ความอุ่นใจเมื่ออยู่ในอ้อมแขน

“อี้เอ๋อพี่ฝากท่านแม่กับท่านย่าไว้ที่เจ้าด้วยนะ แล้วพี่จะรีบกลับมา”

หยวนชิงหลิงกดกลไกเปิดห้องลับก่อนจะออกจากที่นั่นไปอย่างรวดเร็ว

ร่างบางทะยานไปยังทางออก นางสงสัยว่าก่อนหน้านี้ที่นางได้ยินเสียงการต่อสู้ เป็นนางที่คิดไปเองหรือเกิดการต่อสู้ขึ้นจริงๆ หยวนชิงหลิงแอบไปยังทางออกที่คนของเฉิงอ๋องใช้เป็นที่มั่นเพื่อสังเกตการณ์ ที่นั่นเกลื่อนกลาดไปด้วยศพที่อวัยวะไม่ครบสมบูรณ์ ดูเหมือนจะเกิดการต่อสู้ขึ้นที่นี่จริงๆ แล้วพวกเขาสู้กับใคร

นางเข้าไปสำรวจภายในที่พักของพวกเขาพบว่าไม่มีแม้เงาของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ หยวนชิงหลิงกวาดอาหารแห้งและน้ำสะอาดที่พวกเขาเก็บเอาไว้เป็นเสบียงจนเกลี้ยง ก่อนย้อนกลับมาเส้นทางเดิม

ประตูห้องลับถูกเปิดออก ทุกคนหันกลับไปมองเป็นตาเดียว เมื่อร่างบางปรากฏกายขึ้นทำให้พวกเขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“โธ่!!หลิงเอ๋อ เป็นลูกนั่นเอง เรานึกว่าถูกพวกขององค์ชายห้าพบตัวเข้าเสียแล้ว”

หยวนชิงหลิงยิ้มอย่างขบขันในท่าทางหวาดระแวงของมารดา

“ไม่รู้ว่าไปคราวนี้ต้องใช้เวลาเดินทางนานเท่าใด ข้าจึงได้นำอาหารที่เหลือของทหารองครักษ์พวกนั้นมาให้พวกท่านเจ้าค่ะ ที่นั่นยังมีเสบียงเหลืออีกมาก อี้เอ๋อ ไปช่วยพี่หน่อย”

หยวนชิงหลิงพาน้องชายกลับไปที่เดิมก่อนจะขนอาหารและของใช้อีกสามสี่รอบ นางจึงจากไปได้อย่างวางใจ ก่อนออกมายังไม่ลืมกำชับให้ทุกคนห้ามออกมาจากห้องลับนั้นจนกว่านางจะเปิดประตู เพราะไม่แน่ว่าทหารของเฉิงอ๋องอาจจะย้อนกลับมาสำรวจดูที่นั่นอีกครั้ง

หยวนชิงหลิงเดินเท้าลงมาจากภูเขาหินได้ไม่นาน ที่ตีนเขานางได้พบกับเจ้าม้าตัวนั้นอีกครั้ง นางดีใจมากถึงขั้นกระโจนเข้าไปกอดมันอย่างตื่นเต้น ดูเหมือนเจ้าม้าเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน เพราะมันเอาหัวถูไถไปที่ใบหน้าของนางอย่างออดอ้อน

“ตอนนั้นข้านึกว่าเจ้าจะถูกจับตัวไปเสียแล้ว เหตุใดถึงยังอยู่ที่นี่อีกเล่า ช่างทำตัวลึกลับไม่ต่างจากคนเสียจริง”

นางบ่นมันเบาๆ แต่มิได้คาดหวังคำตอบ หยวนชิงหลิงกระโดดขึ้นหลังเจ้าม้าตัวนั้น ทั้งที่มันไม่มีสายบังเหียนแต่กลับวิ่งออกตัวไปโดยที่ไม่จำเป็นต้องสั่ง นางจับแผงคอของมันเอาไว้ ปล่อยตัวตามสบาย เพราะคิดว่าเจ้าม้าคงจะไม่ทำให้นางตกลงไปจนบาดเจ็บแน่

นางไม่ได้เดินทางผ่านเมืองเฉิงโจว แต่เบี่ยงหลบทางด่านตรวจเพื่อไปยังแคว้นเซี่ย แผนที่อยู่ในมือของนางมีหรือที่หยวนชิงหลิงจะหลงทาง

ท้องฟ้ามืดแล้วนางจึงแวะที่ศาลาพักม้าก่อนออกจากแคว้นฉิน เหตุการณ์ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติหลังจากที่เฉิงอ๋องขึ้นเป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่

กลางดึกระหว่างที่กำลังหลับสนิท ใครบางคนแอบย่องเข้ามาในห้องของนางอย่างเงียบเชียบ หยวนชิงหลิงเองก็เป็นคนประสาทไว นางทะลึ่งตัวลุกพรวดขึ้นก่อนที่จะจ่อกริชไปที่ลำคอของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

ภายในห้องที่ไร้แสงสว่าง กลิ่นหอมสายหนึ่งที่แสนคุ้นเคยโชยมาทำให้นางรู้ได้ทันทีว่าคนผู้นั้นเป็นใคร

“ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

หยวนชิงหลิงผ่อนกริชในมือลง ก่อนที่จะปรับสายตาให้เคยชินกับความมืด ร่างสูงนั่งลงที่ข้างเตียง ก่อนที่จะรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน

“เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าเมื่อข้าพบตัวเจ้าแล้ว ข้าจะลงโทษเจ้าอย่างไร”

เสียงทุ้มต่ำของเซี่ยหวายอีดังขึ้นเบาๆ ในความมืด หยวนชิงหลิงรู้ตัวว่าผิด นางจึงมิได้เอ่ยเพื่อแก้ตัว ใบหน้างามถูไถไปที่อกเสื้อของเขาอย่างออดอ้อน ท่านี้นางจำมาจากเจ้าม้าตัวนั้น เพราะเมื่อใดที่มันทำเช่นนี้ นางจะรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

“ข้าผิดไปแล้ว ให้อภัยข้าได้หรือไม่.....สามี”

คำสุดท้ายทำให้เซี่ยหวายอีหมดความอดทน เขากระชากร่างบางออกจากอ้อมอกไม่แรกมากนัก ก่อนจะกดจูบไปที่กลีบปากนุ่มของนางอย่างแรงเพื่อเป็นการลงโทษ และหยวนชิงหลิงเองก็เต็มใจที่จะรับการลงโทษนั้นจากเขา

ฝ่ามือหนาสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ ลูบวนที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าจนร่างบางรู้สึกขนลุกชันไปทั้งร่าง ริมฝีปากของเขากดลงประกบจูบดูดดื่มเร่าร้อน มือเรียวจับท้ายทอยเอาไว้ไม่ยอมให้นางเบี่ยงหน้าหนี

เสียงครางกระเส่าหลุดออกมาจากลำคอแกร่ง ลิ้นหนาทะลวงเข้าเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็ก ลำแขนยาวดึงร่างบางเข้ามากระชับแนบชิด ความหิวกระหายถูกถ่ายทอดผ่านปลายลิ้นของเขาออกมา ทำให้ร่างบางรู้สึกวาบหวามในช่องท้องครั้งแล้วครั้งเล่า

หยวนชิงหลิงแทบจะทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน เพราะเขาช่างเก่งกาจยิ่งนัก ทุกอย่างที่เซี่ยหวายอีกระทำต่อนางล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณทั้งสิ้น ความต้องการปรารถนาในร่างกายนางเพิ่มมากขึ้นทุกที

ริมฝีปากของเขาขยับซุกใช้ซอกคอนางอย่างหลงใหล และอาการของนางที่เริ่มตอบสนองอย่างช้าๆ เป็นธรรมชาติ ทำให้เขาทั้งตื่นเต้นและมีความสุข ร่างสูงมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากบางๆ เขาคิดไม่ถึงเลยว่านางจะตอบสนองเขาได้ดีถึงเพียงนี้

แต่ตอนนี้เขายังทำไม่ได้ เพราะทั้งสองยังมิได้แต่งงานกันอย่างถูกต้อง แม้หัวใจของพวกเขาจะมีความต้องการไม่ต่างกัน แต่ประเพณีทั้งหลายที่น่าเบื่อก็ดึงให้เขากลับมามีสติได้อีกครั้ง

“หลิงเอ๋อ ยอดรัก รอพี่หน่อยนะ อีกไม่นานเราสองคนจะกลายเป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์”

เสียงกระซิบแผ่วต่ำดังขึ้นที่ข้างใบหูเล็ก หยวนชิงหลิงซุกใบหน้าเข้าหาอ้อมอกของเขา เวลานี้นางได้สติกลับมาเต็มที่แล้ว จึงรู้สึกอับอายยิ่งนักที่ตนเองแสดงออกเช่นนั้น ดีที่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนทำให้เขามองไม่เห็นใบหน้าที่แดงก่ำของนาง ถ้าหากว่าเป็นเวลากลางวันนางไม่รู้แล้วว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เซี่ยหวายอีกอดกระชับร่างบางเข้าหาตนเองแน่น ส่วนล่างที่ลุกชันอย่างเต็มที่ตอนนี้ยังคงไม่สงบลง แต่เขาเป็นบุรุษที่มีหัวคิด ต่างจากบุรุษอื่นที่พอเฉียดใกล้สตรีเป็นต้องใช้หัวล่างเพื่อนำทาง

“เราจะพักที่นี่กันแค่เพียงคืนนี้เท่านั้น พรุ่งนี้จะต้องรีบออกจากแคว้นฉินก่อนที่คนขององค์ชายห้าจะรู้ตัว”

เซี่ยหวายอียังคงลูบวนที่แผ่นหลังของนางแผ่วเบาๆ พร้อมกับเล่าเรื่องราวระหว่างทางที่เขาออกตามหานาง

“หลังจากที่ข้าได้รับข่าวว่าเจ้าหนีออกจากจวนจิ้นอ๋อง ข้าก็ไม่มีสมาธิทำสิ่งใดเลย โชคดีที่ฝ่าบาททรงเข้าใจ จึงส่งสารมาพระราชทานอนุญาตให้ข้าออกตามหาเจ้าอย่างลับๆ แต่มันก็สายไป เพราะหลังจากที่ข้ามาถึงเมืองเฉิงโจว เจ้าก็ออกจากที่นั่นไปแล้ว เราวนหาเจ้าใกล้ๆ หุบเขาอยู่สองสามวัน จึงได้เห็นการต่อสู้ขององค์ชายห้าและคนของฉินฮ่องเต้พระองค์ใหม่ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดพวกเขาถึงได้แตกคอกัน”

สิ้นเสียงของชายหนุ่มมีเพียงความเงียบเท่านั้นที่เข้ามาปกคลุม เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอทำให้รู้ว่าร่างบางในอ้อมแขนหลับสนิทไปแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางยังส่งเสียงครวญครางเพื่อกระตุ้นกำหนัดเขาอยู่เลย ดูท่าทางคงจะเหนื่อยมาก ถึงได้หลับไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้

หยวนชิงหลิงไม่เคยหลับสนิทอย่างสบายใจเช่นนี้มานานแล้ว นางตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่อย่างสดชื่น ต่างจากบุรุษรูปงามที่นั่งอยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ที่ใต้ตาดำคล้ำเหมือนคนอดหลับอดนอนมาเป็นเวลาหลายวัน