ANMELDENTeilen
บทที่ 18 เกือบร้อยล้าน
Veröffentlichungsdatum:
03.11.2026 21:43:52“ตัวเลขนี้รวมทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ”
เพลงพิณถามทั้งที่สายตายังอยู่บนกระดาษแผ่นเดิม
ผู้เชี่ยวชาญที่เธอเลือกมาช่วยรวบรวมภาระทั้งหมดเลื่อนเอกสารอีกชุดมาตรงหน้า
“เท่าที่ตรวจได้ตอนนี้ครับ เงินกู้ ยอดค้างโรงงาน เจ้าหนี้การค้า เงินที่ต้องคืนตัวแทน แล้วก็ภาระตามสัญญาที่ยังไม่ถึงกำหนด”
เพลงพิณไล่สายตาลงมาตามตัวเลขทีละบรรทัด ก่อนหน้านี้เธอรู้ว่าหนี้เยอะ รู้ด้วยว่าถ้ารวมสิ่งที่ยังไม่ถูกเรียกเก็บ ตัวเลขต้องแย่กว่าที่เห็นในบัญชี
แต่การรู้กับการเห็นมันอยู่ตรงหน้าเป็นคนละเรื่องกัน
“เก้าสิบ...” เธอหยุดอ่าน “ล้านกว่า”
“ครับ”
“ถ้ารวมรายการที่ยังตรวจไม่จบล่ะคะ”
ชายตรงหน้าลังเล
แค่นั้นเพลงพิณก็รู้คำตอบ
“ใกล้ร้อย?”
“มีโอกาสครับ”
เธอพิงพนักเก้าอี้
ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ
เกือบร้อยล้าน
เงินจำนวนนี้มากพอให้เธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องขายครีมกี่กระปุกถึงจะได้กำไรเท่านั้น
เพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา
“แยกให้เพลงอีกทีนะคะ อันไหนเป็นหนี้ที่ต้องจ่ายแน่ อันไหนกำลังเจรจา อันไหนยังโต้แย้งได้ แล้วก็อันไหนเกิดจากการตัดสินใจของเพลงเอง”
อีกฝ่ายพยักหน้า “ได้ครับ”
“ส่วนรายการที่สงสัยว่ามีปัญหา อย่าเพิ่งหักออกจากยอด”
“ถ้าอย่างนั้นตัวเลขจะสูงมากนะครับ”
“ให้มันสูงไปค่ะ ถ้ามันยังเป็นภาระที่บริษัทอาจต้องรับ เพลงต้องเห็นมัน”
เธอหยุดนิดหนึ่ง
“เพลงไม่อยากปลอบตัวเองด้วยตัวเลขที่ยังไม่จริง”
หลังคุยกันต่ออีกไม่กี่เรื่อง เพลงพิณก็ปิดแฟ้ม ตอนเดินออกจากห้อง เธอยังรู้สึกเหมือนตัวเลขเก้าหลักเดินตามหลังมาเงียบ ๆ
พนักงานคนหนึ่งสวนมาพอดี
“พี่เพลงคะ ไลฟ์คืนนี้ยังตามเดิมไหมคะ”
“ตามเดิมค่ะ”
“สองทุ่มนะคะ”
“ค่ะ”
เพลงพิณตอบ แล้วเดินต่อ บริษัทจะมีหนี้เกือบร้อยล้านก็เรื่องหนึ่ง สองทุ่มเธอยังต้องขายของ ชีวิตไม่ได้ใจดีพอจะหยุดทุกอย่างให้เธอตกใจกับตัวเลขก่อน
เพลงพิณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอนบ่ายสามกว่า
เปิดห้องแชตของคณิน
ปิด
แล้วเปิดใหม่
เพลง: วันนี้ว่างไหมคะ
ข้อความถูกอ่านไม่ถึงนาที
คณิน: หลังหกโมงว่างครับ
เธอพิมพ์ว่า มีเรื่องจะบอก แล้วลบ
เปลี่ยนเป็น
เพลง: เจอกันหน่อยได้ไหม
คราวนี้เขาโทรมา
เพลงพิณมองชื่อบนหน้าจออยู่สองวินาทีก่อนรับ
“ค่ะ”
“มีอะไรหรือเปล่า”
“ทำไมต้องมีอะไร”
“ปกติคุณไม่พิมพ์แบบนี้”
“แบบไหน”
“เจอกันหน่อยได้ไหม”
เพลงพิณถอนหายใจ “คุณวิเคราะห์ข้อความคนจีบด้วยเหรอคะ”
“เฉพาะคนนี้ครับ”
เธอเกือบหัวเราะ
“เพลงมีเรื่องจะบอกจริง ๆ ค่ะ แต่ไม่ได้เกิดอะไรตอนนี้ ไม่ต้องรีบมา”
“แน่ใจนะ”
“ค่ะ หกโมงครึ่งก็ได้ เพลงมีไลฟ์สองทุ่ม”
“ที่ไหนครับ”
เพลงพิณบอกชื่อร้านกาแฟใกล้ ๆ
ก่อนวางสาย คณินพูดขึ้น
“เพลง”
“คะ”
“ถ้ามันหนักมาก คุณบอกทางโทรศัพท์ก่อนได้นะ”
เธอนิ่งไปเล็กน้อย
“เจอกันดีกว่าค่ะ”
ครั้งนี้เธออยากเห็นหน้าเขาตอนฟัง
คณินมาถึงก่อนเธอห้านาที
“วันนี้ดีขึ้นนะคะ”
เขามองนาฬิกา “ผมพยายามแล้วครับ”
เพลงพิณนั่งลงตรงข้าม วางกระเป๋าข้างตัว
คณินไม่ได้ถามทันที เขาเพียงเลื่อนเมนูมาให้
“กินอะไรไหม”
“กาแฟค่ะ”
“เย็นนี้?”
“คืนนี้ต้องไลฟ์”
“งั้นผมไม่ออกความเห็น”
เพลงพิณเงยหน้ามอง
“เก่งขึ้นเรื่อย ๆ”
“ผมยังอยากจีบต่ออยู่ครับ”
เธอหลุดยิ้ม ก่อนเรียกพนักงานมาสั่งกาแฟ
พอเหลือกันสองคนอีกครั้ง เพลงพิณกลับไม่รู้จะเริ่มอย่างไร ตัวเลขนั้นอยู่ในหัวมาตั้งแต่เที่ยง แต่พอจะพูดออกมาจริง ๆ กลับหนักกว่าตอนเห็นมันครั้งแรกเสียอีก
คณินรอ
สุดท้ายเธอเป็นฝ่ายพูด
“วันนี้เพลงได้ยอดรวมแล้วค่ะ”
“เรื่องหนี้?”
“ค่ะ”
“เท่าไร”
เพลงพิณเอานิ้วลูบขอบโทรศัพท์ไปมา
“ยังไม่จบทุกก้อนนะคะ บางส่วนกำลังตรวจ บางส่วนอาจโต้แย้งได้ แต่ถ้ารวมภาระที่บริษัทมีตอนนี้...”
เธอหยุด
“เก้าสิบกว่าล้านค่ะ”
คณินไม่พูด
เพลงพิณหัวเราะเบา ๆ
“ตกใจใช่ไหม”
“ครับ”
คำตอบตรงจนเธอหัวเราะอีกครั้ง
“อย่างน้อยก็ไม่ปลอบว่าไม่เยอะ”
“เก้าสิบกว่าล้านจะให้ผมบอกว่าไม่เยอะก็คงแปลกครับ”
“ดีค่ะ เพลงยังไม่อยากคบคนโกหกเพิ่ม”
พูดจบ เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองใช้คำว่า คบ
แต่คณินไม่ได้ทัก
เขาถามเพียง “ตัวเลขนี้เป็นหนี้ที่ยืนยันทั้งหมดแล้วหรือยัง”
“ยังค่ะ”
เพลงพิณเล่าเท่าที่จำเป็น ก้อนไหนเป็นหนี้จริง ก้อนไหนเกิดจากการขยายธุรกิจเร็วเกินไป ก้อนไหนมาจากสิ่งที่เธอเซ็นเอง และก้อนไหนกำลังตรวจว่ามีคนทำอะไรไว้
คณินฟังจนจบ
“แล้วคุณจะทำยังไงต่อ”
“แยกมันค่ะ”
“ยังไง”
“หนี้ที่เป็นของเพลง เพลงรับ หนี้ที่ต้องเจรจาก็เจรจา ส่วนอะไรที่ไม่ควรเป็นของบริษัท เพลงจะไม่ยอมแบกไว้เฉย ๆ”
คณินพยักหน้า
“ตอนนี้เพลงยังไม่รู้ว่าจะเหลือเท่าไรหลังตรวจเสร็จ”
“ครับ”
“แต่ต่อให้ลดลงก็คงไม่ใช่น้อย ๆ”
“ครับ”
เพลงพิณมองเขา ตั้งแต่เธอบอกตัวเลข สีหน้าคณินไม่ได้เปลี่ยนมากนัก นั่นกลับทำให้เธอเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร
“คณิน”
“ครับ”
“คุณเงียบไปนะ”
“ผมกำลังคิดอยู่”
“คิดนานเชียว”
“เรื่องนี้ควรคิดไม่ใช่เหรอครับ”
ก็จริง เพลงพิณยกกาแฟขึ้นดื่ม รู้สึกมันขมกว่าปกติอย่างไรไม่รู้
โทรศัพท์คณินสั่นบนโต๊ะ เขาหยิบขึ้นมาดู ก่อนคว่ำไว้เหมือนเดิม
ไม่รับ ไม่พูดอะไร ความเงียบยืดออกไปอีกนิด
เพลงพิณจึงหัวเราะ
“ตอนนี้เปลี่ยนใจเรื่องจีบยังทันนะ”
คณินเงยหน้าขึ้น
เธอยังยิ้มอยู่
“เพลงไม่คิดค่าเสียเวลา ที่ผ่านมาถือว่าคุณมาฝึกแพ็กของ”
เขาไม่หัวเราะตาม
เพลงพิณจึงพูดต่อ
“จริง ๆ นะคะ เพลงเข้าใจได้ ตัวเลขนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็ก แล้วถ้าตรวจเสร็จอาจจะ”
“เพลง”
เธอหยุด
คณินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนมีคำตอบแล้ว แต่ยังไม่ได้พูด
โทรศัพท์ของเพลงพิณดังขึ้นเสียก่อน พนักงานโทรมาตามเรื่องไลฟ์ เธอเหลือบมองเวลา หนึ่งทุ่มสิบห้า
“เพลงต้องไปแล้วค่ะ”
คณินพยักหน้า “ครับ”
เพลงพิณหยิบกระเป๋าขึ้นมา
เขาลุกตามและเดินออกมาส่งถึงหน้าร้าน
ไม่มีคำตอบเรื่องที่เธอพูดเมื่อครู่ ก่อนแยกกัน เพลงพิณเกือบถามซ้ำ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถาม
“คืนนี้ไลฟ์กี่โมงนะครับ”
“สองทุ่ม”
“ครับ”
“จะดูเหรอคะ”
“ถ้าประชุมเสร็จทัน”
“ถ้าจะดู ซื้อด้วยนะคะ คราวนี้หนี้เกือบร้อยล้านแล้ว”
คณินหลุดหัวเราะในที่สุด
เพลงพิณยกมือให้เขาแล้วเดินไปที่รถ เธอขึ้นนั่ง ปิดประตู และวางกระเป๋าลงข้างตัว ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ไม่มีข้อความใหม่ เพลงพิณวางมันลง สตาร์ตรถ แล้วหยิบขึ้นมาดูอีกครั้ง ยังไม่มี
“บอกเองแท้ ๆ ว่าเปลี่ยนใจได้”
เธอบ่นกับตัวเอง ก่อนโยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้าง ๆ คราวนี้มันไม่ใช่แค่ตัวเลขเกือบร้อยล้านที่ทำให้คืนนี้ยาวกว่าปกติ
แต่เป็นคำตอบของคณินที่เธอยังไม่ได้ยิน.
Aktuellstes Kapitel
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ“ทำไม”“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศและตอนนี้มันกำลังขาดทุน“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”อีกตัวเลขตามมาไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ“ตัดค่ะ”“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”“รู้ค่ะ”“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”ไม่มีใครตอบ“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”พนักงานอีกคนถอนหายใจ“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”“พี่ก็เสียดาย”เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”ไม่มีใครค้านอีกรายการต่อไป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”มือที่ถือปากกาหยุด“อ๋อ”เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้“ผมตกใจครับ”ตรงดีเหลือเกิน“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”คณินหัวเราะเบา ๆ“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”เพลงพิณหลุดยิ้ม“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”“ยังครับ”รอยยิ้มหายทันที“อ้าว”“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้“หมายความว่าไง”“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่“กำลังแยกค่ะ”“ดีครับ”“แล้ว?”“แล้วคุณก็ทำต่อ”เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”“ครับ”“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”“ผมโทรมาตอบเรื่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 18 เกือบร้อยล้าน
“ตัวเลขนี้รวมทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ”เพลงพิณถามทั้งที่สายตายังอยู่บนกระดาษแผ่นเดิมผู้เชี่ยวชาญที่เธอเลือกมาช่วยรวบรวมภาระทั้งหมดเลื่อนเอกสารอีกชุดมาตรงหน้า“เท่าที่ตรวจได้ตอนนี้ครับ เงินกู้ ยอดค้างโรงงาน เจ้าหนี้การค้า เงินที่ต้องคืนตัวแทน แล้วก็ภาระตามสัญญาที่ยังไม่ถึงกำหนด”เพลงพิณไล่สายตาลงมาตามตัวเลขทีละบรรทัด ก่อนหน้านี้เธอรู้ว่าหนี้เยอะ รู้ด้วยว่าถ้ารวมสิ่งที่ยังไม่ถูกเรียกเก็บ ตัวเลขต้องแย่กว่าที่เห็นในบัญชีแต่การรู้กับการเห็นมันอยู่ตรงหน้าเป็นคนละเรื่องกัน“เก้าสิบ...” เธอหยุดอ่าน “ล้านกว่า”“ครับ”“ถ้ารวมรายการที่ยังตรวจไม่จบล่ะคะ”ชายตรงหน้าลังเลแค่นั้นเพลงพิณก็รู้คำตอบ“ใกล้ร้อย?”“มีโอกาสครับ”เธอพิงพนักเก้าอี้ ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเกือบร้อยล้านเงินจำนวนนี้มากพอให้เธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องขายครีมกี่กระปุกถึงจะได้กำไรเท่านั้นเพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“แยกให้เพลงอีกทีนะคะ อันไหนเป็นหนี้ที่ต้องจ่ายแน่ อันไหนกำลังเจรจา อันไหนยังโต้แย้งได้ แล้วก็อันไหนเกิดจากการตัดสินใจของเพลงเอง”อีกฝ่ายพยักหน้า “ได้ครับ”“ส่วนรายการที่สงสัยว่ามีปัญหา อย่าเพิ่งหักออกจ
Das könnte dir auch gefallen
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน102.0K Aufrufeหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K Aufrufeรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat75.3K Aufrufeแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์202.3K Aufrufeเมื่อฉันตื่นขึ้นมาเป็นตัวประกอบในซีรีส์คุณธรรม
อาภาลดา212 Aufrufeสถานะลับ...ฉบับคู่อริ
Ladyporn114 AufrufeThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T237 AufrufeTATTOO CRUCIFIX หลง(รัก)ยัยตัวร้าย #ไม้เมืองxมาเฟีย
โคตรเลวX2166 Aufrufe
