ตอนที่ 6 หมาข้างถนน

 

“พี่ฝุ่นสู้ๆ”

“หึหึ” มุมปากหนายกยิ้มออกมาทันทีที่เขาได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้นมาจากข้างสนามฝั่งเดียวกับที่เขายืนอยู่

“กรี๊ดดด! / พี่ฝุ่นสู้ๆ”

“สีแดงสู้ๆ พี่ไต้ฝุ่น พี่สายฟ้าสู้เขานะคะ”

ฮาญาและเพื่อนๆ ต่างพากันส่งเสียงเชียร์ทีมสีแดงกันจนลั่นสนาม เด็กนักเรียนคนอื่นๆ เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ต่างพากันตะโกนเชียร์ทีมสีแดงเป็นเสียงเดียว

เสียงที่ดังกึกก้องไปทั่วสร้ามความฮึกเหิมให้กับนักกีฬาสีแดงเป็นอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างแรงกดดันไปให้กับฝ่ายตรงข้ามด้วยเช่นกัน

“...” อชิจ้องมองมาที่ร่างบางของฮาญาก่อนที่มุมปากหนาของเขาจะแสยะยิ้มร้ายขึ้นมา ในโรงเรียนแห่งนี้ไม่มีใครไม่รู้ว่าไต้ฝุ่นรักน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้มากแค่ไหน

‘ถ้าอยากเอาชนะไอ้ฝุ่นก็ต้องใช้น้องสาวของมัน...’

“มันคิดจะทำอะไรของมันวะน่ะ” เสียงของกำปั้นตะโกนออกมาด้วยความสงสัย ในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องไปยังร่างสูงของอชิที่กำลังเลี้ยงบอลอยู่กลางสนาม แต่สายตาของเขากลับไม่ได้มองไปที่ประตูเลยสักนิด แต่ว่า...

“กรี๊ดดดด! / กรี๊ดดดด! / กรี๊ดดดดด! / ...” เสียงร้องของไอริส ฮาโมนี่ และพิพิมดังขึ้นมาด้วยความตกใจ ในขณะที่ฮาญานั่งหลับตาพร้อมกับหันหน้าหนีไปอีกทางด้วยความกลัวไม่ต่างกัน

บอลพุ่งมาทางกลุ่มของฮาญาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มันจะถูกสกัดออกไปโดยไต้ฝุ่นที่วิ่งเข้ามาขวางไว้ได้ทัน ชายหนุ่มหันไปมองอชิด้วยสายตาที่แข็งก้าวต่างไปจากเดิม ก่อนที่เขาจะวิ่งกลับไปยังตำแหน่งของตัวเอง

“คนอย่างมันไม่มีวันกลับตัวกลับใจได้จริงๆ” ฮาโมนี่เอ่ยออกมาเสียงเรียบ พร้อมกับจ้องไปยังชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“...” ฮาญาเองก็มองไปยังร่างสูงของอชิด้วยสายที่เรียบเฉย ก่อนที่เธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้

‘ทำไมพี่ไม่สู้พวกมันกลับไปบ้าง?’

‘อย่าทำให้คุณพ่อคุณแม่เดือดร้อน จำที่พี่บอกได้ใช่ไหม?’

‘พี่ไม่เป็นไร’

‘มันเป็นลูกนักการเมืองแล้วไง คิดจะทำอะไรใครก็ได้เหรอวะ?’

“หรือว่า...”

“อะไรเหรอญ่า?” ไอริสเอ่ยถามเพื่อนออกมาด้วยความสงสัย

“พี่ปั้น!” ฮาญาไม่ได้สนใจคำถามของเพื่อนสาวเลยแม้แต่น้อย เธอหันกลับไปจ้องพี่ชายอีกคนของเธอนิ่งๆ ก่อนที่จะเอ่ยเรียกชื่อของเขาออกมาเสียงเรียบ

“คะ ครับ...”

“พี่ฝุ่นเคยโดนพี่อชิรังแกรึเปล่าคะ?” ฮาญาเอ่ยถามพี่ชายของตัวเองออกมา ในขณะที่หญิงสาวยังคงจ้องมองพี่ชายของตัวเองอย่างรอคำตอบ

“อะ เอ่อ...” กำปั้นพูดตะกุกตะกักก่อนจะหันไปมองพิพิมแฟนสาวของตัวเองอย่างขอตัวช่วย

“อย่าคิดที่จะโกหกน้องเด็กขาด?” ฮาญาชี้หน้าพี่ชายตัวเองก่อนจะเอ่ยถามเขาออกไปอย่างเอาเรื่อง

“เอ่อ...พี่ฝุ่น”

“กรี๊ดดดด!! / กรี๊ดดดด!! พี่ฝุ่นยิงเข้าประตูแล้ว”

“เย้!!!”

“เย้!! พี่ฝุ่นยิงเข้าแล้วเหรอ?” ฮาญากรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น พร้อมกับกระโดดโลดเต้นขึ้นมาด้วยความดีใจจนทำให้เธอลืมเรื่องที่เธอกำลังสงสัยก่อนหน้านี้ไปชั่วขณะ

ในขณะเดียวกันกองเชียร์บริเวณโดยรอบต่างก็พากันส่งเสียงเชียร์ไต้ฝุ่นและทีมสีแดงกันยกใหญ่ ทำให้ทีมฝ่ายตรงข้ามรู้สึกกดดันจนไม่สามารถควบคุมสติและเล่นตามแผนที่ถูกวางเอาไว้ได้อีกต่อไป

ทีมสีเขียวพยายามที่จะตีเสมอทีมสีแดง แต่ไม่ว่าสีเขียวจะเล่นด้วยแผนไหน พวกเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะสู้ทีมสีแดงได้เลย

“ใครเอาเลือดหัวไอ้ฝุ่นออกได้ อยากได้อะไรขอให้บอกกูจัดให้ได้ทุกอย่าง”

เกมการแข่งขันค่อยๆ ทวีความรุนแรงมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นใบเหลืองสักใบกรรมการก็ยังคงไม่ยอมแจกให้ใคร

“กรรมการลืมพกใบแดงมาจากบ้านรึเปล่าวะ?” กำปั้นพึมพำออกมาอย่างหัวเสีย

“อย่าว่าแต่ใบแดงเลยปั้น ใบเหลืองสักใบก็คงไม่ได้พกมาด้วย” พิพิมเอ่ยบอกกับแฟนหนุ่มของเธอกลับไปเสียงเรียบด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกันมากนัก

“อีก 5 นาทีก็จะจบเกมแล้วค่ะ” ไอริสเอ่ยขึ้น ก่อนที่ฮาโมนี่จะเอ่ยสมทบขึ้น

“2 ต่อ 0 ยังไงทีมสีเขียวก็ไม่มีทางชนะทีมสีแดงได้หรอกค่ะ”

“...”

“จะจบแล้ว 5 4 3 2 1”

“ปรี๊ดดดดดด~~”

“เย้!! พี่ฝุ่นชนะแล้ว พี่ปั้นพี่ฝุ่นชนะแล้ว” ฮาญาร้องออกมาด้วยความดีใจ ร่างบางกระโดดกอดเพื่อนสาวทั้งสองก่อนที่เธอจะโผล่เข้าไปกอดพี่ชายและแฟนสาวของพี่ชายเอาไว้จนแน่น

“ใช่ครับ พี่ฝุ่นชนะแล้ว” กำปั้นเอ่ยบอกกับน้องสาวเสียงอ่อน พร้อมกับมือหนาของเขาลูบลงที่หัวน้อยๆ ของเด็กสาวอย่างเอ็นดู

หลังจากที่นักกีฬาทุกคนรับรางวัลเรียบร้อยแล้วก็ใกล้ได้เวลาเลิกเรียนพอดี สถานที่ต่างๆ ที่ใช้สำหรับการจัดงานกีฬาสีในครั้งนี้ก็ถูกเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว นักเรียนหลายๆ คนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัย

“เดี๋ยวญ่ามานะ” ฮาญาชะเง้อมองหาพี่ชายคนโตอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับเพื่อนรักทั้งสองคนเสียงอ่อน

“ญ่าจะไปไหน?” ไอริสเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“ไปหาพี่ฝุ่น”

“แต่พี่ปั้นบอกให้เรารออยู่นี่ก่อนไม่ใช่เหรอ” ฮาโมนี่เอ่ยบอกกับเพื่อนรักออกมา พร้อมกับคว้ามือบางของฮาญามากุมเอาไว้

“เราไปแป๊บเดียวเอง พี่ปั้นกับพี่พิมยังไม่ทันกลับมาหรอกน่า...”

“.../...”

“เราไปก่อนนะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวเสียงใส ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปตามหาพี่ชายคนโตในทันที ตาคมมองไปที่กลุ่มของนักกีฬาฟุตบอลทีมสีแดง แต่เธอก็ไม่พบคนที่เธอตามหาเลยแม้แต่เงา

“พี่สายฟ้า”

“น้องฮาญา...มาหาไอ้ฝุ่นเหรอครับ?” สายฟ้าเอ่ยถามรุ่นน้องออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“ใช่ค่ะ”

“ก็เมื่อกี้น้องให้คนมาตามมันไปหาที่ห้องเก็บของหลังโรงเรียน...”

“คะ?”

“หรือว่า...” ฮาญาพึมพำออกมาก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปด้านหลังโรงเรียนในทันที...

“ไง...” อชิพร้อมกับเพื่อนของเขาอีก 2 คนเดินเข้ามาขวางไต้ฝุ่นเอาไว้ไม่ให้ร่างสูงเดินผ่านไป

“ใครต่อใครก็บอกว่ามึงเก่ง มึงฉลาด แต่ทำไมตอนนี้มึงถึงได้โง่ขนาดนี้วะ”

“โง่ชิบหาย...ฮ่าฮ่าฮ่า!!” อชิเอ่ยบอกกับไต้ฝุ่นเสียงอ่อน ก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นอย่างชอบใจที่เขาหลอกคนตรงหน้าออกมาถึงที่นี่ได้

“มึงไม่รู้จริงเหรอวะ ว่านี่มันเป็นแผนของกูที่หลอกให้มึงออกมา”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!! / ฮ่าฮ่าฮ่า!!”

“...” ไต้ฝุ่นมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนที่ขายาวของเขาจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

พลั่ก!

“มึงกล้าหักหน้ากูต่อหน้าทุกคน...มึงอยากตายมากเลยใช่ไหม?” อชิผลักอกแกร่งของไต้ฝุ่นอย่างแรง ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามชายหนุม่ตรงหน้าออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวต่างไปจากก่อนหน้านี้

“...”

“ครั้งที่แล้วที่กูเตือนมึงไป มึงไม่เข้าใจรึไง”

“หึหึ” เสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากในลำคอแกร่งของไต้ฝุ่น พร้อมกับมุมปากหนาแสยะยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ในขณะที่สายตาของไต้ฝุ่นยังคงจับจ้องไปยังร่างสูงตรงนิ่งๆ

“หัวเราะหาพ่อ...”

“อ่อ! กูลืมไปมึงไม่มีพ่อไม่มีแม่นี่หว่า”

อชิมองไปยังร่างสูงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมกับเอ่ยคำดูถูกเขาออกมาสารพัด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ไต้ฝุ่นรู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

 “หมาข้างถนนอย่างมึงถ้าไม่มีเศรษฐีตาต่ำมาอุปการะเอาไว้อย่าหวังเลยว่ามึงจะได้ดีอย่างทุกวันนี้”

“มึง!...” ไต้ฝุ่นตะคอกคนตรงหน้าเสียงดังลั่น พร้อมกับชี้หน้าอชิอย่างโกรธจัดจะด่าจะว่าเขาแรงแค่ไหน ทำร้ายเขาเจ็บเพียงใดเขาก็ทนได้ แต่ถ้ามาแตะต้องครอบครัวของเขา เขาไม่ยอมเด็ดขาด...

ไต้ฝุ่นกำลังจะพุ่งเข้าใส่ร่างสูงตรงหน้า แต่เขาก็ต้องชะงักไปทันทีที่ร่างสูงของอชิล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นด้วยฝีเท้าของใครอีกคน

“น้อง!!” ฮาญาเตรียมจะพุ่งตัวเข้ามาเตะร่างสูงที่เสียหลักลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นตรงหน้าอีกครั้ง แต่แขนเรียวก็ถูกมือหนาของไต้ฝุ่นดึงเอาไว้เสียก่อน

“หมาข้างถนนที่ว่าหมายถึงคุณพี่ โอ๊ะ กระดากปากจัง...”

“รึเปล่าคะ...?”

“...”

“คิดว่าเป็นลูกคนใหญ่คนโตแล้วจะรังแกใครก็ได้รึไง”

“คุณมาว่าคนอื่นเขาแบบนี้ ประทานโทษนะคะที่บ้านไม่ได้สอนเรื่องมารยาทเหรอ หรือว่าสอนแล้วแต่มันเข้าหัว...”

“อี...” อชิลุกขึ้นมาก่อนจะชี้หน้าเด็กสาวตรงหน้าอย่างโกรธจัด

“แต่ฮาญาก็ไม่ได้แปลกใจอะไรหรอกนะคะ เพราะมองด้วยตาเปล่ายังรู้เลยว่าในหัวของคุณไม่ได้มีสมองอยู่เลย”

“...”