ตอนที่ 1 ความฝันซ้ำซาก

ตอนที่ 1 ความฝันซ้ำซาก

“ไหวเหรอเด็กน้อย? ทางที่ดีหลบไปนั่งดูเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ดีกว่า”

เสียงของนักขับหนุ่มวัยยี่สิบสามปี แฝงไปด้วยคำดูแคลน ขณะที่เขามองไปที่หญิงสาวร่างเล็กที่ดูเหมือนจะไม่สามารถบังคับพวงมาลัยได้ดั่งใจ ตาเขามีสีอ่อนเหมือนลูกผู้ดี หากแต่นัยน์ตานั้นกลับเต็มไปด้วยการดูหมิ่นในตัวเธอ

ทว่าหญิงสาวกลับไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของเขา เธอยกยิ้มด้วยริมฝีปากที่เคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีเชอร์รี่แล้วเดินผ่านไปอย่างเฉยเมย ก่อนจะหยิบหมวกนิรภัยที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ แล้วหันกลับมาพร้อมคำพูดที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ

“ใครเด็กน้อย? ถ้าคิดแบบนั้นคงไม่ได้รับปากนายตั้งแต่แรกหรอกนะ หรือถ้านายคิดว่าฉันจะเข้าเส้นชัยก่อนนายก็ถอนตัวไปเถอะ โคลว์”

เสียงของเธอดังขึ้นเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง และท่าทางที่แสดงออกก็บ่งบอกชัดเจนว่าเธอหมายมั่นจะทำให้ได้ตามที่พูด

ตัวเล็กกว่าแล้วไง? เป็นผู้หญิงแล้วไง? เธอไม่เคยหวาดกลัวสักนิด เมื่อได้จับพวงมาลัยแล้ว เธอใช้แค่ความสามารถจากสองเท้า ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องพึ่งเพศในการควบคุมมันเลยสักนิด

ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าโคลว์คิ้วกระตุก ลิ้นสากของเขาเลียปากที่คล้ำจากการอัดนิโคตินอย่างไม่พอใจ

เมื่อถูกเด็กสาวที่ทั้งอายุน้อยและเป็นผู้หญิงตอกกลับมาอย่างไม่สนใจ ในสนามนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าเขาคือขาใหญ่?

“ยัยเด็กนี่กล้าดียังไงกัน?”

“ไม่เอาน่า เราแค่อยากดูเรื่องสนุก ๆ อย่าทำให้มันเป็นปัญหาเลย”

เสียงของผู้ดูแลสนามดังขึ้นมา ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปกว่านี้ ฝ่ามือใหญ่ของเขาแตะลงบนแผงอกของนักแข่งร่างสูง และเสียงเย็นชาของผู้ที่มีอำนาจสามารถทำให้นักแข่งหนุ่มสงบลงได้

โคลว์กระชากลมหายใจออกอย่างแรงแล้วหันหลังเดินไปยังรถของตัวเอง

ในขณะเดียวกัน หญิงสาวที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเกินยี่สิบปีและเหมือนกับที่โคลว์กล่าวว่า ‘เด็กน้อย’ ก็ได้รับการปรามจากสายตาเย็นชาและจริงจังของผู้ดูแลสนาม แต่เขากลับไม่พูดอะไรกับเธอ นอกจากชี้นิ้วเรียวยาวไปทางรถสปอร์ตสีส้มคันหรูที่จอดอยู่ห่างออกไป

เธอรู้ทันทีว่าเขาต้องการอะไร เขาต้องการให้เธอไปขึ้นรถแล้วรับผิดชอบคำพูดของตัวเองซะ

หญิงสาวเองก็ไม่พูดอะไรเช่นกันและยอมทำตาม แต่ก่อนที่เธอจะหมุนตัวกลับไป ก็ยังคงแสดงท่าทางถือดีจนชายหนุ่มสบถในลำคอออกมาอย่างเหลืออด

“ไม่เคยเจอเด็กที่ไม่รู้จักกาลเทศะแบบนี้มาก่อนเลยจริง ๆ!”

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มจนสะเทือนพื้นสีดำ ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่หิวกระหายในรสชาติของเนื้อหอมหวาน และมันก็ยิ่งบีบหัวใจให้ผู้ชมรอบสนามรู้สึกถึงการเต้นรัวที่ไม่อาจควบคุมได้

สนามแข่งทอดยาวเหมือนทางเดินของเกียรติยศ พื้นถนนสีดำเปียกชื้นไปด้วยไอระเหยของน้ำมันและร่องรอยของการเสียดสีจากยางรถที่ทิ้งรอยบอกถึงความดุเดือดของการต่อสู้ที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ควันสีขาวหม่นพวยพุ่งขึ้นอย่างดุดันจากเครื่องยนต์ที่พุ่งทะยานออกตัวไปจากจุดเริ่มต้น

หญิงสาววัยสิบแปดปีจับพวงมาลัยแน่น ดวงตาของเธอมุ่งมั่นเต็มไปด้วยความท้าทาย เส้นตรงสีดำทะมึนที่ทอดยาวข้างหน้าไม่เพียงแค่ขีดเส้นชัยของชัยชนะ แต่ยังเป็นหัวใจของเธอ ความแรงของเครื่องยนต์คือกำลังขับเคลื่อนชีวิต เมื่อฝ่าเท้ากดคันเร่งจนสุดจะไม่มีคำว่าถอย ไม่มีการผ่อนปรน หรือคำว่าเพียงพอ

แรงที่แผดเผาภายใต้ฝ่าเท้าผลักดันเธอออกจาก ‘ความกลัวที่เกาะกินจิตใจ’ ให้มันมอดไหม้ไปจากหัวใจเสียที

ทว่าในห้วงความรู้สึกที่เหมือนล่องลอยอยู่เหนืออากาศ เสียง ‘ปัง’ ก็ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากในโค้งสุดท้าย แรงเหวี่ยงที่ยากจะควบคุมทำให้หญิงสาววัยสิบแปดปีเสียหลักอย่างรุนแรง จนรถพลิกคว่ำในเสี้ยววินาที

กลิ่นไหม้ฉุนจมูกจนแสบคละคลุ้งไปทั่ว อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันที่ตลบอบอวลทั่วบริเวณ แรงกดดันของอากาศที่มีขีดจำกัดทำให้เธอที่ติดอยู่ในที่คับแคบได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเร็วระรัว ลมหายใจขาดห้วงทุกช่วงขณะที่ร่างกายขยับ

ดวงตากลมโตภายใต้หมวกนิรภัยพร่ามัวไปด้วยควันสีขาวขุ่น เธอพยายามมองลอดผ่านไอควันออกไปด้านนอก มือที่สั่นเทาเอื้อมผ่านเศษกระจกแตกกระจาย เมื่อเห็นร่างสูงสับเท้าเข้ามาใกล้

ภาพเลือนรางของเขาค่อย ๆ เข้ามาชัดเจนขึ้น เสียงเข้มเย็นเยียบดังอยู่ใกล้ ๆ

‘คนดูแลสนาม?’ เธอคิดในใจ ก่อนที่สติจะดับวูบลงไป

.

.

เฮือก!

ร่างของเธอสั่นสะท้านไปด้วยเหงื่อมากมาย แม้ในห้องที่ปรับอุณหภูมิให้ต่ำถึง 20 องศา ท่ามกลางความเย็นยะเยือกที่ปกติแล้วรู้สึกสบาย แต่กลับกลายเป็นว่ามือที่สั่นเทายกขึ้นปิดใบหน้านั้นเปียกชื้นไม่ต่างจากเหงื่อ

ความร้อนรุ่มจากภายในทำให้เธอรู้สึกเหมือนพึ่งหลุดออกมาจากเตาอบ ลมหายใจของเธอหนักหน่วงและรุนแรง เหมือนฝันร้ายที่ซ้ำซากยังคอยหลอกหลอนและกัดกินจิตใจมาอย่างยาวนานกว่าสามปี

ทุกสิ่งยังคงวนเวียนและฝังลึกอยู่ภายในจิตใจ ไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดพ้นหรือใช้ชีวิตได้เหมือนปกติเลยสักวัน เหตุการณ์ในครั้งนั้นเกือบจะพรากลมหายใจและชีวิตของเธอไปแล้ว แต่พระเจ้าก็ยังไม่ยอมรับเธอไปอยู่ด้วย

‘ต่างก็ไม่ไม่มีใครต้องการเธอสินะ!’

เพียงแค่หวนคิดถึงก็ทำให้ริมฝีปากแห้งผากกระตุกเย้ยหยันให้กับชะตาชีวิตที่ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด

“ช่างเถอะ!”

เธอบอกกับตัวเองขณะที่พยายามดึงสติกลับมา สลัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไป ถึงอย่างไรชีวิตก็ยังต้องเดินหน้าต่อไป ไม่ว่าจะมีใครต้องการเธอหรือไม่ก็ตาม

เรือนร่างภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวโครงสีฟ้าอ่อนยาวเลยต้นขาอ่อนไปเล็กน้อย ใต้ชายเสื้อตัวบางนั้นมีเพียงซับในตัวจิ๋วที่ปกปิดส่วนสงวนเอาไว้

เธอเบี่ยงตัวออกมาจากผ้าห่มผืนหนานุ่ม หย่อนขาเรียวแตะพื้นแข็ง ดันตัวขึ้นเต็มความสูงและมุ่งหน้าไปยังประตูบานสีน้ำตาล เพื่อขับไล่ความมึนงงออกจากสมองและกระตุ้นความกระปรี้กระเปร่าในเช้านี้

เจ้าของห้องสีเบจน้ำตาลอ่อนนี้คือ ซันเดย์ สโรชา รุจานันท์ นักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของ Lumine University ในแคนาดา เนื่องจากเข้าเรียนช้า เธอจึงอายุมากกว่าคนอื่น ๆ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะโดยปกติแล้วเธอไม่ค่อยสนใจที่จะคบหาหรือสนิทกับใครมากนัก

ดังนั้นในช่วงปิดเทอมแบบนี้ เธอจึงไม่ต้องรีบร้อนออกไปเที่ยวเล่นเหมือนวัยรุ่นคนอื่นที่มีเพื่อนมากมาย

เกือบครึ่งชั่วโมงหลังจากที่ขังตัวเองอยู่ภายในห้อง ซันเดย์ก็จัดการแต่งตัวด้วยชุดลำลองง่าย ๆ เสื้อครอปเอวลอยคู่กับยีนตัวเก่ง และกางเกงยีนเนื้อผ้าเดียวกัน สไตล์ที่ออกมานั้นดูเปรี้ยวและเซ็กซี่ที่สุด

หลังจากเช็กความเรียบร้อยของตนเองแล้ว นัยน์ตาสีน้ำตาลหม่นเหลือบไปยังนาฬิกาดิจิตอลที่มีตัวเลขขนาดใหญ่บนหัวเตียง ก็ถึงเวลาที่ต้องออกไปทำงานพิเศษแล้ว

เสียงฝีเท้าย่ำลงบันไดทีละขั้นอย่างมั่นคง จนเรียกสายตาสองคู่ของคนต่างวัยที่กำลังคุยกันอย่างถูกคอกันให้หันมองมาพร้อมกัน

ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครที่ก้าวลงมา หญิงวัยกลางคนใบหน้าสะสวยยิ้มหวานให้กับบุตรสาว แต่ยิ้มของเธอกลับมีความเจือจางลงเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย

เพราะคนที่ยืนอยู่ในระดับเดียวกันไม่ได้ตอบกลับอะไร มีเพียงมุมปากที่ขยับจนแทบดูไม่เหมือนการยิ้มด้วยซ้ำ

“จะออกไปทำงานแล้วเหรอ ซัน?”

สิรินภาถามขึ้นเมื่อเห็นชุดที่ลูกสาวเตรียมพร้อมจะออกจากบ้าน

“ค่ะ”

ผู้ถูกถามตอบสั้น ๆ ไม่รู้ว่าจะต้องเอ่ยอะไรมากไปกว่านั้น ในเมื่อที่ผ่านมาเราก็เป็นแบบนี้กันอยู่แล้ว

เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ก่อนแล้วลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้น เดินมาหาผู้ที่อายุมากกว่า ก่อนจะยิ้มกว้างจนใบหน้าสดใสของเขาดูยิ่งเบ่งบานขึ้นมาอีก ไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะยิ้มตอบรับหรือไม่

“ทำที่เดิมเหรอครับ?”

เขาเงยหน้ามองพี่สาวต่างสายเลือด รอคอยคำตอบ ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาจะไปรับเธอกลับบ้านในช่วงเย็น

“อืม แล้วก็ไม่ต้องไปหาฉันที่ร้านนะ นายควรใส่ใจการเรียนของตัวเองให้มาก ปีหน้าก็ต้องเตรียมตัวเอ็นทรานซ์ อย่าเอาแต่วิ่งตามฉันไปแบบนี้ตลอดน่า แคลร์”

ซันเดย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเต็มไปด้วยความจริงจังกว่าทุกครั้ง

แต่คำพูดที่ได้รับกลับทำให้ยิ้มกว้างหุบลงทันที ริมฝีปากอวบคว่ำลงเมื่อพี่สาวต่างสายเลือดมักจะปัดความห่วงใยของเขาทิ้งไปเสมอ

“ผมก็แค่เป็นห่วง แถวนั้นมีแต่พวกผู้ชายห่าม ๆ ทั้งนั้น”

“กลัวแต่ฉันนี่แหละ จะเป็นคนตามเก็บกวาดให้นายสิไม่ว่า”

ซันเดย์ตอบอย่างเรียบเฉย เสียงของเธอนิ่งมาก นัยน์ตาเรียบเฉยกดมองคนที่เป็นน้องชายต่างสายเลือดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยห่างออกมาจากโต๊ะอาหาร

“พี่ก็สอนผมสิครับ จะได้เก่งเหมือนพี่ แล้วก็ช่วยพี่ได้ไง” เขายังคงไม่ละความพยายามที่จะเรียกร้องหาความใกล้ชิดดังเช่นเมื่อก่อน แต่ก็แค่นั้น เพราะลองมาแล้วตั้งหลายปีก็ยังคงย่ำอยู่ที่เดิม!

“ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้กับนายแล้วแคลร์ ฉันต้องไปแล้ว เดี๋ยวจะสาย” ซันเดย์ตัดบท ขณะมองคนที่ทำหน้างอง้ำเหมือนเด็กผู้หญิงไม่ได้ดั่งใจ

“ไม่กินอะไรก่อนเหรอ ซัน?” สิรินภาเมื่อเห็นอย่างนั้นก็รีบเอ่ยถามทันที

“ไม่ค่ะ เดี๋ยวไปกินที่ร้าน วันนี้น่าจะกลับดึก ไม่ต้องรอนะคะ” เธอตอบอย่างไม่ค่อยใส่ใจ

“ซัน...” เสียงของผู้เป็นแม่แผ่วลง

“หนูดูแลตัวเองได้ค่ะแม่ ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย แล้วที่นั่นแม่ก็เป็นคนเลือกให้เองนี่คะ” เธอตัดบทเสียงเย้ยหยัน

สิรินภามองแผ่นหลังของลูกสาวคนเดียวไปด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ ไม่รู้ว่าเธอควรทำอย่างไรถึงจะได้ลูกสาวที่น่ารักกลับคืนมา หรือการที่อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเธอจะกลายเป็นเรื่องผิดอย่างนั้นเหรอ?