ศึกที่นางเป็นผู้เลือก

“พวกเราชาวเฉิงโจว ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับสงครามที่ฮ่องเต้ชั่วนั่นก่อขึ้นหรอก ไปเสียได้ก็ดีที่นี่ไม่จำเป็นต้องมีเจ้าเมือง เขาอยู่ที่นี่ก็เอาแต่กดขี่ชาวบ้านบังคับให้ขุดภูเขา แต่กลับไม่บอกว่าขุดหาอะไร ก่อนหน้านี้ก็เกิดการต่อสู้ขึ้นที่หุบเขาหินนั่น จิ้นอ๋องสังหารอะไร ตอนนั้นข้าไปตรวจดูสภาพของที่นั่นเพื่อค้นหาผู้รอดชีวิต เป็นพวกเขาที่สังหารกันเอง ไม่มีร่องรอยของผู้บุกรุกเลยสักนิด อีกทั้งคนที่หนีรอดมาจากที่นั่นก็พูดเหมือนกันว่า คนของเฉิงอ๋องจู่โจมคนขององค์ชายห้า ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันจนถึงเช้า และองค์ชายห้าได้รับบาดเจ็บสาหัสกลับมา เป็นข้าที่รักษาให้เขาจนรอดมาได้”

หยวนชิงหลิงกระจ่างแล้วว่าเสียงต่อสู้ในคืนนั้นคืออะไร ตอนนั้นคนขององค์ชายห้าช่างมาได้เหมาะเจาะตรงเวลาเสียจริง

“ท่านหมอ ท่านแน่ใจหรือขอรับ วันเวลาท่านได้บันทึกเอาไว้หรือไม่”

“วะ!!! เจ้าหนุ่มนี่ ข้าเป็นหมอมายี่สิบปี ข้าบันทึกทุกอย่างเอาไว้เป็นหลักฐานทั้งหมด ถ้าหากเจ้าไม่เชื่อข้าจะเอาให้เจ้าดูก็ได้ เจ้าคนที่รอดชีวิตมาในตอนนั้น ข้าเองก็รักษาเขาจนหายดีแล้ว”

หยวนชิงหลิงยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม นางลุกขึ้นจับแขนของท่านหมอเขย่าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมา

“ดีมากเลยขอรับท่านหมอ อีกไม่นานข้าคงต้องให้พวกท่านช่วยเหลือ สงครามครั้งนี้จะเกิดขึ้นหรือไม่ขึ้นอยู่กับพวกท่านแล้ว”

ทั้งหมอวัยกลางคนและเถ้าแก่เนี้ยมองหยวนชิงหลิงด้วยสายตาไม่เข้าใจ เจ้าหนุ่มนี่ท่าจะสติไม่ดี ถึงได้พูดจาเรื่อยเปื่อยเช่นนี้ พวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดาจะไปมีปัญญาหยุดสงครามระหว่างแคว้นได้อย่างไร

หลังจากพูดคุยกับหมอวัยกลางคนและเถ้าแก่เนี้ยเสร็จ หยวนชิงหลิงก็ออกเดินทางไปยังชายแดนเมืองเหออัน เพื่อจัดการเรื่องสุดท้าย

เมื่อไปถึงเมืองเหออัน หยวนชิงหลิงก็แฝงตัวเข้าไปเป็นทหารทันที นางไม่รู้ว่าคนไหนทรยศต่อบิดาของนางคนไหนที่ยังภักดีต่อตระกูลหยวน ดังนั้นจึงต้องสืบดูให้กระจ่าง

ช่วงเวลาที่หยวนชิงหลิงเข้ามายังเมืองเหออันเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่เข่อซิงขนอาวุธกลับมายังค่ายทหารที่เมืองจิ่งโจว เพราะความตึงเครียดที่ชายแดนทำให้การเดินทางของพวกเขาไม่ถูกจับตามอง จึงกลับมาได้อย่างรวดเร็วและทุกอย่างยังคงเป็นความลับ เมื่อเซี่ยหวายอีมาถึงค่ายทหาร ทุกอย่างก็ถูกเตรียมการเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

หลี่ฮั่วชางขาดการติดต่อกับคนขององค์ชายใหญ่ไปหลายวัน ทำให้เขารู้สึกสะกิดใจว่าบางทีจิ้นอ๋องอาจจะไหวตัวทันและได้หนีไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงสั่งให้เคลื่อนทัพออกไปโจมตีชายแดนเมืองจิ่งโจวทันที

“จงมอบตัวจิ้นอ๋องที่สังหารองค์ชายห้าของแคว้นฉินเรามาซะ ไม่อย่างนั้นแคว้นเซี่ยของพวกเจ้าจะถูกแคว้นที่อยู่รอบๆ โจมตี นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของพวกเจ้า”

หลี่ฮั่วชางตะโกนข้ามกำแพงเสียงดัง ไม่นานเสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังเป็นจังหวะก็กระหึ่มขึ้น ประตูเมืองบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ เสียงลั่นกลองรบดังเป็นจังหวะ ปลุกความฮึกเหิมภายในใจของเหล่านักรบได้เป็นอย่างดี

กองทัพนักรบในชุดเกราะสีดำทมิฬ เดินเรียงรายออกมาเป็นขบวน กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมามองดูแล้วทำให้รู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนัก หลี่ฮั่วชางที่นั่งอยู่บนหลังมา เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าถึงกับต้องกลืนน้ำลายฝืดลงคอ

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ทหารพวกนี้มิใช่เสียขวัญเพราะเรื่องของจิ้นอ๋องอย่างนั้นหรือ แล้วเหตุใดพวกมันถึงได้มีท่าทีที่เตรียมพร้อมที่จะรบเช่นนี้

ความรู้สึกแปลกประหลาดที่พวกตนกำลังเดินเข้าไปในปากของสัตว์ป่าที่ดุร้าย โดยที่มิสามารถขัดขืนได้นี่มันคือสิ่งใดกันชายวัยกลางคนในชุดเกราะพยายามข่มความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นในใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด ก่อนที่จะตะโกนออกไปเสียงดัง

“พวกเจ้าคิดขัดขืนไม่ยอมส่งตัวจิ้นอ๋องมาให้พวกเราอย่างนั้นหรือ ดี!! เช่นนั้นก็จงรับผลที่จะตามมาให้ได้ก็แล้วกัน ทุกคนเตรียมพร้อม”

เสียงลั่นกลองรบของฝั่งกองทัพแคว้นฉินเองก็ดังขึ้นเป็นจังหวะเช่นเดียวกัน ก่อนที่กองทัพทั้งสองจะพุ่งเข้าประจัญบานอย่างไม่รู้สึกกลัวตาย

การต่อสู้ดำเนินไปเรื่อยๆ หลายชั่วยามผ่านไป ทหารของหลี่ฮั่วชางที่ถูกตีจนแตกกระเจิงเริ่มถอยร่นไม่เป็นขบวน เพราะไม่ว่าจะสังหารนักรบในชุดเกราะดำเท่าไร ก็เหมือนพวกเขาลุกมาจากความตายได้ทุกครั้ง ทหารส่วนมากที่ล้มตายอยู่ในสนามรบแห่งนั้น ส่วนมากล้วนเป็นทหารของหลี่ฮั่วชาขัดแย้งทั้งสิ้น

“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เหตุใดชุดเกราะของพวกมันถึงได้ฟันแทงไม่เข้า”

ท่าทีลนลานของแม่ทัพแคว้นฉิน ทำให้ทหารที่อยู่รอบๆ เริ่มเสียขวัญเช่นกัน นี่มิใช่การรบแล้วแต่เป็นการล่าสังหารอยู่เพียงฝ่ายเดียว

“ถอยทัพ!!! ถอยทัพ!!รีบถอนกำลังเร็วเข้า”

หลี่ฮั่วชางตะโกนสั่งพวกเขาช้าไปแล้ว กองทัพทหารหนึ่งแสนนาย ถูกสังหารตายไปทีละคนดั่งใบไม่ร่วง อาวุธที่พวกเขาใช้ไหนเลยจะสามารถต้านทานความแข็งแกร่งของอาวุธของทหารแคว้นเซี่ยได้ แม้ร่างที่อยู่ภายใต้ชุดเกราะก็ยังถูกฟันจนขาดครึ่งไม่ต่างจากฟันเต้าหู้นิ่ม

มองไปทิศทางใดก็มองเห็นแต่เพียงชุดเกราะสีดำทมิฬน่าเกรงขามเต็มสนามรบไปหมด จิตใจที่ฮึกเหิมเมื่อยามที่เริ่มออกรบเวลานี้นั้นเหลือเพียงความหวาดกลัวเท่านั้น

“ผู้ที่ยอมแพ้จงถอดชุดเกราะและวางอาวุธเสีย ข้าสัญญาจะไม่สังหารพวกเจ้า”

ร่างสูงตระหง่านในชุดเกราะสีทมิฬเช่นเดียวกับทวนที่เขาถือ นั่งนิ่งอยู่บนหลังม้าตะโกนออกมาเสียงดังกังวานไปทั่วสนามรบ การต่อสู้ทั้งหมดได้หยุดชะงักลง ทหารแคว้นฉินต่างมองหน้ากันไปมา จากนั้นจึงทิ้งอาวุธที่อยู่ในมือลงและถอดชุดเกราะออก

หลี่ฮั่วชางที่เห็นดังนั้น เขาก็รู้สึกถึงอันตรายต่อชีวิตตนเองทันที

“เจ้าพวกโง่!!ห้ามวางอาวุธนะ จงไปประจันหน้าต่อสู้กับพวกมัน ไม่อย่างนั้นข้าจะสังหารพวกเจ้าทิ้งซะ”

หลี่ฮั่วชางขี่ม้าตรงมายังกลุ่มทหารที่คุกเข่ายอมแพ้ ทวนที่อยู่ในมือของเขากำลังจะฟันลงไปยังร่างของทหารฝ่ายตนเอง เพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู กระตุ้นให้พวกเขาหวาดกลัวและลุกขึ้นสู้อีกครั้ง

แต่ทวนสีดำสนิทที่ลอยพุ่งมาจากข้างหน้ากระแทกร่างของหลี่ฮั่วชางจนตกลงไปปักอยู่ที่พื้นดินแน่น ผู้ที่เห็นเหตุการณ์นั้นอย่างใกล้ชิด ต่างแสดงความหวาดกลัวออกมาทางสีหน้า

“ทหารของเจ้ายอมแพ้แล้ว เหตุใดยังคิดสังหารพวกเขาอีก ยอมแพ้เสียเถิดหลี่ฮั่วชางนี่เป็นจุดจบของเจ้าในสนามรบและนี่สำหรับแม่ทัพหยวนหมิงที่เจ้ากล้าหักหลังเขา”

เซี่ยหวายอีในชุดเกราะสีดำทมิฬของแม่ทัพแคว้นเซี่ย ดึงทวนสีดำออกจากอกของหลี่ฮั่วชาง เลือดในกายของเขาพุ่งออกไปทุกทิศทางร่างกับน้ำพุ

“จะ...เจ้า รู้ได้อย่างไร”

หลี่ฮั่วชางยังไม่ทันที่จะได้รับคำตอบจากร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า หัวที่อยู่ภายใต้หมวกเหล็กก็หลุดกระเด็นลอยไปไกล หลายคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็เคยสังหารผู้อื่นในสนามรบ แต่ก็อดที่จะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้ เมื่อได้เห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า

นี่คือตัวตนที่แท้จริงของแม่ทัพแคว้นเซี่ยผู้โด่งดัง ที่บอกว่าเขาโหดเหี้ยมอำมหิตไม่เกินความจริงเลยสักนิด เพราะถ้าหากปล่อยหลี่ฮั่วชางเอาไว้ เขาย่อมหนีไม่พ้นจากความตายแน่เพราะบาดแผลที่หน้าอกของเขานั้นฉกรรจ์นัก แต่แม่ทัพผู้นี้กลับยังไม่สาแก่ใจ ยังคิดตัดหัวของเขาอีก

เซี่ยหวายอีสลัดเลือดที่อยู่บนทวนเล่มนั้นออก ก่อนชี้ไปยังนายทหารผู้หนึ่งของแคว้นฉิน