Share

8.ไม่ยอมอีกแล้ว

last update Tanggal publikasi: 2025-01-29 23:59:27

สิ่งที่ปกคลุมเราเอาไว้คงเป็นความเงียบที่ไร้ที่สิ้นสุด ในใจของทารีน่านั้นอัดแน่นไปด้วยความรักอันมากมายจนแทบจะล้นทะลักออกมา แต่มันกลับพูดออกไปไม่ได้เลย..

เธอบอกเขาได้เพียงแค่เธอนั้นรักเขา แต่เรื่องเหตุผลของการตกหลุมรักนั้น..บอกเขาไม่ได้อย่างเด็ดขาด

สายตาของทารีน่าทอดมองใบหน้าที่เย็นชาของเขาซึ่งกำลังเดินถอยออกไปจากในห้องนอนของเธออย่างช้าๆ

ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมกับมาไคล์ที่เหมือนจะทำตัวไม่ถูก เขาแค่ตกใจเล็กน้อยกับท่าทีการแสดงออกของนาง

โรแกนคืออดีตตระกูลอาร์ดดยุค ถึงแม้ว่าพอทารีน่าขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแทนพ่อของนาง อำนาจทางการเมืองจะลดถอยลงไปบ้างแต่เรื่องอำนาจในแวดวงสังคม ทารีน่ายังคงกุมมือเอาไว้ในมืออย่างเหนียวแน่น ทุกธุรกิจของโรแกนร่ำรวยมาจากทารีน่าทั้งสิ้น สตรีผู้นี้มิได้มีดีแค่หน้าตาแต่ความสามารถในการทำงานของนาง นับว่าดียิ่งนัก

“ข้าไม่คิดว่าท่านดยุคยังสมควรจะอยู่ที่นี่ ในเมื่อเจ้าของคฤหาสน์โรแกนไม่สะดวกออกมาต้อนรับท่านในฐานะแขกของที่นี่แล้ว เช่นนั้นท่านก็ควรจะเดินทางกลับได้แล้ว”

ปัญหาเล็กๆ ของทารีน่าคือนางมีคู่หมั้นที่หวังดีกับนางมากกว่าใครอย่างวินเทอร์

“เคาน์ทรอย ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ใช่คู่หมั้นของนางแต่ข้ารับรองได้เลยว่าผู้นำตระกูลโรแกนในยามนี้นางต้องการข้ามากกว่าท่านแน่นอน”

ท่าทีมั่นอกมั่นใจของดยุคแห่งทารอนมันชวนให้วินเทอร์รู้สึกหมั่นไส้จนต้องเบือนหน้าหนี

“แล้วอย่างไร ครั้งก่อนกับองค์รัชทายาท รินาก็เป็นเช่นนี้แต่แล้วในยามนี้นางก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับองค์รัชทายาทอีกแล้ว จริงอยู่ที่ในยามนี้นางสนใจท่านแต่ระยะเวลาในความสนใจของนาง มันจะนานเท่าไหร่กันเชียว”

มาไคล์หัวเราะเสียงดัง เขายกมือขึ้นมาเสยผมสีดำสนิทจนตอนนี้มันไม่เป็นทรงอีกแล้วก่อนจะจ้องมองใบหน้าของวินเทอร์

“นานเท่าไหร่เรื่องนั้นข้าเองก็ไม่ได้สนใจเหมือนกัน เพราะว่าในยามนี้ทารีน่าในมุมมองของข้า นางคงจะเป็นของเล่นแก้เบื่อชิ้นใหม่ของข้าเพียงเท่านั้น แต่เคาน์ทรอยตัวเจ้าเองเถอะควรจะพยายามมากกว่านี้หน่อยเถอะ เพราะขนาดเจ้าอยู่ข้างกายนางมาหลายปีขนาดนี้นางยังไม่สนใจเจ้าเลย..”

วินเทอร์คิดว่าการเถียงกับดยุคแห่งทารอนนั้นเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ เขาจึงเปิดประตูเข้าไปด้านในเพื่อจะเข้าไปดูอาการของทารีน่า แต่เมื่อเขาเปิดประตูออกก็พบว่าทารีน่ากำลังยืนอยู่หน้าประตู

สีหน้าของทารีน่าพลันเห่อร้อนขึ้นมาเมื่อนางถูกจับได้ว่ากำลังแอบฟัง อันที่จริงนางไม่ได้เจ็บป่วยตรงไหนเพียงแค่ดีใจมากไปหน่อยเท่านั้น นางกำลังจะเดินออกไปหาท่านมาไคล์ แต่กลับมาได้ยินบทสนทนาของเขากำลังพูดคุยกับท่านพี่วินเทอร์

จริงอยู่ที่ท่านมาไคล์คือเมนของเธอ จริงอยู่ที่เธอชอบเขาจนแทบบ้า แต่ครั้งนี้เขาทำตัวไม่น่ารักเกินไปหน่อย เพราะเขากล้าพูดทำร้ายจิตใจท่านพี่วินเทอร์ของนาง!!

ทารีน่าเดินเข้าไปหาวินเทอร์ก่อนที่เธอจะจับมือของเขาเอาไว้

“ข้าไม่เป็นไรแล้วค่ะท่านพี่ ขอบคุณที่ท่านรีบมาหาข้า..”

วินเทอร์ยกมือขึ้นมาเพื่อลูบผมของทารีน่าเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เขาแตะฝ่ามือลงไปที่หน้าผากของนางเพื่อทำการวัดไข้

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เจ้าพักสักหน่อยเถิดอย่าพึ่งกลับไปทำงานเลย”

แบบนั้นไม่ได้สิ เธอพึ่งจะให้พ่อบ้านจัดการเตรียมนักระบำชายเอาไว้ต้อนรับแล้ว จะพักได้ไง..

“เข้าใจแล้วค่ะ ท่านพี่กลับไปทำงานของท่านเถิดไม่ต้องเป็นห่วงข้า”

ดวงตาของมาไคล์พลันหรี่ตาลง นี่ทั้งสองคนนั่นกำลังพูดคุยเหมือนมองไม่เห็นเขายังไงอย่างนั้น

“ข้าเองก็จะกลับแล้วเหมือนกัน อย่าลืมเรื่องที่ข้านัดหมายเอาไว้ งานวันชาติข้าจะมารับเจ้า..”

ทารีน่าเหลือบมองท่านพี่วินเทอร์เล็กน้อย

“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณท่านดยุคที่เลือกข้าเป็นคู่ควงเพียงแต่ท่านพี่วินเทอร์ของข้าเองก็ไม่มีคู่ควงเช่นกัน เราไปพร้อมกันสามคน..”

“นี่เป็นโอกาสที่ข้าหยิบยื่นให้เจ้านะทารีน่า ไหนบอกว่ารักและชื่นชอบข้าแล้วเหตุใดยังต้องสนใจพี่ชายของเจ้าอีกล่ะ?”

เขาจงใจเน้นย้ำคำว่าพี่ชายเพื่อให้วินเทอร์รับรู้ฐานะของตัวเอง และการเน้นย้ำของมาไคล์มันทำให้วินเทอร์รู้สึกเดือดดาลขึ้นมา

“ท่านดยุค..”

ทารีน่ารีบเอาตัวไปขวางระหว่างทั้งสองคนเอาไว้ บอกตามตรงว่าเธอกำลังทำตัวไม่ถูก

แน่นอนว่าเธออยากจะไปงานวันชาติพร้อมกันกับมาไคล์ แต่เพราะคำสารภาพรักของท่านพี่วินเทอร์เมื่อวันก่อนมันทำให้เธอไม่สามารถทำร้ายจิตใจของเขาได้ดี แถมช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาล้วนทำดีกับเธอมาโดยตลอด

ในเมื่อมันเลือกไม่ได้จะไปพร้อมกันสามคนมันผิดตรงไหนกันล่ะ?

“ข้าคิดว่าการไปพร้อมกันทั้งสามคนไม่ใช่เรื่องผิด เอาเป็นว่าข้าจะจัดเตรียมชุดที่ใส่คู่กันส่งไปให้ท่านดยุคที่คฤหาสน์ทารอนนะคะ”

มาไคล์มองหน้าของทารีน่านิ่งๆ เขาจับปลายผมสีแดงสดของเธอมาจุมพิตลงไปเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้เธอ

“เอาตามที่เจ้าว่าก็ได้ หวังว่าการสัมผัสในครั้งนี้เจ้าจะไม่เป็นลมไปอีกเพราะหากทำแค่นี้เจ้ายังเป็นลม เวลาที่ทำมากกว่านี้เจ้าจะรับข้าไหวได้อย่างไรกัน”

เป็นอีกครั้งที่ทารีน่ารู้สึกเหมือนว่าพื้นที่ตัวเองยืนอยู่นั้นมันกำลังพังทลายลงไป เหมือนร่างกายของเธอร่วงลงไปจากตึกยี่สิบชั้นกระแทกลงที่พื้นด้านล่าง

เธอยกมือขึ้นมากุมหัวใจเอาไว้พร้อมกับมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับสายตา

ให้ตายเถอะ เมนของฉันทำไมทำท่าทางแบบไหนก็ดูดีไปซะหมด หัวใจของฉันจะรับไหวได้ยังไงกัน

“รินา หากว่ายืนไม่ไหวพี่พาเจ้าไปนั่งในห้องก่อนดีไหม?”

วินเทอร์จับจูงมือของเธอเข้าไปในห้องนอน เขาส่งสายตาเพื่อไล่หมอและสาวใช้ออกไปให้หมด อันที่จริงในตอนที่พูดคุยกันกับดยุคทารอน เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูและเขาค่อนข้างมั่นใจว่ามันคือฝีเท้าของทารีน่า เพราะอย่างนั้นเขาจึงได้จงใจพูดจายั่วยุดยุคทารอนออกไป เพื่อให้หมอนั่นพูดเรื่องแย่ๆ ออกมา

เขาหวังว่าจะได้เห็นสายตาที่โกรธเคืองของทารีน่าที่มองไปยังท่านดยุค แต่ไม่เลย..

นางไม่แม้แต่จะโกรธหมอนั่น แสดงว่าความรักที่ทารีน่ามีต่อท่านดยุคนั้นเป็นเรื่องจริงสินะ คราวนี้คงไม่ได้เล่นๆ แล้วเพราะดูเหมือนว่านางจะหลงรักดยุคซะเต็มหัวใจ

พี่ปล่อยให้เจ้าสนใจเขาขนาดนั้นไม่ได้หรอกทารีน่า..คราวนี้พี่ไม่ยอมอยู่เฉยๆ เพื่อมองเจ้าถูกแย่งชิงไปอีกแล้ว

 

 

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   2.15 ไม่ยอม

    เส้นทางความรักของเขานั้นต่อให้เปื้อนเลือดนิดหน่อยก็คงไม่เป็นไร เพื่อรอยยิ้มของทารีน่าแล้ว เขาจำเป็นต้องทำทุกอย่างแม้จะลงมือสังหารใครไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกเธอบอกว่าเขาคือตัวร้ายในนิยายเรื่องนี้และตำแหน่งนั้นมันช่างเหมาะสมกับเขามากเหลือเกิน..มาไคล์เลือกที่จะอาบน้ำเพื่อชะล้างรอยเลือดที่ติดอยู่ตามร่างกายให้หมด หลังจากนั้นเมื่อเขามองออกไปด้านนอกหน้าต่างก็ยังคงมืดครึ้มอยู่ ตอนนี้เป็นเวลาสายมาแล้วและทารีน่ายังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย มุมปากของมาไคล์ยกสูงขึ้นมาเมื่อเขานึกถึงใบหน้ายามเหนื่อยล้าของเธอ เพราะว่าร่างกายของเธอมันหอมหวานมากเกินไป เขาถึงได้กลืนกินจนไม่หลงเหลือสติเช่นนี้มาไคล์เดินไปจุมพิตทารีน่าอีกครั้ง แล้วสวมเสื้อคลุมเพื่อเดินออกไปด้านนอกวันนี้หิมะตกลงมาเบาบางมากเหลือเกิน เหมือนกับว่าอากาศเป็นใจให้เขาได้นำพาเถ้ากระดูกของท่านอาจารย์มาฝังเอาไว้ที่สุสานของตระกูลทารอนบนใบหน้าของมาไคล์ไม่มีร่องรอยความเสียใจเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาคิดว่าช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เขาเสียใจมากพอแล้วกับการกระทำที่ผิดพลาดเกี่ยวกับการสูญเสียท่านอาจารย์ไป เขาร้องไห้มามากจริงๆ แถมยังจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่อัดแน่น

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   2.14 ความโกรธ

    ฝ่ามือหนาของมาไคล์บรรจงลูบลงไปที่แผ่นหลังของทารีน่า หัวใจของเขามันเต็มเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมอาจจะเพราะว่าเขาได้ปรับความเข้าใจกับเธอ หรือไม่ก็เพราะว่าเขาได้กระทำเรื่องบนเตียงหลายครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนทารีน่าผลอยหลับไปในอ้อมแขนของเขา เธอยังคงงดงามถึงแม้ว่าดวงตาจะปิดสนิทมาไคล์จุมพิตลงไปบนหน้าผากของเธอก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมร่างกายของทารีน่าให้อบอุ่นเช่นเดียวกันกับในยามที่เธออยู่ในอ้อมแขนของเขาเขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความระมัดระวังเพื่อไม่ให้เธอตื่นขึ้นมา ที่มุมปากของมาไคล์หยักยิ้มขึ้นมาด้วยความเอ็นดูเหมือนว่าเขาจะหลงเสน่ห์เธออย่างหัวปักหัวปำแล้วล่ะสิ เขาไม่อยากลุกออกจากเตียงในยามนี้เลยให้ตายเถอะเพียงแต่ยังมีเรื่องที่เขาต้องการจัดการให้เสร็จสิ้น มาไคล์เดินลงมายังชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ เขาปรายตามองเซอร์เดนิซาที่นั่งพิงกำแพงอยู่ด้านในคุก“เจ้าโชคดีที่ได้ทารีน่าออกหน้าเพื่อช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นในยามนี้ศพของเจ้าคงจะถูกแขวนอยู่ที่ประตูเข้าคฤหาสน์ทารอนไปแล้ว”เดนิซาก้มหน้าลงเพื่อทำความเคารพท่านดยุค“เรื่องการวางเพลิงข้ากระทำเพียงผู้เดียวไม่เกี่ยวกับเลดี้โรแกนเลยครับ ท่านดยุคได

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   2.13 รัก NC

    มาไคล์วางทารีน่าลงบนเตียง เพียงแค่เขาดีดนิ้วเบาๆ ประตูและหน้าต่างทั้งหมดก็ปิดลงพร้อมๆ กับม่านหน้าต่างที่ปิดทึบลงมา “ทารีน่าเจ้ากำลังก่อเรื่องอะไร? ..” เธอละสายตาจากใบหน้าของเขาเพื่อหันมองไปทางอื่น “ข้าไม่ได้ก่อเรื่องค่ะ เพราะว่าข้าทำจริงๆ” “เจ้าคิดว่าข้าโง่ขนาดที่มองไม่ออกอย่างนั้นหรือว่านี่มันคือฝีมือของใคร ทำไมถึงปกป้องเซอร์เดนิซา” เขาผลักเธอให้ล้มตัวลงไปบนเตียง เรือนผมสีแดงเพลิงของทารีน่าสยายลงไปบนหมอน มาไคล์จ้องมองความงามล้ำบนใบหน้านั้นด้วยความพึงพอใจก่อนที่เขาจะคล่อมทับร่างของเธอเอาไว้ “เพราะว่าท่านเซอร์เป็นคนดีค่ะ” “เหอะ! เช่นนั้นข้าเป็นคนเลวหรืออย่างไรเจ้าถึงได้ไม่ปกป้องข้าบ้าง” ก็ใช่นะสิ เพราะว่าท่านมาไคล์คือตัวร้าย..แถมยังเป็นคนใจร้ายด้วย!! “ข้าคิดว่าท่านจะร้องไห้เสียใจที่ร่างของสตรีผู้นั้นถูกเผาจนวอดไปหมด..” มาไคล์ไม่ได้ตกใจกับคำกล่าวตัดพ้อของทารีน่าเลย เขาใช้มือฉีกทึ้งชุดเดรสของเธอออกจากร่าง ตามมาด้วยเสื้อซับในตัวบาง “เรื่องของข้ากับท่านอาจารย์มันเกิดขึ้นมานานแล้วตั้งแต่ที่ข้ายังเด็กมากๆ ข้ารู้สึกกับผิดนางมากกว่า เจ้าเองเถิดทารีน่า..ข้ามั่นใจว่าไม่มีใคร

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   2.12 จะเลือกทางไหน

    เมื่อมาไคล์มองเห็นใบหน้าของคนร้ายที่วางเพลิงเผาเรือนหลังเล็กของเขา ที่มุมปากของมาไคล์ก็แสยะยิ้มออกมาอย่างเลือดเย็น เขาดึงดาบที่เอวของทหารออกมาก่อนจะพาดลงไปที่คอของเซอร์เดนิซา“เซอร์เดนิซา เจ้าต้องเป็นคนโง่แบบไหนถึงบุกเข้ามาในคฤหาสน์ของข้าเพื่อทำเรื่องเช่นนี้ได้”เดนิสกำมือแน่น เขาผิดจริงๆ ในเรื่องนี้และเขาในยามนี้ก็กำลังทำใจให้สบายเพื่อพร้อมที่จะตายแล้ว เมื่อสตรีในโลงแก้วผู้นั้นไม่หลงเหลือร่างกาย ดยุคทารอนก็ไม่ต้องใช้เลือดหัวใจของอเดเรียอีก คราวนี้นางจะสามารถมีชีวิตอย่างมีความสุขโดยไร้ซึ่งความหวาดระแวง“ข้าผิดเองครับท่านดยุค การกระทำของข้าในครั้งนี้ข้ายินยอมรับทุกอย่างด้วยความตายที่ท่านจะประทานให้”ทารีน่าเม้มปากแน่น ท่านเซอร์เดนิซานี่..พอมองๆ ไปแล้ว เขาเหมือนกับเธอในตอนแรกเลยแฮะ เพราะว่ารักถึงได้ยินยอมส่งมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ ไม่เสียดายแม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง..ความรักเมื่อมีอิทธิพลเหนือสมองแล้ว จะส่งผลทำให้เราหูตามืดบอดแถมยังโง่อีกต่างหาก..“เจ้าตายไปแล้วร่างกายของอาจารย์ข้าที่มอดไหม้ไปแล้วจะกลับคืนมาอย่างนั้นหรือเซอร์ ข้ารู้ว่าเจ้าถูกสั่งมาเพราะอย่างนั้นกล่าวรายนามของผู้ที่สั่งการ

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   2.11 ไม่ต่างไปจากที่คาด

    ไม่ว่าจะปลายนิ้วหรือว่าปลายลิ้นที่ลากไล้ผ่านเรือนร่าง ต่างก็ส่งผลให้ตรงจุดนั้นร้อนผ่าวคล้ายจะมีไฟลุกขึ้นมาในทารีน่าช้อนสายตามองใบหน้าที่เธอเคยลุ่มหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น ดวงตาสีเลือดนั้นทำให้เธอเคยตกหลุมรักเขาซ้ำๆ อย่างไม่อาจหักห้ามหัวใจเธอเทิดทูนบูชาเขาราวกับเป็นเทพเจ้า หลงรักเขาที่มั่นคงในความรักต่อนางเอกของเรื่อง..ทว่าเขาไม่ใช่บุรุษในแบบที่เธอเคยเลยสักนิดแน่นอนว่าใบหน้าของท่านมาไคล์ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิมไม่ผิดเพี๊ยนไปแต่ทว่านิสัยความโลและความไม่มั่นคงของเขามันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดฝ่ามือใหญ่ไล้ไปตามผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่สั่นเทาน้อยๆ ก่อนจะเลื่อนลงไปตามสีข้าง เอว จนถึงระหว่างขา ชุดเดรสที่ทารีน่าสวมใส่พลันถูกเลิกขึ้นมาจนเกือบถึงเอวมาไคล์ไม่สนด้วยซ้ำว่าในยามนี้เรานั่งอยู่ในห้องอาหารที่ไม่ใช้ห้องนอน เขารู้สึกเพียงแค่อยากสัมผัสเธอจนแทบคลั่ง หัวใจของเขามันแทบจะหยุดหายใจเพียงเพราะเธอมองหน้าเขาด้วยสายตาไม่ชอบใจความเจ็บปวดที่ไร้ที่มาพาดผ่านหัวใจไปเงียบๆ ราวกับขนนกที่ปัดผ่าน“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าตัดใจจากข้าไปจนสิ้น..”คำกล่าวของมาไคล์ถูกกลืนลงคอเมื่อเขามองเห็น..ดวงตาที่คลอหน่วยไปด้วยหยดน้ำ

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   2.10 สาเหตุ

    หลังจากที่เพอร์ร่าพูดคุยกับพ่อบ้านเสร็จเรียบร้อย สาวใช้ร่างท้วมก็เดินมาที่หน้าห้องนอนของนายหญิง เธอเคาะประตูเล็กน้อยตามมารยาท แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับเพอร์ร่าจึงเดินเข้าไปด้านในเพราะคิดว่านายหญิงอาจจะกำลังหลับอยู่ เธอจึงไม่ได้เข้าไปด้านในและรอคอยอีกพักใหญ่ๆ ถึงเดินมาเคาะประตูใหม่ แต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับเช่นเคยเมื่อเห็นท่าไม่ดีเพอร์ร่าจึงเปิดประตูเข้าไปในทันที ด้านในห้องนอนของนายหญิงไม่มีร่องรอยของใครเลย“นายหญิงออกมาจากห้องนอนรึเปล่า?”สาวใช้ที่เฝ้าหน้าห้องนอนของนายหญิงส่ายหน้าพร้อมกัน“ข้าทั้งสองไม่เห็นว่ามีใครเข้าหรือว่าออกจากห้องนอนของนายหญิงเลยค่ะคุณหัวหน้าสาวใช้”เพอร์ร่ายกมือขึ้นมากุมหัวใจเอาไว้ เธอพยายามระงับความตกใจที่เกิดขึ้นเอาไว้ก่อนจะรีบดึงสติของตัวเองกลับมา“ส่งคนไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์และคฤหาสน์ทรอย รายงานว่าท่านทารีน่าหายตัวไป..”แน่นอนว่าเมื่อกาเล็ตได้รับข่าวสารจากสาวใช้ของทารีน่าเขาก็ตรงมาที่คฤหาสน์โรแกนในทันที วันนี้หิมะตกหนักมากกว่าทุกวันอีกทั้งการเดินทางด้วยรถม้านั้นลำบากและกินเวลายิ่งนัก แต่เมื่อเขามาถึงหน้าคฤหาสน์ก็เห็นเคาน์ทรอยยืนรอเขาอยู่ด้วยสภาพเหนื่อยหอบ“ข

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   7.มากกว่าที่คิด

    หากเข้าไปอยู่ในร่างอเดเรีย เธอจะได้รับความรักและการดูแลเอาใจใส่จากท่านดยุคทารอน เมนของเธอจะมีความสุขเพราะได้มองหน้าหล่อๆ ของเขาทั้งวัน ชีวิตมันคงจะดีมากแน่ๆ เลยเพียงแต่ว่า..เขารักอเดเรีย ไม่ได้รักเธอตอนที่ท่านวินเทอร์สารภาพรัก เธอก็ยังเจ็บจี๊ดๆ ในใจเลยเพราะว่าเขาไม่ได้สารภาพรักกับเธอ แต่เขารักทาร

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   6.ผู้สวมร่าง

    หลังจากนอนพักฟื้นอยู่หลายวันในที่สุดแผลของทารีน่าก็ดีขึ้น วันนี้เธอจึงมาที่ห้องทำงานเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับทุกธุรกิจที่อยู่ในนามของโรแกนโรงระบำเปลื้องผ้าชาย..มันเป็นสถานที่แบบไหนกันวะนั่น?และเมื่อเลื่อนสายตาลงมาดูยอดของรายได้ก็พบว่ามันมหาศาลมากทีเดียว เธอยกมือขึ้นมาปิดปากด้วยความตื่นตกใจ“พ่อบ

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   5.เป้าหมายที่แท้จริง

    เมื่อเขาเห็นว่าเธอไม่มีท่าทางขัดขืนหรือว่ารังเกียจ ในใจก็รู้สึกดีจนบอกไม่ถูกอีกนิดเดียวริมฝีปากของเขาจะจรดลงบนริมฝีปากนั้นแล้ว หากว่าที่มือของเขาในตอนนี้มันไม่ได้รู้สึกเปียกชื้น..วินเทอร์เหลือบไปมองที่มือของตัวเองก็ปรากฏว่ามือของเขามันชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงสดที่ไหลซึมออกมาจากชุดเดรสของทารีน่า“ใ

  • ถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ   4.แพ้คนหล่อ

    คฤหาสน์โรแกนนั้นช่างหรูหรามากจริงๆ ทารีน่ากวาดสายตามองไปรอบๆ ก็เห็นสาวใช้จำนวนมากที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า ถึงแม้จะได้เป็นนางร้ายแต่รวยไม่ใช่เล่นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ ไม่มีพี่น้องมาคอยก่อดราม่าแถมพ่อแม่ก็เสียไปหมดแล้วไม่มีปมเรื่องครอบครัว แย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูล.. นี่มัน..สุขสบายสุดๆ ไปเลยไม่ใช

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status