เธอจะดึงมือของชายหนุ่มให้นั่งลงข้างกายของเธออีกครั้ง

“พวกกูพร้อม” เพื่อนของกำปั้นโน้มตัวเขามาใกล้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเพื่อนรักเสียงแผ่วเบา เพื่อไม่ให้เด็กสาวตรงหน้าได้ยินเสียงที่พวกเขาคุยกัน

“มีอะไรรึเปล่าคะ?” ฮาญาเห็นท่าทีแปลกๆ ของพี่ชาย เธอจึงเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไรครับ” กำปั้นเอ่ยบอกกับน้องสาวกลับไป ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวนั่งลงข้างแฟนสาวของตัวเอง และขยับเข้ามาใกล้เธอยิ่งขึ้น ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังพี่ชายที่ยืนอยู่กลางสนามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“...” ฮาญามองไปยังพี่ไต้ฝุ่นของตัวเองพร้อมกับคิ้วเรียวขมวดผูกกันเป็นปมอย่างเป็นกังวลไม่ต่างกัน

“หรือว่า...”

‘อชิ’ ลูกชายคนเล็กของนักการเมืองชื่อดัง ครอบครัวของเขาเป็นนักการเมืองกันมารุ่นสู่รุ่น แต่จะมีสักกี่คนที่จะรู้ว่าเบื้องหลังของครอบครัวนี้ทำอะไรมาบ้าง...

“ญ่ารู้จักอชิด้วยเหรอ?” พิพิมเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“ในโรงเรียนนี้มีใครบ้างล่ะคะที่จะไม่รู้จักมัน” ฮาโมนี่เอ่ยออกมาเสียงแข็ง พร้อมกับจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มเจ้าของชื่ออย่างเอาเรื่อง

“ไอว่าตอนนี้ความเลวของมันดังไกลออกไปนอกโรงเรียนแล้วมั้งคะ”

“ญ่าเชื่อว่าเวรกรรมมีจริง สักวันมันต้องได้รับผลกรรม” ฮาญาเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวของเธอเสียงอ่อน พร้อมกับมือบางลูบลงที่แผ่นหลังบอกบางของฮาโมนี่เบาๆ เพื่อต้องการปลอบประโลมเธอ

“เวรกรรมมันไม่มีจริงหรอกญ่า พี่ชายเราเกือบตายก็เพราะมัน”

“...”

“ถึงรอดตายมาได้ แต่ก็กลัวจนไม่กล้าออกมาใช้ชีวิตอย่างที่คนปกติเขาทำกัน”

“โม / โม”

“เมื่อไหร่ความรุนแรงในโรงเรียนถึงจะหมดไปสักทีนะ”

“ถ้าคนอย่างมันยังอยู่ โรงเรียนนี้ก็ไม่มีทางสงบสุข” ไอริสเอ่ยออกมาเสียงแข็งไม่ต่างกัน

“ว๊าย! / ว๊าย! / ว๊าย! / ว๊าย!” ทั้งสี่สาวร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจทันทีที่เห็นไต้ฝุ่นโดนอชิเตะตัดขาเพื่อแย่งบอลจนเขาล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น นี่ขนาดพึ่งเริ่มเกมได้ยังไม่ถึง 5 นาทีเลยด้วยซ้ำ

“ไอ้เวรนี่...”

“ปั้น”

“...” ฮาญามองไปพี่ชายของตัวเองที่กำลังลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหากรรมการด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ไต้ฝุ่นรับบอลจากคนตรงหน้ามาถือเอาไว้ ก่อนที่เขาจะว่างมันลงยังตำแหน่งที่เขาถูกทำฟาวล์ ไต้ฝุ่นมองไปยังสายฟ้าก่อนที่เขาจะพยักหน้าเบาๆ เพื่อให้เพื่อนรักเข้ามาเตะฟรีคิกแทนเขา

“หัวใจไอจะวายก่อนเกมส์จบรึเปล่าเนี่ย”

“...” ไต้ฝุ่นมองไปยังลูกฟุตบอลตรงหน้าด้วยสายตาของเขาที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ ในขณะขาของเขายังคงวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ยอมลดละ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าฝั่งตรงข้ามตรงการอะไรจากเขาก็ตาม...

“หมาข้างถนนอย่างมึงเอาชนะกูไม่ได้หรอก” อชิเตะขาสายฟ้าจนล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้ไต้ฝุ่นที่กำลังพยุงเพื่อนของเขาให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“...” ไต้ฝุ่นมองไปยังอชิด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนที่เขาจะหันกลับไปถามเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง

“ไหวไหม?”

“กูไหว”

“อดทนไว้นะเว้ยไอ้ฝุ่น” สายฟ้าตบไหล่แกร่งของร่างสูงข้างกายของเขาเบาๆ

“ไม่ต้องห่วง”