MasukLucid Dusk
ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเท่าไรนัก พื้นที่แถบนี้เป็นย่านธุรกิจสุดฮอตที่เต็มไปด้วยมหาเศรษฐีเจ้าของกิจการ ต่างก็จับจองพื้นที่ไว้หมดแล้ว
เพราะเหตุนี้ ไม่ว่าจะเปิดร้านอะไรก็สามารถทำรายได้มหาศาล นอกจากนี้ยังมีศูนย์การค้าชื่อดังห่างไปอีกสามซอยด้วย ทำให้เศรษฐีคนต่อไปคงไม่พ้นรุ่นพี่เกย์สันของเธอแน่นอน
ซันเดย์ผลักประตูกระจกเข้าไปในร้าน ทันทีที่ขาเรียวสวยของเธอผ่านเขตแบ่งกั้นและเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น
ฟาเร่ที่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดระเบียบภายในเคาน์เตอร์ก็เงยหน้าขึ้นมาและยิ้มหวานให้
“ไฮ... ซันเดย์ มาเร็วนะวันนี้” เสียงหวานเอ่ยทักทายอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้าวออกมาทักทายพนักงานพิเศษของแฟนหนุ่ม ฟาเร่คือแฟนสาวของเกย์สัน เธอทั้งสวยและน่ารักจนรุ่นพี่ไม่อยากให้ห่างจากตัวเลย กลัวว่าจะมีหนุ่ม ๆ มาตามจีบ
“รถไม่ติดค่ะ แล้วเกย์สันยังไม่มาเหรอคะ?” ซันเดย์มองหาเจ้าของร่างสูงที่ปกติจะต้องเดินวนเวียนอยู่แถว ๆ ร้านในช่วงเวลานี้ แต่วันนี้กลับไม่เห็นเขา
“ลืมของไว้ที่รถน่ะเลยออกไปเอา” ฟาเร่ตอบไปพร้อมกับยิ้มหวาน “แล้วนี่... อย่าบอกนะว่าฝันถึง ‘มัน’ อีกแล้ว?”
น้ำเสียงของฟาเร่เต็มไปด้วยความห่วงใย สื่อถึงความเอาใจใส่ที่มีต่อรุ่นน้อง
ซันเดย์ยิ้มขำเล็กน้อยเมื่อมีคนสังเกตได้ถึงร่องรอยของความวิตกกังวลที่ยังค้างคาอยู่ในใจ ก่อนจะตอบรับด้วยการพยักหน้าเบา ๆ อย่างไม่ปิดบัง เมื่อเห็นสีหน้าของแฟนรุ่นพี่ที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เอ่ยอะไรกันต่อ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน และคนที่เดินเข้ามาก็คือผู้ที่เป็นหัวข้อสนทนาของพวกเธอเมื่อครู่
“อ้าว... มาแล้วเหรอ? งั้นมาช่วยฉันเอาของไปเก็บข้างในหน่อย จะให้ดูอะไรด้วย”
เกย์สันหยุดตรงหน้าสองสาวที่ต่างบุคลิกกัน เขายิ้มหวานให้ฟาเร่แล้วหันมาสั่งรุ่นน้องคนสนิทเสียงเข้ม
ช่างแตกต่างจากน้ำเสียงที่พูดกับแฟนสาวโดยสิ้นเชิง เพราะเขาไม่เคยมองซันเดย์ในฐานะผู้หญิงเลยสักนิด
ฟาเร่มองของในมือแฟนหนุ่มแล้วกดสายตาตำหนิเล็กน้อย ทว่าก็แค่นิดเดียว ก่อนจะหันมาพยักพเยิดให้ซันเดย์เป็นเชิงอนุญาต
“ไปเถอะ ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เอง”
ซันเดย์ยิ้มกว้างเป็นการขอบคุณ เพราะมีเพียงพวกเขาทั้งสองที่เธอรู้สึกสบายใจและสามารถเปิดใจคุยเรื่องราวต่าง ๆ ได้อย่างเต็มที่
ห้องพักชั้นบน ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย เกย์สันวางอุปกรณ์แข่งรถไว้ที่พื้นข้างผนังห้อง ซันเดย์เดินตามเข้ามาและวางวัตถุดิบของร้านลงบนโต๊ะตัวยาว
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างถูกจัดเรียงเข้าที่แล้ว ชายหนุ่มก็เดินนำรุ่นน้องไปยังชุดโต๊ะตัวยาวสำหรับพักผ่อน เขาพยักหน้าให้เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน
“ถุงสีน้ำตาลนั่นขากลับก็เอามันกลับไปด้วย”
“คราวนี้ไปเหมาร้านไหนมาอีกละ พี่ควรเลิกใจอ่อนกับการช็อปปิ้งบ้างนะ”
“มันไม่ได้มากอะไรหรอก เห็นว่าเธอพอใช้ได้ก็เลยหยิบมา” เกย์สันตอบพลางยักไหล่
“ขอบคุณนะคะที่นึกถึงซันอยู่เรื่อย”
“หึ... ทำเหมือนฉันเป็นคนแล้งน้ำใจ”
เขาหัวเราะเบา ๆ ให้กับท่าทางขี้เกรงใจของรุ่นน้อง มุมปากยกขึ้นสูงอย่างขำขันเมื่อเห็นท่าทีที่แตกต่างไปของเธอ ปกติแล้วจะพูดมากกว่านี้ แต่วันนี้กลับเงียบไป
“ซันเคยคิดแบบนั้นที่ไหนกัน” ตอบกลับทันทีด้วยเสียงราบเรียบ แต่ในดวงตากลับแฝงไปด้วยความจริงใจ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีแค่เกย์สันคนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้าง ให้คำปรึกษา และช่วยเหลือเธอเสมอมา ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ยื่นมือเข้ามาโดยไม่ลังเล
เขาคือทายาทของนักธุรกิจผลิตเครื่องอุปโภคบริโภคยี่ห้อดังที่มีชื่อเสียง เธอพบกับเกย์สันครั้งแรกตอนที่เธอกับแม่เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวธอร์น ภายหลังจากที่แม่เธอแต่งงานใหม่กับเขา
ในตอนนั้น เธอต่อต้านทุกสิ่งที่แม่ไม่ชอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่เกย์สันที่อายุมากกว่าถึงสามปีเข้ามาชวนเล่นด้วย ชวนเธอไปดูการแข่งขันรถในสนามผิดกฎหมาย
ทั้งที่เธอยังคิดว่าคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนจะมาชวนแบบนี้คงไม่น่าจะใช่
ทว่าคำตอบที่ได้คือ เกย์สันมองเธอแตกต่างออกไป จึงอยากชวนไปดู และตั้งแต่นั้นมาซันเดย์ก็ได้รู้ว่าการได้ทุ่มเทกับความเร็วนั้นมันสนุกและเร้าใจแค่ไหน
“ฉันรู้หรอกน่า”
เกย์สันพูดดึงซันเดย์ออกจากภวังค์ของตัวเอง เธอกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อขับไล่ความคิดที่อาจทำให้อารมณ์ของตนเองแปรปรวนจนทำลายบรรยากาศที่ดีไป
“พี่จะบอกแค่นี้กับซันใช่ไหม? ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปช่วยฟาเร่จัดร้าน” เธอถามอย่างระวัง
“เดี๋ยวนั่งลงก่อน ยังอีกนานน่า ฉันช่วยฟาจัดก่อนจะออกไปข้างนอกแล้ว” เกย์สันตอบกลับอย่างใจเย็น
“เรื่องดีหรือไม่ดีคะ?” เอ่ยถามด้วยความกังวล กลัวว่ารุ่นพี่ทั้งสองวางแผนอะไรไว้
หรือว่ากำลังหาคนใหม่มาทำแทนเธอ ไม่แน่ใจว่าตนทำอะไรผิดไปหรือเปล่า หรืออาจจะทำให้ลูกค้าคนไหนไม่พอใจ?
“เธอนี่คิดอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมดเลยนะ มั่นใจในตัวเองหน่อย ฉันไม่ได้จะตำหนิอะไรเธอหรอกน่า” เกย์สันหัวเราะเบา ๆ เหมือนจะเห็นความวิตกกังวลในสายตาของรุ่นน้อง
“ซันก็กลัวว่าจะทำให้พี่ลำบากใจ งั้นเรื่องอะไรเหรอคะ?”
“รอเดี๋ยว ฉันไปหยิบมาให้” เกย์สันตอบสั้น ๆ ก่อนจะลุกไปทำตามที่พูด
ซันเดย์มองตามร่างสูงที่เดินไปยังตู้เอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา ลิ้นชักชั้นบนเลื่อนออกตามแรงกระตุก
ซองเอกสารสีน้ำตาลติดมือเขามา ทำให้คิ้วสวยจรดเป็นปม ยังไม่ทันได้ถามว่าเป็นอะไร สิ่งนั้นก็ถูกยื่นมาตรงหน้าเธอแล้ว
“ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่พอจะมีเส้นสายอยู่บ้างที่ประเทศไทย เธอลองดูข้อมูลว่าตรงกับที่อยากเรียนไหม ถ้าตัดสินใจได้แล้วก็บอกฉัน ที่เหลือจะจัดการให้” เกย์สันพูดเสียงเรียบ หากแต่ในแววตากลับแฝงไปด้วยความห่วงใย
ซันเดย์กำมือแน่นจนมุมซองเอกสารยับไปตามแรงบีบ รุ่นพี่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นในวันที่เธอบอกว่าอยากไปเรียนรู้การใช้ชีวิตที่อื่นบ้าง
จำได้ดีว่าวันนั้นประเทศไทยเป็นตัวเลือกหนึ่งในหลาย ๆ ประเทศที่เธออยากไปเรียนต่อ แต่ไม่คิดว่าเขาจะเลือกให้โดยที่ไม่ต้องให้เธอเลือกอีก
“ซันนึกว่าพี่จะไม่เห็นด้วยเสียอีก” เสียงของเธอแผ่วเบา กว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอก็เกือบนาที หลังจากนั้นจึงเปิดซองและหยิบเอกสารชุดนั้นออกมา
“บอกตามตรงก็ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่หรอก ผู้หญิงตัวคนเดียวไปอยู่ต่างถิ่น สิ่งแวดล้อมจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ แต่คิดไปคิดมาว่าถ้าให้เธอไปที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่สู้หาที่ที่ฉันสามารถเห็นทุกความเคลื่อนไหวของเธอไม่ดีกว่าเหรอ?”
เกย์สันพูดเสียงเข้ม แต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ไม่พูดออกมาตามตรง
ซันเดย์รู้ดีว่าวินาทีนั้นสีหน้าของตัวเองคงตลกมากแน่ ๆ เธอรู้สึกแสบไปทั้งจมูกและขอบตา แต่เพราะไม่ใช่คนที่น้ำตารื้นง่ายขนาดนั้น จึงกลืนน้ำลายและตั้งสติ ขับไล่ความรู้สึกหนักหน่วงที่บีบหัวใจออกไปเสีย
เอกสารที่อยู่ในมือเป็นภาษาอังกฤษ เธอคิดว่ามหาวิทยาลัยที่รุ่นพี่หามาน่าจะเป็นหลักสูตรอินเตอร์แบบที่คาดไว้ แบบนี้ก็น่าจะไม่ต้องปรับอะไรมากนัก
ถึงแม้จะต้องปรับบ้างก็ไม่น่าจะยากเพราะภาษาท้องถิ่นที่ใช้แทบจะไม่มีข้อผิดพลาด อาจจะมีบ้างบางคำศัพท์ที่จำไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธออยู่แล้ว
เกย์สันรอบคอบเสมอจริง ๆ
“ขอบคุณนะคะที่เป็นธุระให้ เอาไว้ถ้ามีอะไรต้องการให้ช่วย ซันจะบอกนะคะ”
“เธอยังต้องพึ่งฉันอีกนาน ไม่ต้องรีบขอบคุณอะไรหรอก”
“หึ ๆ ก็ทำตามมารยาทน่ะค่ะ” เธอยิ้มขำ
“ซีท! ยัยเด็กคนนี้นี่” เขาพูดเสียงหงุดหงิดแต่ก็ดูทะเล้นไปด้วย
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เกย์สันยกกำปั้นขึ้นเหนือหน้าอก ก่อนจะทำสีหน้าหงุดหงิดอย่างคนเหลืออดจากท่าทางไม่ยี่หระของรุ่นน้อง ทว่าริมฝีปากเขากลับยิ้มออกเล็กน้อยเพราะความเอ็นดูที่มีให้ซันเดย์อยู่มาก
เขายังจำได้ดีในวันแรกที่เจอเด็กน้อยคนหนึ่งที่มักจะปลีกตัวออกมาจากกลุ่มใหญ่ของครอบครัว และมานั่งอยู่ในมุมมืด ๆ คนเดียว กอดเข่าก้มหน้ามองพื้นดิน รอบตัวเต็มไปด้วยความอ้างว้าง เงียบเหงาทั้งที่ผู้ใหญ่ก็เอาอกเอาใจเธอดี
แต่แล้วทำไมเขาถึงสัมผัสความรู้สึกเหล่านั้นจากเธอไม่ได้เลยนะ?
เอกสารปึกนั้นถูกเก็บไว้ในซองเหมือนเดิม ซันเดย์ยิ้มอ่อนเมื่อเห็นสายตาหวังดีของรุ่นพี่ อยากให้เขาวางใจว่าไม่ว่าจะที่ไหน เธอก็สามารถดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องห่วงจนเกินไป
หลังจากที่คุยธุระกันเสร็จ รุ่นพี่รุ่นน้องก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง คาเฟ่นี้จะเปิดในช่วงเย็นของวันปกติและช่วงสายของวันเสาร์อาทิตย์
เกย์สันไม่ยอมให้ใครมาทำหน้าที่ดูแลแทนระหว่างที่เขาเรียน เพราะถึงอย่างไรก็ไม่ได้เปิดเป็นอาชีพหลักที่ยึดติดไปจนแก่เฒ่า เขาแค่ทำเพื่อป้องกันไม่ให้ครอบครัวบ่นว่าใช้เวลาไปกับการเที่ยวเล่นเท่านั้น
เวลา 6:34 PM.
จากที่ตั้งใจว่าจะไปสนามแข่ง ซันเดย์เปลี่ยนใจและมุ่งหน้ากลับบ้านแทน เพราะเรื่องบางอย่างที่วนเวียนอยู่ในหัวมาตลอดทั้งวัน จนเกือบทำให้เธอทำเครื่องดื่มให้ลูกค้าผิดหลายคน เกือบจะโดนเกย์สันดุไปจริง ๆ
“ซันกลับมาแล้วเหรอลูก หิวหรือเปล่า? แม่ทำกับข้าวไว้ เดี๋ยวไปอุ่นให้”
สิรินภาเห็นลูกสาวที่บอกว่าจะกลับดึกเดินเข้ามาก็รีบลุกจากที่นั่ง ข้างกายท่านธอร์นก็อยู่ด้วย เมื่อเขาเห็นซันเดย์ก็ส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ ก่อนจะหันไปพูดกับภรรยาให้ไปทำอย่างที่ว่า
ซันเดย์ยังคงเฉยชาเหมือนเดิม แม้ว่าจะยิ้มบาง ๆ แต่ก็เหมือนเป็นยิ้มที่ไม่ตอบกลับอะไร ทำให้ผู้ให้กำเนิดต้องหยุดฝีเท้ากลางบ้าน แล้วหันมามองบุตรสาวด้วยสีหน้าที่ดูเจื่อนลงเล็กน้อย
“หนูกินที่ร้านมาแล้วค่ะแม่ ไม่ต้องไปอุ่นหรือทำอะไรเพิ่มหรอกค่ะ แม่เองก็เหนื่อยมาทั้งวัน หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ”
เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่คิดจะเรียกร้องการเอาอกเอาใจจากท่านเกินกว่าที่ได้รับ เพราะเท่าที่ท่านให้มาก็มากเกินพอแล้ว มากจนเธอเองก็รู้สึกว่าไม่สามารถรับมันไหว!
“ซันเดย์ แม่รู้ว่าลูกดูแลตัวเองได้ แต่ช่วยใช้เงินที่มีบ้างเถอะ แล้วก็เลิกออกไปทำงานสักที เมื่อไหร่เราจะไม่ต้องพูดเรื่องนี้กันอีกนะ?” เสียงของสิรินภาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและเหนื่อยล้า จากการที่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หอมจังเลยค่ะ” ว่าที่คุณแม่เอ่ยพลางมองตามถ้วยข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ที่ควันลอยฟุ้งอย่างน่ากิน ดวงตาเธอเปล่งประกายด้วยความสุข กลิ่นหอมของอาหารเช้าเรียกน้ำย่อยจนแทบรอไม่ไหว“ก็พี่ใส่ความรักลงไปด้วยไง ถึงได้หอมขนาดนี้” ไลก้ายิ้มก่อนจะวางถ้วยตรงหน้าเธออย่างระมัดระวัง“งั้นซันว่าความรักคงล้นหม้อแน่เลยค่ะ... ขอทานก่อนนะคะ”“ค่อย ๆ นะยังร้อนอยู่เดี๋ยวลวกปาก”“อ้า... ร้อนจริงด้วยแต่ก็อร่อยมากเลยค่ะ” เธอยิ้มกว้างอย่างเอ็นจอยเต็มที่“ระวังหน่อยสิ จะเป็นแม่คนอยู่แล้วยังดื้อไม่เลิก”“ก็คนมันหิวนี่คะ... มาทานด้วยกันสิ” เธอเป่าข้าวต้มก่อนจะตักขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา“ฟู่ว~ ฟู่ว~ อ้าปากสิคะ คุณพ่อ”“อ้า...” ไลก้ายอมตามคำสั่งอย่างว่าง่ายพร้อมกับยิ้มอบอุ่นที่ระบายทั่วใบหน้า“อร่อยไหมคะ?”“อร่อยครับ” เขาตอบทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หมดด้วยความพอใจเป็นความสุขที่เริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ แต่ค่อย ๆ เติบโตขึ้น จนเติมเต็มทุกพื้นที่ในบ้าน ทั้งไลก้าและซันเดย์ต่างเรียนรู้ที่จะปรับตัว ใช้ชีวิตร่วมกันในบทบาทใหม่ ว่าที่พ่อและแม่ของชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังจะถือกำเนิด พวกเขาก้าวไปทีละก้าวอย่างระมัดระวังอย่างมั่นคง และเต็มเปี่ยมด้วยความร
หนึ่งปีผ่านไปซันเดย์ก้าวลงจากชั้นบนด้วยอาการงัวเงีย เปลือกตาปรือปรอยทั้งง่วงทั้งกระหายน้ำยามเช้า ทว่าเพียงปลายเท้าแตะพื้นชั้นล่างความมึนงงก็ถาโถมจนเธอต้องคว้าราวบันไดไว้แน่น“เฮ้อ คงต้องหาเวลานอนให้มากกว่านี้เสียแล้ว” เธอบ่นกับตัวเองเสียงเบานับตั้งแต่ซันเดย์กับไลก้าตัดสินใจสร้างครอบครัวร่วมกัน เธอก็ย้ายมาอยู่บ้านของเขา ส่วนบ้านเดิมนั้นเธอฝากให้แคลร์ดูแลแทนชีวิตคู่พาเอารอยยิ้มอันอบอุ่นมาพร้อมช่วงเวลาพ่อแง่แม่งอนเป็นระยะ ยิ่งเมื่อแต่ละคนต่างรับผิดชอบงานของตัวเอง ซึ่งเธอ วีด้า และไลลาพึ่งร่วมกันก่อตั้งบริษัทโฆษณาได้ครึ่งปี และทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นยกเว้นสามีผู้คอยเร่งให้เธอกลับบ้านเร็วขึ้น เลิกหมกมุ่นอยู่แต่กับงานราวกับลืมไปว่าเมื่อก่อนเขาเองก็เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน“เป็นอะไรหรือเปล่า? พี่ก็บอกให้รอก่อนแล้วนี่” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูเข้มผิดปกติ ตามมาด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบก้าวลงบันไดมาอย่างร้อนรนเธอหันมายิ้มอ่อนให้กับสามีที่พอดีลงมายืนในระดับเดียวกัน แม้จะสบเข้ากับดวงตาคมที่มองมาด้วยสายตาดุ ทว่าก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นใจเท่าไรนัก เพราะแววตานั้นแม้จ้องเขม็ง หากแต่ก็เต็มไปด้วยความเป
หนึ่งปีต่อมาเช้าตรู่ในเมือง Dragmouth ประเทศอังกฤษ บรรยากาศสดชื่นยามเช้าปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ ทว่าในบ้านใหญ่หลังหนึ่งกลับเต็มไปด้วยความคึกคักของสองสามีภรรยาวัยกลางคนที่กำลังเตรียมตัวออกไปทำงานให้ ‘นายใหญ่’ ของพวกเขาอีกวัน ก่อนจะเดินทางไปยังประเทศไทยในอีกสามวันข้างหน้าจอมพล มือขวาคนสนิทของไรอัน ฟลานดีส กำลังง่วนกับการตรวจความเรียบร้อยของเอกสารและอุปกรณ์ที่ต้องใช้ ขณะเดียวกัน เขาก็หันไปมองภรรยาที่ยังยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจก พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม“ที่รัก... คุณช่วยรีบกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม ไม่งั้นเราคงไม่ทันแน่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแกล้งหยอก แม้ในใจจะรู้ดีว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อหญิงคนรัก เพียงเพื่อจะได้เห็นใบหน้ายิ้มของเธอ“พี่ลองยกนาฬิกาดูหน่อยสิคะ ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาประชุมเช้านี้เสียอีก” สุ้มเสียงหวานแต่หนักแน่นของเธอดังขึ้นก่อนที่จะเดินมาถึงตัวสามีเสียด้วยซ้ำเกรซ มือขวาอีกคนของไรอัน ฟลานดีส และยังเป็นภรรยาสุดที่รักของจอมพล ใบหน้าราบเรียบแต่แฝงแววตำหนิในแววตาสีเทาอ่อนคู่นั้น เมื่อถูกเร่งเร้าโดยไม่มีเหตุอันควรเธอมองเขาด้วยสายตานิ่งขรึม ขณะ
คาซ่าการ์เด้น ต้นเดือนมกราคม ปี 25xxในช่วงโค้งสุดท้ายของชีวิตนักศึกษา ทุกอย่างดูจะราบรื่นสำหรับ "ซันเดย์" คนหัวกะทิผู้ไม่เคยต้องวิตกกับเรื่องผลการเรียน ยกเว้นเสียก็แต่...ตืด... ตืด... ตืด...เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลหม่นเต็มไปด้วยความพะว้าพะวัง เมื่อตัดสินใจกดโทรกลับไปหามารดา เกือบหนึ่งเดือนเต็มที่เธอครุ่นคิด ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะมีกล้าพอเปิดบทสนทนาเคลียร์ความรู้สึกที่คั่งค้างระหว่างกัน(ฮัลโหล... แม่อยู่ในครัวนะลูก)เสียงสิรินภาเล็ดลอดผ่านสายมาอย่างกระหืดกระหอบด้วยเพราะเธอวางโทรศัพท์ไว้ห่างตัว และยิ่งรู้ว่าคนที่โทรเข้ามาคือลูกสาว น้ำเสียงที่เคยเร่งรีบก็พลันอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แทบจะละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ในทันทีซันเดย์เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ระบายยิ้มอ่อน ๆ ออกมา เธอจินตนาการภาพของท่านกำลังหั่นผัก เตรียมอาหารอย่างกระตือรือร้น ด้วยแววตาเปี่ยมสุข เพื่อเธอหรือไม่ก็สองพ่อลูก แต่ทำไมในอดีตเธอถึงเคยมองว่าแม่เอาใจแค่สามี หลงลืมไปว่าลูกสาวคนนี้ แม่เคยอุ้มท้องอย่างยากลำบากถึงเก้าเดือน และเลี้ยงดูเพียงลำพังมาตลอดแปดปี‘แกมันโง่มากจริง ๆ ซันเดย์’“ไม่เห็นต้องรีบเลย หนูรอได้อยู่แล้วค่ะ”(ทำไมเสียงเป
ในค่ำคืนที่มีดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าเหนือเมืองใหญ่ สายลมเย็นบางเบาพัดความเย็นกระทบกาย ขณะทั้งสองนั่งเคียงกันบนดาดฟ้าของโรงแรม The Lush Nest ที่เปิดมุมมองสู่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันงดงามราวภาพฝันไลก้าเตรียมมื้อดินเนอร์ไว้ด้วยความใส่ใจ เขาจองพื้นที่ทั้งดาดฟ้าไว้เพื่อเธอเพียงคนเดียว บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าที่เปล่งประกายเป็นฉากหลังตัดกับความเงียบสงบ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนทั้งสองเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ไปกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับอยู่บนใบหน้าของไลก้าและซันเดย์ อาหารรสเลิศถูกจัดวางอย่างประณีต และเครื่องดื่มในแก้วคริสตัลก็ช่วยเติมเต็มค่ำคืนให้ยิ่งโรแมนติกยิ่งขึ้น“น่าจะบอกซันก่อน ดูสิ... ชุดที่ซันใส่มันไม่เข้ากับบรรยากาศเลยสักนิด” เธอก้มมองเสื้อยืดตัวบางที่คลุมทับด้วยแจ็กเกตยีน และกางเกงยีนสีซีดคู่ใจ“เธอแต่งแบบนี้แหละดีแล้ว” เขาตอบพร้อมสบตาเธอด้วยแววตาอ่อนโยน “เพราะถ้าเธอแต่งตัวเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ แต่ต้องแลกกับความไม่สบายตัว มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย”หลังจากปลอบโยนเธอเรื่องครอบครัวจนถึงเวลานัดหมายที่วางแผนไว้กับอาเชอร์และซอล เขาก็พาเธอออกมาทานอาหารตาม
“พี่มักจะคิดว่าพวกเราพยายามกันพี่ออกไป แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่เลยสักนิด แด๊ดรักพี่เหมือนลูกคนหนึ่ง ผมเองก็รักพี่เหมือนพี่สาว แล้วทำไมพี่ถึงพยายามผลักเราออกจากความหวังดีนั้นล่ะครับ” แคลร์พยายามหาคำตอบเรื่องนี้มานาน แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบสักที“พี่ไม่...” จะบอกว่า ไม่เคยรู้สึกแบบนั้น เหรอ? ทั้งที่ความรู้สึกเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริง“ธอร์นมีพร้อมทุกอย่าง นายก็เป็นลูกชายของเขา จะคิดแบบนั้นมันก็ไม่แปลก แต่สำหรับพี่... พี่ก็เป็นแค่ลูกของผู้หญิงที่พ่อของนายอยากใช้ชีวิตด้วย เท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ”“ไม่จริงเลย แด๊ดไม่เคยมองพี่เป็นคนนอก ท่านรักพี่จริง ๆ ผมยืนยันได้”“ก็นายเป็นลูกเขานี่”“ก็จริงครับ แต่พี่รู้อะไรไหม เด็กพวกนั้นที่เคยล้อพี่ตอนเด็ก พวกเขาเจอกับอะไรบ้างรู้ไหม? แด๊ดจัดการเรื่องนั้นเอง พ่อแม่ของเด็กพวกนั้นถูกตำหนิอย่างหนักที่ไม่อบรมลูก จนต้องย้ายโรงเรียนไปเลยนะครับ”แคลร์พูดยาว สีหน้าและน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“แล้วยังเรื่องที่พี่เข้ารับการรักษาอีก... พี่รู้ไหมว่าแด๊ดตามหาคนที่ช่วยพี่ไปทุกที่ ท่านอยากขอบคุณเขาอย่างมาก เพราะถ้าไม่ได้คนคนนั้นช่วยไว้... พวกเราอาจต้องเสียใจไปตลอดชี
ท้องฟ้ายามค่ำคืนนี้แม้จะมืดมิดเพียงใด แต่ก็ยังมีพระจันทร์และดวงดาวร่วมเคียงข้างเปล่งประกายความสว่างให้ผืนฟ้ากว้างไม่ต้องเงียบเหงาเพียงลำพัง ครั้งหนึ่ง... เธอเคยมองมันด้วยความอิจฉาเคยตั้งคำถามในใจว่าทำไมท้องฟ้าถึงยังมีแสงสว่างอยู่เสมอ ในขณะที่หัวใจของเธอกลับว่างเปล่า เหมือนไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของแ
Aurora Mall ช่วงบ่ายวันเดียวกันไลก้าพาซันเดย์มาที่ศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่รวมทุกอย่างเกี่ยวกับการช้อปปิ้งไว้ในที่เดียวส่วนวีด้าก็เป็นอชิระที่พามา ขณะที่ไลลาสาวโสดประจำกลุ่มก็ไม่พลาดที่จะร่วมวงครั้งนี้ด้วยแม้จะหยอกล้อด้วยท่าทางหมั่นไส้เพื่อนทั้งสองที่มาพร้อมความหวาน หากแต่ในใจก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก
“มึงคิดว่าเข้าไปเอาคนของกู จากถิ่นกูแล้วมันจะจบง่ายขนาดนั้นงั้นเหรอ?” เสียงของไลก้ากระแทกใส่อีกฝ่าย ฝีเท้าหนักก้าวเข้าหาเป้าหมายราวกับนักล่านัยน์ตาสีเทาเข้มฉายแววโกรธเกรี้ยว เปรียบประหนึ่งเปลวไฟพร้อมจะเผาผลาญคนตรงหน้าให้มอดไหม้ทำให้พี่ชายของไนท์ถอยไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับกองไม้ขนาดใหญ่ไร้ซึ่งทางหนี
ไลก้ารู้สึกคล้ายถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า แต่เขาไม่มีเวลาจะมัวนั่งเสียใจหรือปล่อยให้อารมณ์ถาโถม เขาพุ่งตัวลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วจนแทบรู้สึกว่าตัวเองนั้นลอยขึ้นจากพื้น มุ่งตรงไปยังประตูทางออกทันทีแก๊ก!มือที่หมุนลูกบิดประตู พอดีกับอีกมือจากฝั่งตรงข้าม“กูขอโทษ” เจ







