เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
วันที่เผยแพร่:
2026-11-04 21:15:10บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”
เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย
“เรื่องอะไรคะ”
“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”
มือที่ถือปากกาหยุด
“อ๋อ”
เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้
“ผมตกใจครับ”
ตรงดีเหลือเกิน
“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”
คณินหัวเราะเบา ๆ
“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”
เพลงพิณหลุดยิ้ม
“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”
“ยังครับ”
รอยยิ้มหายทันที
“อ้าว”
“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”
เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้
“หมายความว่าไง”
“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”
คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่
“กำลังแยกค่ะ”
“ดีครับ”
“แล้ว?”
“แล้วคุณก็ทำต่อ”
เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”
“ครับ”
“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”
“ผมโทรมาตอบเรื่องเมื่อวานด้วย”
“ยังไม่เห็นตอบเลย”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“เย็นนี้เรามีนัดกันใช่ไหมครับ”
เพลงพิณนึกขึ้นได้
หลายวันก่อนคณินขอเวลาเธอไว้กินข้าวหลังเลิกงาน เธอตอบตกลงแล้วก็โยนนัดลงปฏิทิน ก่อนเรื่องตัวเลขเกือบร้อยล้านจะเข้ามาแทรกเสียก่อน
“ค่ะ”
“ผมยังไปตามเดิม”
คำตอบธรรมดาจนน่าหงุดหงิด
เธอรออีกนิด เผื่อเขาจะพูดต่อ
ไม่มี
“คณิน”
“ครับ”
“คุณชอบตอบคำถามแบบให้คนอื่นคิดต่อเองเหรอ”
“ผมนึกว่าชัดแล้ว”
“ไม่ชัดค่ะ”
“งั้นเย็นนี้ผมอธิบายใหม่”
เพลงพิณกำลังจะสวน โทรศัพท์อีกสายก็แทรกเข้ามา
“เพลงต้องรับสายแล้วค่ะ”
“ครับ เย็นนี้เจอกัน”
เขาวางไป
เพลงพิณมองหน้าจอ แล้วนึกหมั่นไส้คนที่ทิ้งคำว่า ผมยังไปตามเดิม ไว้ให้เธอนั่งคิดอยู่คนเดียว
ช่วงบ่าย คณินส่งไฟล์มาหนึ่งหน้า ไม่มีตารางหนี้ ไม่มีแผนการเงิน และไม่มีข้อเสนอว่าจะช่วยจ่ายอะไรให้
มีเพียงรายชื่อผู้เชี่ยวชาญสี่คน ด้านหลังแต่ละชื่อเขาเขียนสั้น ๆ ว่าถนัดด้านไหน
เพลงพิณโทรกลับทันที
“นี่อะไรคะ”
“รายชื่อคนที่น่าจะช่วยคุณได้”
“เพลงมีคนช่วยดูอยู่แล้วนะ”
“ผมรู้ครับ”
“แล้วส่งมาทำไม”
“เผื่อคุณต้องการความเห็นเพิ่ม”
เธอเลื่อนดูรายชื่อ “คุณคัดมาให้แล้ว?”
“ผมถามข้อมูลเบื้องต้นมาให้”
“แล้วคนไหนดีที่สุด”
“ไม่รู้ครับ”
เพลงพิณขมวดคิ้ว “คุณเป็นคนส่งมา แต่ไม่รู้?”
“รู้ว่าแต่ละคนเก่งอะไร แต่ไม่รู้ว่าคนไหนเหมาะกับคุณที่สุด”
“แล้วเพลงต้องทำยังไง”
“เลือกเองครับ”
เธอเงียบไป ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงคิดว่าคณินจะส่งชื่อหนึ่งมา พร้อมเหตุผลสามข้อว่าทำไมควรเลือกคนนี้
“ถ้าไม่เอาสักคนล่ะคะ”
“ก็ไม่ต้องเอาครับ”
“ง่ายจัง”
“ก็เรื่องของคุณนี่ครับ”
เพลงพิณหัวเราะ “พูดแบบนี้เหมือนไม่อยากยุ่ง”
“ผมอยากยุ่งมากครับ”
เขาตอบทันที
“ถึงได้พยายามยุ่งแค่นี้”
คราวนี้เธอเงียบเอง
“ผมเข้าประชุมก่อนนะครับ”
“ค่ะ”
“เย็นนี้เจอกัน”
ย้ำอีกแล้ว
เพลงพิณวางสาย ก่อนกลับไปเปิดไฟล์รายชื่ออีกครั้ง เธอไม่ได้โทรหาทั้งสี่คน เลือกไว้สองชื่อที่ตรงกับปัญหาของบริษัทที่สุด แล้วส่งต่อให้ผู้เชี่ยวชาญที่ทำงานกับเธออยู่ ขอให้ช่วยดูว่าควรขอความเห็นเพิ่มจากใครหรือไม่
จากนั้นก็กลับไปจัดการงานของตัวเอง คณินก็หายไปทำงานของเขาเหมือนกัน ไม่มีข้อความถามทุกชั่วโมงว่าเป็นอย่างไร ไม่มีโทรศัพท์มาคอยปลอบ
จนเกือบหกโมง เพลงพิณเริ่มสงสัยว่าเขาจะมาไหม หกโมงสิบห้า เธอมองโทรศัพท์ครั้งหนึ่ง หกโมงยี่สิบ มองอีกครั้ง หกโมงยี่สิบห้า พนักงานเดินเข้ามาถามเรื่องเอกสาร เธอตอบเสร็จก็เหลือบดูเวลาอีก
หกโมงยี่สิบแปด ข้อความเด้งขึ้น
คณิน: ถึงแล้วครับ
เพลงพิณหยิบกระเป๋าทันที แล้วชะงัก เร็วไปไหม
เธอวางกระเป๋าลง เปิดเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาใหม่อย่างไม่มีเหตุผล อ่านได้ไม่ถึงสามบรรทัดก็ปิด
พอเถอะ อยากลงไปก็ลง
คณินยืนอยู่ข้างรถ ในมือมีถุงกระดาษใบหนึ่ง
เพลงพิณเดินเข้าไปหาแล้วมองถุง
“อะไรคะ”
“ของกิน”
“นัดกินข้าวแล้วยังซื้อของกินมาอีก?”
“อันนี้คนละอย่างครับ”
เขายื่นให้
เพลงพิณเปิดดู แล้วเงยหน้าขึ้นทันที
“คุณไปซื้อที่ไหนมา”
เป็นขนมจากร้านเล็ก ๆ ที่เธอเคยพูดถึงครั้งเดียว ตอนเดตสองชั่วโมงของพวกเขา ว่าเมื่อก่อนชอบกิน แต่ร้านอยู่ไกลจนหลายปีแล้วไม่ได้แวะ
“ผ่านแถวนั้นครับ”
“บริษัทคุณอยู่คนละทาง”
คณินนิ่งไปนิดหนึ่ง
“อ้อมนิดหน่อย”
“นิดหน่อยของคุณกี่กิโล”
“ผมไม่ได้วัดครับ”
“แปลว่าเยอะ”
“ไปกินข้าวกันเถอะครับ”
เพลงพิณหัวเราะ ก่อนถือถุงไว้เอง
“หนีเก่งนะคะ”
“บางเรื่องก็ต้องรู้จักหยุดครับ”
“เพิ่งเรียนรู้?”
“ช่วงนี้เรียนหลายอย่างครับ”
ทั้งคู่ขึ้นรถ
คณินขับออกไปได้ไม่ไกล เพลงพิณก็ถามขึ้น
“ตกลงเรื่องเมื่อวานล่ะคะ”
“เรื่องเปลี่ยนใจ?”
“ค่ะ”
เขาเงียบไปอีก
เพลงพิณหันมองทันที “นี่คุณจะคิดอีกรอบเหรอ”
“เปล่าครับ ผมกำลังคิดว่าจะพูดยังไงไม่ให้คุณหาว่าผมพูดดีเกินจริง”
“พูดธรรมดาก็พอ”
คณินพยักหน้า
“ผมตกใจกับหนี้คุณจริง”
“รู้แล้วค่ะ”
“แล้วผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่”
“อันนี้ก็รู้แล้ว”
“แต่ผมจีบคุณ ไม่ได้จีบตัวเลขในบัญชี”
เพลงพิณเงียบ
คณินหันมามองแวบหนึ่ง ก่อนกลับไปมองถนน
“พอไหมครับ หรือยังไม่ชัด”
“เกือบค่ะ”
“ยังขาดอะไร”
“เมื่อวานทำไมไม่พูด”
“เพราะผมตกใจอยู่”
เธอหลุดหัวเราะ
“อ้าว แล้วทำไมวันนี้พูดได้”
“ตั้งสติได้แล้วครับ”
“แสดงว่าถ้าหนี้เพิ่มเป็นร้อยล้าน คุณต้องขอเวลาใหม่?”
“ถ้าเพิ่มทุกวัน ผมว่าคุณควรเปลี่ยนผู้เชี่ยวชาญก่อนเปลี่ยนคนจีบครับ”
เพลงพิณหัวเราะจนต้องหันไปมองนอกหน้าต่าง ถุงขนมยังวางอยู่บนตัก เมื่อคืนเธอเคยคิดว่าความเงียบของเขาหมายถึงอะไร
วันนี้คณินไม่ได้ให้คำสัญญาใหญ่โต ไม่ได้บอกว่าจะช่วยเธอแบกหนี้ ไม่ได้พูดว่าทุกอย่างจะดีขึ้น เขาแค่ส่งรายชื่อคนที่เธอจะเลือกหรือไม่เลือกก็ได้ กลับไปทำงานของตัวเอง
แล้วมาตามนัด
เพลงพิณเปิดถุง หยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
“คณิน”
“ครับ”
“อ้าปาก”
เขาหันมามองอย่างระวัง “ทำไมครับ”
“ขับรถอยู่ก็ขับไป”
“แล้วคุณจะทำอะไร”
“เร็วค่ะ”
คณินยอมอ้าปาก
เพลงพิณป้อนขนมให้หนึ่งคำ ก่อนหยิบอีกชิ้นกินเอง
“อร่อยไหม”
เขาเคี้ยวแล้วพยักหน้า “ครับ”
“ดี”
“นี่คือค่าตอบแทนที่ผมไปซื้อ?”
“เปล่า”
“แล้วอะไร”
เพลงพิณมองขนมในมือ
“รางวัลคนมาตามนัดค่ะ”
คณินเงียบไป
คราวนี้เธอไม่ต้องถามแล้วว่าเขาเงียบทำไม
“ขับรถค่ะ”
“ครับ”
“แล้วห้ามยิ้มด้วย”
“อันนี้น่าจะยากครับ”
เพลงพิณส่ายหน้า ก่อนหยิบขนมกินอีกชิ้น เมื่อวานเขารู้แล้วว่าชีวิตเธอมีหนี้เกือบร้อยล้าน
วันนี้เขายังมา
เท่านี้ก็พอแล้วสำหรับตอนนี้.
บทล่าสุด
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ“ทำไม”“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศและตอนนี้มันกำลังขาดทุน“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”อีกตัวเลขตามมาไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ“ตัดค่ะ”“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”“รู้ค่ะ”“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”ไม่มีใครตอบ“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”พนักงานอีกคนถอนหายใจ“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”“พี่ก็เสียดาย”เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”ไม่มีใครค้านอีกรายการต่อไป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”มือที่ถือปากกาหยุด“อ๋อ”เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้“ผมตกใจครับ”ตรงดีเหลือเกิน“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”คณินหัวเราะเบา ๆ“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”เพลงพิณหลุดยิ้ม“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”“ยังครับ”รอยยิ้มหายทันที“อ้าว”“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้“หมายความว่าไง”“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่“กำลังแยกค่ะ”“ดีครับ”“แล้ว?”“แล้วคุณก็ทำต่อ”เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”“ครับ”“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”“ผมโทรมาตอบเรื่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 18 เกือบร้อยล้าน
“ตัวเลขนี้รวมทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ”เพลงพิณถามทั้งที่สายตายังอยู่บนกระดาษแผ่นเดิมผู้เชี่ยวชาญที่เธอเลือกมาช่วยรวบรวมภาระทั้งหมดเลื่อนเอกสารอีกชุดมาตรงหน้า“เท่าที่ตรวจได้ตอนนี้ครับ เงินกู้ ยอดค้างโรงงาน เจ้าหนี้การค้า เงินที่ต้องคืนตัวแทน แล้วก็ภาระตามสัญญาที่ยังไม่ถึงกำหนด”เพลงพิณไล่สายตาลงมาตามตัวเลขทีละบรรทัด ก่อนหน้านี้เธอรู้ว่าหนี้เยอะ รู้ด้วยว่าถ้ารวมสิ่งที่ยังไม่ถูกเรียกเก็บ ตัวเลขต้องแย่กว่าที่เห็นในบัญชีแต่การรู้กับการเห็นมันอยู่ตรงหน้าเป็นคนละเรื่องกัน“เก้าสิบ...” เธอหยุดอ่าน “ล้านกว่า”“ครับ”“ถ้ารวมรายการที่ยังตรวจไม่จบล่ะคะ”ชายตรงหน้าลังเลแค่นั้นเพลงพิณก็รู้คำตอบ“ใกล้ร้อย?”“มีโอกาสครับ”เธอพิงพนักเก้าอี้ ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเกือบร้อยล้านเงินจำนวนนี้มากพอให้เธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องขายครีมกี่กระปุกถึงจะได้กำไรเท่านั้นเพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“แยกให้เพลงอีกทีนะคะ อันไหนเป็นหนี้ที่ต้องจ่ายแน่ อันไหนกำลังเจรจา อันไหนยังโต้แย้งได้ แล้วก็อันไหนเกิดจากการตัดสินใจของเพลงเอง”อีกฝ่ายพยักหน้า “ได้ครับ”“ส่วนรายการที่สงสัยว่ามีปัญหา อย่าเพิ่งหักออกจ
บางทีคุณอาจจะชอบ
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.8K viewsเด็กเสี่ย
C156.8K viewsโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.3K viewsความลับสาวใหญ่
สนามอารมณ์522 viewsComeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน
พิชา - Phicha192 viewsแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan41 viewsดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล
พิชา - Phicha425 views
