เหรียญฮั่วปู้ 1

ต้าเหล่ยเดินกลับมาที่ร้านขายของชำด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกหนักอึ้งในอกเริ่มเบาบางลงเมื่อนึกถึงเสบียงที่เก็บอยู่ในมิติ ทว่าเมื่อก้าวเท้าเข้าร้าน เขาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าบรรยากาศภายในร้านเปลี่ยนไป จากที่มีเพียงสองตายาย บัดนี้กลับมีสมาชิกเพิ่มมาอีกสามคน

ชายหนุ่มรูปร่างกำยำในชุดเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มดูทะมัดทะแมง กำลังถือเหรียญทองแดงพินิจมองด้วยแว่นขยายด้วยใบหน้าจริงจังน เขาคือ หลี่หลินเฟิง ลูกชายคนเดียวของบ้านหลี่ 

ข้างกายเขามีหญิงสาวที่ดูคล่องแคล่วอย่าง หลี่หร่านอี๋ ผู้เป็นภรรยา และเด็กหญิงตัวน้อยแก้มป่องในชุดกระโปรงลายดอกไม้ที่กำลังนั่งกินขนมปังอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเล็ก... หลี่ซูซู หลานสาวตัวน้อยที่ป้าหลี่เคยเล่าถึง

ทันทีที่เห็นต้าเหล่ยเดินเข้ามา หลินเฟิงก็วางแว่นขยายลงแล้วปรี่เข้าหาเขาอย่างร้อนใจ

"น้องชาย! เหรียญฮั่วปู้พวกนี้เป็นของนายเหรอ? สนใจขายให้พี่ไหม? ราคาต่อรองกันได้นะ พี่ให้ราคายุติธรรมแน่นอน!" 

หลินเฟิงรัวคำพูดใส่อย่างกระตือรือร้นจนต้าเหล่ยผงะไปก้าวหนึ่ง ป้าหลี่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะตีแขนลูกชายไปหนึ่งทีพร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ

"เจ้าเด็กคนนี้! ลูกก็ให้น้องเข้ามานั่งพักก่อนสิ น้องเพิ่งไปตากแดดตากลมมา ถึงตอนนั้นจะคุยกันก็ยังไม่สาย"

ต้าเหล่ยเห็นท่าทางที่ตรงไปตรงมาของคนบ้านหลี่ก็คลี่ยิ้มออกมา เขาโค้งคำนับหลินเฟิงอย่างสุภาพ 

"สวัสดีครับพี่ใหญ่หลี่ เหรียญ 3 เหรียญนั้นผมตั้งใจมอบให้คุณลุงกับคุณป้าเพื่อตอบแทนน้ำใจอยู่แล้ว พี่ใหญ่หลี่เอาไปได้เลยครับ"

ป้าหลี่ได้ยินดังนั้นก็รีบโบกไม้โบกมือพัลวัน 

"ไม่เอา ๆ ป้าไม่รับหรอกเสี่ยวเหล่ย น้ำใจก็ส่วนน้ำใจ แต่ของมีค่าก็ต้องว่ากันตามเนื้อผ้า อาเฟิง... ลูกก็รับซื้อไว้แล้วเอาเงินสดให้เสี่ยวเหล่ยไปไว้ตั้งหลักเถอะ น้องเพิ่งเข้าเมือง มีเรื่องที่ต้องใช้เงินอีกเยอะ"

"ได้ครับแม่! เสี่ยวเหล่ย... เหรียญฮั่วปู้สภาพดีแบบนี้ พี่คิดให้นายเหรียญละ 2,500 หยวนนะ รวม 3 เหรียญเป็นเงิน 7,500 หยวน ครั้งหน้าถ้ามีของเก่าแบบนี้อีก นายต้องนึกถึงพี่เป็นคนแรกนะ เข้าใจไหม?"

หลินเฟิงรีบหยิบเงินในกระเป๋าออกมานับแล้ววางลงบนมือของต้าเหล่ย ชายหนุ่มถึงกับยืนอึ้งจนพูดไม่ออก สัมผัสของเงินปึกหนาในมือทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป

เงินก้อนนี้... สามารถซื้อข้าวสารได้ถึง 2,000 พันจิน หรือ 1,000 กิโลกรัมเชียวนะ ต้าเหล่ยคิดในใจ ในหัวคำนวณถึงกองข้าวสารมหึมาที่จะช่วยชุบชีวิตคนทั้งหมู่บ้านได้

"เก็บไว้เป็นทุนนะเสี่ยวเหล่ย มาใช้ชีวิตในเมืองแบบนี้ล้วนแต่มีค่าใช้จ่าย อย่าประมาทเชียว" ป้าหลี่ลูบไหล่เขาด้วยความเอ็นดู

เมื่อเห็นความจริงใจที่ครอบครัวนี้มอบให้ ต้าเหล่ยจึงตัดสินใจไม่ปิดบังเรื่องที่เขาพยายามทำอยู่ 

"อันที่จริง... ผมตั้งใจมาหาอาหารและหาความรู้กลับไปพัฒนาหมู่บ้านครับ ตอนนี้ที่บ้านเกิดภัยแล้งจนมีผู้คนอดอยากมากมาย ของเก่าพอจะมีอยู่บ้าง แต่ข้าวปลาอาหารกลับขาดแคลน"

หลินเฟิงได้ยินก็ขมวดคิ้วด้วยความฉงน 

"ยังมีพื้นที่ทุรกันดารขนาดนั้นอยู่อีกเหรอ? แล้วทำไมทางการไม่รีบเข้าไปช่วยเหลือล่ะ?"

"หมู่บ้านของเราอยู่ไกลมากครับ ยากที่ความทันสมัยจะเข้าถึง ผมเลยถูกส่งมาที่นี่เพื่อหาทางออก"  ต้าเหล่ยตอบเลี่ยง ๆ แต่ก็มีความจริงอยู่หลายส่วน

"ถ้าอย่างนั้นก็เรียนรู้กับลุงเขาสิเสี่ยวเหล่ย สวนชานเมืองของเราใหญ่มากนะ ลุงเขาเริ่มต้นจากแผ่นดินรกร้างจนตอนนี้เลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ ปลูกผัก ได้สารพัด ถ้าอยากช่วยหมู่บ้าน เรื่องเกษตรกรรมนี่แหละสำคัญที่สุด"  ป้าหลี่บุ้ยปากไปทางสามี

"เอาตามนั้น ถ้าหลานมีใจอยากเรียนรู้ ลุงก็พร้อมจะถ่ายทอดวิชาให้"  

ลุงหลี่ตอบรับพร้อมรอยยิ้ม สายตาไล่มองเนื้อตัวของต้าเหล่ยอย่างพินิจ เค้าโครงของเด็กหนุ่มตรงหน้าดูดีไม่น้อย เพียงแต่มือเท้าที่แตกแห้ง ผิวที่ถูกแดดเผาจนคล้ำ ร่างกายที่ดูผ่ายผอมช่างทำให้คนมองหดหู่ในใจ

"ขอบคุณครับ! ขอบคุณคุณลุง คุณป้า ขอบคุณพี่ใหญ่หลี่ และพี่สะใภ้ที่ให้โอกาสผม" 

ต้าเหล่ยคำนับครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความซาบซึ้ง 

"ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร"

"ครั้งหน้าถ้าผมมีของดี ผมสัญญาว่าจะนึกถึงบ้านหลี่เป็นที่แรกแน่นอนครับ"

"พอแล้ว ๆ จะขอบคุณอะไรนักหนา ว่าแต่จะไปสวนกับลุงเขาเลยไหม? ถึงเวลาต้องไปให้อาหารสัตว์พอดี" ป้าหลี่หัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วเอ่ยถามต่อ

ต้าเหล่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เขานึกถึงใบหน้าซีดเซียวของหมิงจูและเสียงร้องไห้ของโต้วโต้วที่รออยู่ที่เรือน 

"พรุ่งนี้ได้ไหมครับ? วันนี้คนที่บ้านรออาหารอยู่ ผมกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้ ทุกคนจะหิวจนเป็นอะไรไปก่อน"

"ได้ ๆ ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเถอะเสี่ยวเหล่ย พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ"

"ครับคุณป้า... แต่ก่อนไป ผมอยากขอซื้อเกลือ ข้าวสาร แล้วก็แป้งสาลีครับ แล้วก็เครื่องดื่มหลากสีพวกนั้นด้วย ผมอยากเอาไปฝากทุกคน แต่ครั้งนี้คุณป้าต้องรับเงินของผมนะครับ!"

ต้าเหล่ยชี้ไปทางตู้แช่ที่เห็นขวดน้ำสีน้ำเงินสีเขียววางเรียงราย เขายื่นธนบัตรใบสีแดงคืนให้ป้าหลี่ 2 ใบด้วยท่าทางมุ่งมั่น

"ได้  เดี๋ยวป้าจะจัดของให้ รับรองว่าดีมีประโยชน์และคิดเงินทุกชิ้นแน่นอน อ้อ... ต่อไปนี้เรียกลุงกับป้าก็พอนะ ไม่ต้องมีคำว่าคุณนำหน้าหรอก ฟังดูเป็นทางการเกินไป คนกันเองทั้งนั้น"

"ครับ... ป้า" ต้าเหล่ยรับคำอย่างขัดเขินแต่ทว่าอบอุ่นในใจ