สั่งระดมพล

หนึ่งเดือนหลังจากนั้น ฮ่องเต้เซี่ยต้องทนรับแรงกดดันของเหล่าขุนนางในราชสำนักอย่างหนัก เพราะชายแดนทั้งสี่ทิศของแคว้นเซี่ยในเวลานี้ถูกทหารของแคว้นต่างๆ เข้าประชิดหมดทุกทาง เพื่อกดดันให้พระองค์ส่งตัวจิ้นอ๋องไปยังแคว้นฉิน แต่พระองค์ทรงไม่ยินยอม

องค์ชายใหญ่ที่เก็บตัวเงียบมาตลอด ได้เข้ามายังวังหลวงพร้อมเหล่าขุนนาง เพื่อขอร้องให้ฮ่องเต่ส่งตัวจิ้นอ๋องออกมา

“เสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดพระองค์ต้องทรงปกป้องจิ้นอ๋องมากมายเพียงนี้ พระองค์คิดที่จะใช้ทหารหลายแสนไปสู้รบเพื่อปกป้องคนเพียงคนเดียวอย่างนั้นหรือ ยังมีประชาชนที่ต้องเดือดร้อนเพราะสงครามอีก พระองค์ทรงทนเห็นชาวบ้านตาดำๆ ต้องมาล้มตายเพราะการสู้รบได้อย่างไร ขอเสด็จพ่อทรงไตร่ตรองให้ดีด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรอง”

หลังจากองค์ชายใหญ่เอ่ยจบ เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ก็คุกเข่าลงพร้อมกัน ฮ่องเต้เซี่ยทำได้เพียงเงียบงันเท่านั้น ตอนนี้พระองค์ไม่สามารถยื้อเวลาเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้ว หยวนชิงหลิง เวลานี้เจ้าอยู่ที่ใดกันแน่ รีบกลับมาเสียทีเถอะ

“พวกท่านไม่จำเป็นต้องกดดันให้ฝ่าบาททรงเลือกหรอก ข้าจะยอมไปแต่โดยดี”

เซี่ยหวายอีเดินเข้ามาในวังหลวงด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวของนักรบ ใบหน้าเรียบเฉยมิได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา ทำให้มองไม่ออกว่าเด็กหนุ่มที่อายุน้อยผู้นี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่

“ในเมื่อข้ายอมเดินทางไปที่แคว้นฉินแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ระวังเอาไว้ด้วยว่าสิ่งเลวทรามที่เจ้ากระทำอยู่ มันจะแดงขึ้นมาในไม่ช้า”

เซี่ยหวายอีเอ่ยขึ้นเสียงเบา ระหว่างที่เดินผ่านองค์ชายใหญ่ ร่างสูงของทั้งสองประจันหน้ากันเล็กน้อย ก่อนดวงตาคมจะเฉมองไปยังผู้ปกครองแคว้นที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

“เสด็จลุง หลานจากไปครานี้ ไม่แน่ว่าจะได้กลับมาอีกครั้ง ขอพระองค์ทรงดูแลพระวรกายตนเองให้ดี และหลานฝากทูลลาเสด็จย่าด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เอ่ยจบร่างสูงก็คุกเข่าคำนับหน้าผากจรดแผ่นพื้นสามครั้ง ก่อนเดินออกไปจากท้องพระโรงด้วยท่าทางโดดเดี่ยว ไม่ต่างจากสตรีร่างเล็กผู้นั้นเลย

ฮ่องเต้เซี่ยเห็นเช่นนั้น พระองค์ก็อดที่จะหลั่งน้ำตาออกมามิได้ เจ้าเด็กคนนี้ไม่เคยเรียกเขาว่าลุงเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเขาจะต้องจากไปแล้วจริงๆ จากไปโดยที่จะไม่ได้กลับมาอีก

ฮ่องเต้เซี่ยสั่งให้ขุนนางแยกย้ายกันไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น เวลานี้พระองค์ได้แต่กล่าวโทษตนเองในใจ ที่ไม่สามารถดูแลสายเลือดสุดท้ายของน้องชายเอาไว้ได้ เซี่ยหวายอีนั่งรถม้าออกจากเมืองหลวงแคว้นเซี่ยไป พร้อมกับทหารคุ้มกันอีกนับร้อย ที่ถูกส่งมาจากวังหลวง

เวลาหนึ่งเดือนของการเดินทางไปยังจิ่งโจว ทำให้เข่อซิงนำอาวุธและชุดเกราะกลับมายังค่ายทหารได้ทันเวลา ตอนนี้ทุกอย่างได้เตรียมการเอาไว้พร้อมแล้ว รอแค่ตัวละครหลักมากันครบเท่านั้น

หลี่ฮั่วชางที่เป็นแม่ทัพใหญ่คุมกำลังทหารสามแสนนายตรึงกำลังอยู่ที่ชายแดนเมืองเหออัน ได้รับสารจากองค์ชายใหญ่ว่าจิ้นอ๋องกำลังเดินทางมายังแคว้นฉินแล้ว และทหารที่คุ้มกันก็เป็นคนของเขาเอง อีกไม่นานจิ้นอ๋องก็จะถูกสังหารในระหว่างการเดินทาง เมื่อถึงเวลานั้นให้หลี่ฮั่วชางนำกองทัพบุกเข้าโจมตีเมืองจิ่งโจวได้เลย

เซี่ยหวายอีที่นั่งโดยสารมาในรถม้า สังเกตเห็นความผิดปกตินั้นตั้งแต่ที่ออกเดินทางมาจากเมืองหลวงแล้ว การที่เขายอมให้พาตัวมาแต่โดยดี ความจริงไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องมีทหารตามมาคุ้มกันมากมายเพียงนี้

นอกเสียจากว่าต้องการที่จะฆ่าเขาทิ้งระหว่างทางเท่านั้น และฝีมือระดับเขา ก็จำเป็นที่จะต้องใช้คนประมาณเท่านี้ถึงจะสามารถโค่นเขาลงได้ นับว่าองค์ชายใหญ่ผู้นี้คำนวณมาเป็นอย่างดี ร่างสูงยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนหลับตาพิงผนังรถม้า เพื่อรอเวลาให้พวกมันลงมือ

สิ้นแสงอัสดงไปนานแล้ว ขบวนเดินทางของจิ้นอ๋องได้หยุดพักลงที่กลางป่าแห่งหนึ่งที่เป็นเส้นทางไปยังแคว้นฉิน เหล่าทหารองครักษ์ได้ทำการก่อไฟเพื่อหุงหาอาหาร เซี่ยหวายอีนั่งอยู่บนรถม้ามิได้ลงมาจนกระทั่งหัวหน้าทหารองครักษ์นำอาหารเข้าไปถวาย

“อาจเป็นเพียงอาหารง่ายๆ แต่ขอให้ท่านอ๋องทรงเสวยเพื่อจะได้มีแรงเดินทางต่อในวันพรุ่งนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยหวายอีพยักหน้า ก่อนจะรับถาดอาหารนั้นมาวางบนม้านั่งฝั่งตรงข้าม

“ลำบากพวกเจ้าแล้ว ข้าเองก็เป็นทหาร อาหารอะไรที่พวกเจ้าทานได้ข้าเองก็ทานได้เช่นกัน ต้องขอโทษที่ต้องให้พวกเจ้าลำบากเดินทางไปยังแคว้นฉินร่วมกับข้า ไปครานี้ไม่แน่ว่าอาจไม่มีใครได้กลับมาที่แคว้นเซี่ยอีกแล้ว”

ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่คำพูดกลับแฝงไว้ด้วยความนัย ก่อนพยักหน้าให้ทหารองครักษ์ผู้นั้นออกจากรถม้าไป

กลางดึก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของพงไพร แม้จะมีเสียงแมลงกลางคืนร้องดังระงมอยู่เป็นระยะ แต่เซี่ยหวายอีที่เป็นผู้ฝึกยุทธประสาทสัมผัสของเขาย่อมจะดีกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

ประตูรถม้าที่ถูกปิดเอาไว้ถูกแง้มเปิดเบาๆ ก่อนกระบี่สีขาววาววับที่สะท้อนกับแสงจันทร์ จะพุ่งตรงไปยังร่างสูงที่นอนอยู่บนรถม้า

“ฟุบ!!!ซวบ!!”

ทวนสีดำเล่มยาวถูกแทงสวนออกไป ทำให้ร่างของผู้ที่ไม่ได้รับเชิญลอยละลิ่วกระแทกต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปหลายจั้ง และเสียบติดคาอยู่อย่างนั้น มองดูแล้วช่างน่าตกใจยิ่งนัก

“ไม่ง่ายไปหน่อยหรือ คิดลอบสังหารข้าควรวางแผนให้รอบคอบมากกว่านี้นะ เห็นทีองค์ชายใหญ่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฉลียวฉลาดก็คงจะไม่เท่าไหร่ ถึงได้คิดส่งคนโง่หนึ่งร้อยคนให้มาตายเปล่าเช่นนี้”

ร่างสูงตระหง่านในชุดเกราะสีดำทมิฬ ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่าทีห้าวหาญของนักรบ กลิ่นอายความตายและการฆ่าฟันติดตามเขามาไม่ห่าง ดวงตาคมดุภายใต้หน้ากากสีดำตวัดมองไปที่ใดก็เหมือนกับถูกตรึงร่างเอาไว้เพื่อรอเวลาถูกเชือด

เซี่ยหวายอีก้าวช้าๆ ฝ่าคนนับร้อยเหล่านั้นไปยังศพของทหารองครักษ์ที่ถูกเสียบตรึงอยู่ที่ต้นไม้ ก่อนจะดึงทวนสีดำสนิทเล่มนั้นออกมาได้อย่างง่ายดาย

“ช่างถูกใจข้าเสียจริง ทั้งทวนเล่มนี้และชุดเกราะนี่ด้วย คิดถูกจริงๆ ที่ข้าฟังนาง ให้นำของพวกนี้ติดตัวกลับมาด้วย”

เซี่ยหวายอีเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ถึงแม้เวลานี้เขาจะถูกคนนับร้อยล้อมเอาไว้ แต่กลับมิได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกออกมาให้เห็นแม้เพียงนิด ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หน้ากากยกยิ้มบางๆ ก่อนจะกระแทกด้ามทวนลงที่พื้นเสียงดังสนั่น แค่ฟังเสียงเท่านั้นก็ทำให้รู้ได้ว่า ทวนสีดำเล่มนี้มีน้ำหนักมากกว่าทวนธรรมดาหลายเท่า

“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าหนึ่งครั้ง จงใช้กระบี่ในมือสังหารตนเองเสียแต่ตอนนี้ หรือจะยอมตายอย่างทรมานด้วยทวนที่อยู่ในมือของข้า”

ร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เหมือนกำลังชวนสหายออกไปดื่มชาฟังเรื่องเล่าที่โรงน้ำชาใจกลางเมืองหลวง ทหารองครักษ์เหล่านั้นหันมองหน้ากันไปมา ก่อนจะพุ่งเข้าหาเซี่ยหวายอีพร้อมกัน

ร่างสูงตวัดทวนสีดำเล่มนั้นขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียว จากนั้นวาดมันออกไปเบาๆ ห้าร่างที่อยู่ฝั่งซ้ายมือขาดครึ่งอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งเลือดสดๆ และเครื่องในกระจายเกลื่อน ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าสร้างความตกตะลึงให้คนเหล่านั้นยิ่งนัก ยิ่งเลือดสีแดงที่กระเด็นอาบย้อมทวนเล่มนั้น สีดำของมันยิ่งดูเปล่งประกายในยามราตรี

เซี่ยหวายอีไม่คิดเสียเวลาอยู่ที่นี่ สารจากเข่อซิงที่ส่งมา บอกว่าหยวนชิงหลิงแยกตัวออกไปทำเรื่องบางอย่าง นางไม่ได้บอกเอาไว้ว่านางต้องการจะทำสิ่งใด แต่สั่งให้พวกเขาขนย้ายอาวุธและชุดเกราะพวกนี้กลับมายังจิ่งโจวให้ทัน ก่อนที่เซี่ยหวายอีจะถูกส่งไปยังแคว้นฉิน

ต้องสังหารคนพวกนี้ให้หมด เขาจะได้รีบไปตามนางกลับมา เด็กคนนั้นมักจะทำเรื่องทุกอย่างด้วยตนเองอยู่เสมอ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะหนักหนาเพียงใด นางมักจะแบกมันเอาไว้บนบ่าของตนเองโดยไม่ยอมพึ่งพาเขา

ร่างสูงในชุดเกราะดำที่พอดีตัววาดทวนสีทมิฬดั่งยามราตรีกาลที่เริ่มเปล่งประกายขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ดื่มเลือดของมนุษย์เขาทั้งจ้วงแทงทั้งฟันมันง่ายดายเหมือนกับฟันเต้าหู้ ทุกชีวิตที่สัมผัสกับคมของทวนเล่มนี้ต่างก็ต้องขาดกระจายเลือดสาดกระเซ็น