MasukShare
บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
Tanggal publikasi:
2026-11-05 21:06:04“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”
เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ
“ทำไม”
“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”
คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศ
และตอนนี้มันกำลังขาดทุน
“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”
พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู
“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”
อีกตัวเลขตามมา
ไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ
“ตัดค่ะ”
“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”
“รู้ค่ะ”
“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”
“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”
เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า
“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”
ไม่มีใครตอบ
“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”
พนักงานอีกคนถอนหายใจ
“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”
“พี่ก็เสียดาย”
เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก
“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”
ไม่มีใครค้านอีก
รายการต่อไปเป็นช่องทางขายที่เคยทำยอดดีมากช่วงเปิดตัว แต่เงื่อนไขใหม่ทำให้ค่าใช้จ่ายสูงขึ้นจนแทบไม่เหลือกำไร
“อันนี้ด้วยค่ะ”
คราวนี้เสียงค้านดังขึ้นพร้อมกัน
“พี่เพลง ถ้าตัดช่องทางนี้ ยอดรวมตกแน่”
“ตกค่ะ”
“แล้วตัวเลขหน้าร้านจะไม่สวย”
เพลงพิณเงยหน้าขึ้น “ตอนนี้พี่ไม่ต้องการยอดสวย พี่ต้องการเงินเหลือ”
ห้องเงียบอีกครั้ง เธอหมุนจอให้ทุกคนเห็นชัดขึ้น
“ขายสิบล้านแต่เงินไม่เหลือ ไม่ได้ช่วยให้เรารอดนะ”
“ถ้าลดงบโปรโมตก่อนล่ะคะ”
“ลองแล้วก็ยังไม่คุ้ม”
เพลงพิณหยุดก่อนขีดอีกเส้น
“ปิดค่ะ”
สองชั่วโมงต่อมา กระดานข้างผนังมีรายการถูกตัดออกเกือบครึ่ง
สินค้าสองตัว ช่องทางขายหนึ่งช่องทาง แคมเปญที่เคยใช้เงินสูงอีกสามรายการ รวมถึงผลิตภัณฑ์ตัวแรกที่เธอเคยคิดว่าจะขายไปตลอด
เพลงพิณยืนมองกระดานอยู่คนเดียวหลังทุกคนออกจากห้องไปแล้ว บนโต๊ะยังมีกระปุกครีมตัวนั้นอยู่ เธอหยิบมันขึ้นมา หมุนดูฉลากด้านหลัง
โทรศัพท์สั่น
คณิน: กินข้าวหรือยังครับ
เพลงพิณถ่ายรูปกระดานส่งไปแทนคำตอบ
ไม่ถึงครึ่งนาที โทรศัพท์ก็ดัง
“นี่คืออะไรครับ”
“สิ่งที่เพลงเพิ่งฆ่าไปครึ่งบริษัท”
“ขนาดนั้นเลย?”
“ความรู้สึกประมาณนั้นค่ะ”
“แล้วกินข้าวหรือยัง”
เพลงพิณหลุดหัวเราะ “คุณไม่สนใจกระดานเลยหรือไง”
“สนครับ แต่ผมอ่านตัวหนังสือในรูปไม่ออก”
“อ้อ”
“แล้วคำถามแรกยังไม่ได้คำตอบ”
“ยังค่ะ”
“ไปกินก่อน”
“อย่าเพิ่งสั่งค่ะ วันนี้เพลงไม่อยากมีที่ปรึกษาเรื่องอาหารด้วย”
คณินเงียบไปนิดหนึ่ง
“งั้นผมไม่สั่ง”
เพลงพิณทิ้งตัวลงนั่ง
“เพลงตัดสินค้าตัวแรกของแบรนด์ออก”
“เสียดาย?”
“มาก”
เธอหมุนกระปุกในมือเล่น
“ตอนเริ่มทำ เพลงขายตัวนี้ได้ล็อตแรกไม่กี่ร้อยชิ้นเอง ตอนนั้นดีใจเหมือนขายได้เป็นล้าน”
“แล้วตอนนี้มันทำเงินไหม”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นคุณถามผมทำไม”
เพลงพิณชะงัก “เพลงยังไม่ได้ถามเลย”
“น้ำเสียงเหมือนกำลังจะถามครับ”
“เก่งนะ”
“พอใช้ได้”
เธอหัวเราะ ก่อนเงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าเป็นคุณ คุณตัดไหม”
คณินตอบแทบจะทันที “ตัดครับ”
ตรงจนคนถามเจ็บเอง
“ไม่มีลังเลเลย?”
“ถ้าเป็นบริษัทผมนะครับ”
เพลงพิณรอฟัง
“แต่บริษัทนี้เป็นของคุณ”
“แล้วต่างกันตรงไหน”
“ผมรู้แค่ตัวเลขที่คุณเล่า ผมไม่ได้เป็นคนสร้างมันมา ไม่รู้ว่าของชิ้นไหนมีความหมายกับบริษัทคุณแค่ไหน แล้วผมก็ไม่ใช่คนรับผลจากการตัด”
“แต่ถ้าตัวเลขบอกว่าควรตัด?”
“ผมก็บอกได้แค่ว่าถ้าเป็นผม ผมจะตัด”
คณินเว้นไปนิดหนึ่ง
“ส่วนคุณจะทำอะไร คุณเลือกเอง”
เพลงพิณมองกระปุกในมืออีกครั้ง
“เพลงตัดไปแล้วค่ะ”
“งั้นโทรมาขอความเห็นช้าไปนะครับ”
“ก็อยากรู้ว่าคุณจะตอบยังไง”
“แล้วผ่านไหมครับ”
“ยังประเมินอยู่”
“ผมนึกว่าผ่านตั้งแต่จีบต่อได้แล้ว”
“คนละการประเมินค่ะ”
“ระบบคุณซับซ้อนกว่าบริษัทผมอีก”
เพลงพิณหัวเราะออกมา เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดี
“พี่เพลงคะ”
พนักงานคนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามา สีหน้าแปลก ๆ เพลงพิณลุกทันที
“มีอะไร”
“เรื่องช่องทางที่พี่สั่งปิดค่ะ”
“ค่ะ”
“หนูไล่ยอดค้างเพื่อปิดบัญชี แล้วเจออันนี้”
พนักงานเดินเข้ามาวางเอกสารบนโต๊ะ เพลงพิณยังถือโทรศัพท์อยู่
“คณิน แค่นี้ก่อนนะคะ”
“ครับ ไปทำงานเถอะ”
สายตัดไป เธอดึงเอกสารเข้ามาดู
“นี่ค่าอะไร”
“หนูก็หาไม่เจอค่ะ ยอดมันถูกลงรวมเป็นค่าใช้จ่ายส่งเสริมการขายของช่องทางนี้ แต่พอแยกออกมา มีเงินบางส่วนถูกจ่ายผ่านบริษัทอีกแห่ง”
เพลงพิณไล่ตามบรรทัดที่พนักงานชี้
ชื่อบริษัทไม่คุ้น แต่ชื่อคนอนุมัติภายในคุ้นดี เธอดึงเก้าอี้ออก
“เอารายการของบริษัทนี้ย้อนหลังมา”
“ทั้งหมดเลยเหรอคะ”
“เฉพาะที่เกี่ยวกับช่องทางนี้ก่อน”
พนักงานพยักหน้าแล้วรีบออกไป ไม่ถึงยี่สิบนาที เอกสารชุดใหม่ก็กลับมา
ครั้งแรกเป็นค่าจัดกิจกรรม ครั้งที่สองเป็นค่าบริหารพื้นที่ ครั้งที่สามเป็นค่าดำเนินการพิเศษ ยอดแต่ละครั้งไม่ใหญ่พอให้สะดุดตาเมื่ออยู่ท่ามกลางยอดขายจำนวนมาก
แต่รวมกันแล้วไม่เล็ก เพลงพิณพลิกไปหน้าสุดท้าย ชื่อผู้ประสานงานภายนอกปรากฏอยู่ด้านล่าง
เธออ่านซ้ำอีกครั้ง
เป็นนามสกุลเดียวกับคนสนิทเก่าที่เพิ่งโทรมาอธิบายกับเธอว่า ความคลาดเคลื่อนทั้งหมดเป็นเพียงความวุ่นวายช่วงบริษัทขยายตัว
“พี่เพลง...”
“ยังไม่ต้องโทรถามใคร”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเอกสารทุกหน้า
“แล้วอย่าเพิ่งไปค้นชื่อบริษัทนี้ในระบบเพิ่ม”
“ทำไมคะ”
“ถ้าเขารู้ว่าเรากำลังดูตรงนี้ เอกสารที่เหลืออาจหายอีก”
พนักงานพยักหน้า
เพลงพิณมองกระดานข้างผนัง เมื่อเช้าเธอยังเสียดายสิ่งที่ตัวเองตัดทิ้ง ตอนนี้ช่องทางขายที่เพิ่งถูกขีดออกกลับเปิดให้เห็นสิ่งซึ่งซ่อนอยู่ใต้ยอดขายสวย ๆ มานาน เธอหยิบปากกาแดงขึ้นมา วงชื่อบริษัทนั้น แล้วเขียนข้าง ๆ เพียงคำเดียว
ตามจากข้างนอก
จากนั้นหยิบกระปุกครีมตัวแรกของแบรนด์ใส่ลิ้นชัก
เสียดายก็ส่วนเสียดาย
พรุ่งนี้เธอมีเรื่องอื่นต้องจัดการแล้ว.
Bab terbaru
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ“ทำไม”“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศและตอนนี้มันกำลังขาดทุน“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”อีกตัวเลขตามมาไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ“ตัดค่ะ”“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”“รู้ค่ะ”“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”ไม่มีใครตอบ“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”พนักงานอีกคนถอนหายใจ“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”“พี่ก็เสียดาย”เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”ไม่มีใครค้านอีกรายการต่อไป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”มือที่ถือปากกาหยุด“อ๋อ”เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้“ผมตกใจครับ”ตรงดีเหลือเกิน“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”คณินหัวเราะเบา ๆ“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”เพลงพิณหลุดยิ้ม“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”“ยังครับ”รอยยิ้มหายทันที“อ้าว”“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้“หมายความว่าไง”“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่“กำลังแยกค่ะ”“ดีครับ”“แล้ว?”“แล้วคุณก็ทำต่อ”เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”“ครับ”“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”“ผมโทรมาตอบเรื่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 18 เกือบร้อยล้าน
“ตัวเลขนี้รวมทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ”เพลงพิณถามทั้งที่สายตายังอยู่บนกระดาษแผ่นเดิมผู้เชี่ยวชาญที่เธอเลือกมาช่วยรวบรวมภาระทั้งหมดเลื่อนเอกสารอีกชุดมาตรงหน้า“เท่าที่ตรวจได้ตอนนี้ครับ เงินกู้ ยอดค้างโรงงาน เจ้าหนี้การค้า เงินที่ต้องคืนตัวแทน แล้วก็ภาระตามสัญญาที่ยังไม่ถึงกำหนด”เพลงพิณไล่สายตาลงมาตามตัวเลขทีละบรรทัด ก่อนหน้านี้เธอรู้ว่าหนี้เยอะ รู้ด้วยว่าถ้ารวมสิ่งที่ยังไม่ถูกเรียกเก็บ ตัวเลขต้องแย่กว่าที่เห็นในบัญชีแต่การรู้กับการเห็นมันอยู่ตรงหน้าเป็นคนละเรื่องกัน“เก้าสิบ...” เธอหยุดอ่าน “ล้านกว่า”“ครับ”“ถ้ารวมรายการที่ยังตรวจไม่จบล่ะคะ”ชายตรงหน้าลังเลแค่นั้นเพลงพิณก็รู้คำตอบ“ใกล้ร้อย?”“มีโอกาสครับ”เธอพิงพนักเก้าอี้ ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเกือบร้อยล้านเงินจำนวนนี้มากพอให้เธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องขายครีมกี่กระปุกถึงจะได้กำไรเท่านั้นเพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“แยกให้เพลงอีกทีนะคะ อันไหนเป็นหนี้ที่ต้องจ่ายแน่ อันไหนกำลังเจรจา อันไหนยังโต้แย้งได้ แล้วก็อันไหนเกิดจากการตัดสินใจของเพลงเอง”อีกฝ่ายพยักหน้า “ได้ครับ”“ส่วนรายการที่สงสัยว่ามีปัญหา อย่าเพิ่งหักออกจ
Anda juga akan menyukai
OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์
Beefy Cat115.8K Dibacaรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat138.5K Dibacaเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน82.3K Dibacaบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์330.7K Dibacaอีบัวกับไอ้ขวัญ
ณิการ์138 Dibacaลูกสาวเพื่อน
Sadistic_X148 Dibacaสถานะลับ...ฉบับคู่อริ
Ladyporn115 Dibacaเพลิงอัครา (Set รักไม่ผิด)
MOONY MAY21 Dibaca
