เปิดโปงความจริง

“เจ้าจงนำสารนี้ไปบอกแก่ผู้นำทัพคนต่อไปของพวกเจ้าซะ ข้าจิ้นอ๋องจะรออยู่ที่นี่ หากไม่ยอมแพ้พวกเขาจะมีจุดจบไม่ต่างจากหลี่ฮั่งชาง แต่ถ้ายอมแพ้ก็จะมีเพียงคนผู้เดียวเท่านั้นที่ต้องถูกสังหาร”

เอ่ยจบร่างสูงก็กระโดดขึ้นหลังม้า ก่อนจะควบกลับเข้าเมืองจิ่งโจวไป ทิ้งความวุ่นวายโกลาหลเอาไว้เบื้องหลัง

หยวนชิงหลิงที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพมานานนับเดือน เวลานี้นางได้รู้แล้วว่ามีใครบ้างที่อยู่คนละฝั่งกับหลี่ฮั่งชาง และมีใครบ้างที่หักหลังบิดาของนางในตอนนั้น ใบหน้างามข่มความโกรธแค้นเอาไว้ในส่วนลึก เพราะยังไม่ถึงเวลาที่น่าจะเปิดเผยตัว

ตอนนี้นางวางแผนที่จะปลุกปั่นให้พวกเขาแตกแยกออกเป็นสองฝ่าย ผู้ที่ไม่คิดยอมแพ้เหล่านั้นต่างก็นำทัพออกไปต่อสู้กับจิ้นอ๋องในสนามรบ สุดท้ายจุดจบของพวกเขาล้วนไม่ต่างกัน

ทหารสามแสนนายในกองทัพเวลานี้เหลือไม่ถึงครึ่ง เพราะการกระทำที่แสนอวดดีของพวกเขา คิดว่าตนเองมีพันธมิตรจากต่างแคว้นแล้วจะสามารถหยิ่งผยองได้ ตัวอย่างมีให้เห็นแล้ว แม่ทัพแคว้นฉินสามคนถูกตัดหัวแขวนประจานเอาไว้ที่ประตูเมือง สร้างความหวาดกลัวแก่กองทัพฉินยิ่งนัก

“บังอาจนัก!! เจ้าเด็กที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมผู้นั้น กล้ามาอวดดีกับข้าอย่างนั้นหรือ ชนะศึกได้เพียงไม่กี่ศึกก็กล้าหยิ่งผยองได้ถึงเพียงนี้ เห็นทีข้าคงต้องออกหน้าด้วยตนเองเพื่อสั่งสอนให้เขารู้จักสำนึกเสียแล้ว ว่าสิ่งใดควรแตะต้อง สิ่งใดไม่ควรแตะต้อง”

ฉินฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ที่กำลังกอดร่างงามเปลือยเปล่าของฮองเฮาเอาไว้ในอ้อมแขน เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหด ทหารที่เข้ามาส่งสารหลังเสร็จสิ้นภารกิจของตน ก็รีบถอยหลังกลับออกไปจากตำหนัก เพราะเขาไม่ต้องการถูกตัดหัวเพราะภาพที่อยู่ตรงหน้า

การสู้รบระหว่างสองแคว้นได้หยุดชะงักไปนานนับเดือน หลังจากที่จิ้นอ๋องส่งสารท้ารบไปยังฉินฮ่องเต้ ความปรารถนาที่ต้องการจะจบเรื่องนี้ได้ผลักดันให้สองแคว้นก้าวมาถึงจุดแตกหัก เหล่าพันธมิตรที่ต้องการโค่นล้มแคว้นเซี่ย ต่างก็เคลื่อนกองทัพมาประชิดชายแดนทุกด้าน

เซี่ยหวายอีได้รับรายงานจากคนของเขาแล้ว แต่ทางด้านหยวนชิงหลิงยังคงเงียบไร้ข่าวคราว ทำเอาเขากระวนกระวายจนนั่งไม่ติด คิดว่านางอาจจะถูกคนของฮ่องเต้ฉินจับตัวเอาไว้

วันที่กองทัพทั้งสองเคลื่อนพลเข้าประจัญบาน เสียงลั่นกลองรบดังสนั่นราวกับว่านี่จะเป็นศึกสุดท้ายเพื่อตัดสินระหว่างพวกเขา แต่ก่อนที่ฉินฮ่องเต้จะทันได้สั่งให้ทหารทั้งกองทัพของตน พุ่งเข้าประจันหน้ากับกองทัพแคว้นเซี่ย ม้าพ่วงพีสูงใหญ่สีน้ำตาลที่มีร่างเล็กของใครคนหนึ่งสวมผ้าคลุมสีดำ พุ่งออกมาจากทางด้านหลัง

ก่อนมันจะวิ่งมาประจันหน้ากับม้าที่ฉินฮ่องเต้นั่งอยู่ ในระยะที่ไม่ห่างมากจนเกินไป หยวนชิงหลิงดึงผ้าคลุมสีดำที่พันรอบกายออก ทำให้มองเห็นชุดเกราะสีดำที่นางสวมใส่ได้อย่างชัดเจน

“เจ้า....ชุดเกราะนั่น”

นางไม่สนใจสีหน้าที่ตกตะลึงของฉินฮ่องเต้ จากนั้นจึงตะเบ็งเสียงออกมาเพื่อให้ทุกคนได้ยิน

“หยุดก่อน!!ก่อนที่สองกองทัพจะต้องต่อสู้ห้ำหั่นกันจนตายไปข้างหนึ่ง ข้าหยวนชิงหลิงบุตรสาวคนโตของแม่ทัพหยวน หมิงมีความจริงที่ต้องบอกกับพวกเจ้าทุกคน”

ในระหว่างที่นางนั่งอยู่บนหลังม้าตัวใหญ่ ม้าตัวสีดำสนิทที่สูงใหญ่ไม่แพ้กัน ก็วิ่งตรงมาหยุดยืนเคียงข้างนาง ชุดเกราะที่เหมือนกันของทั้งสองทำให้ฉินฮ่องเต้ตกตะลึงอีกครั้ง

“ไม่มีทางเป็นไปได้ พวกเจ้าได้มันมาได้อย่างไร เหตุใดถึงไม่มีผู้ใดรายงานเรื่องนี้แก่ข้า”

ฮ่องเต้ฉินตะโกนใส่หน้าทหารของตนไม่ต่างจากคนเสียสติ ท่าทางที่เคยน่าเกรงขามเมื่อครั้งในอดีตนั้นไม่หลงเหลือให้ผู้คนได้ชื่นชม

“พระองค์อยากรู้อย่างนั้นหรือ เกือบยี่สิบปีที่ท่านขุดภูเขาหินทั้งลูกเพื่อตามหาพวกมัน เป็นอย่างไรเล่าเวลานี้ทุกอย่างอยู่ในกำมือของข้าที่เข้าไปที่นั่นเพียงแค่วันเดียว รู้สึกเจ็บปวดใจหรือไม่”

หยวนชิงหลิงเอ่ยเยาะเย้ยถากถางฉินฮ่องเต้ด้วยท่าทางไม่ยำเกร็ง เพราะเวลานี้นางไม่มีสิ่งใดที่จะให้เสียแล้ว คนผู้นี้และตระกูลของเขาพรากทุกอย่างที่นางรักไป

“ทหารแคว้นฉินผู้ห้าวหาญเอ๋ย ทุกอย่าง ทุกเรื่องที่พวกเจ้ารับรู้มาเกี่ยวกับตระกูลหยวนของข้า แม่ทัพหยวนหมิงผู้เป็นผู้บังคับบัญชาผู้ล่วงลับของพวกเจ้า หรือจิ้นอ๋องแห่งแคว้นเซี่ย เป็นการโป้ปดของฮ่องเต้ทรราชผู้นี้ที่วางแผนเอาไว้”

“ที่บิดาของข้าต้องสิ้นชีพเป็นเพราะเขาไว้ใจสหาย ไม่คิดว่าจะถูกทรยศหักหลังจากหลี่ฮั่วชางและคนของเขา นี่คือหลักฐาน จดหมายลายมือของบิดาข้าที่เขียนเอาไว้ก่อนตาย คนผู้นี้ได้วางแผนยึดอำนาจจากอดีตฮ่องเต้มาเนิ่นนาน และที่เขาย้ายตนเองไปอยู่ที่เมืองเฉิงโจวก็เพื่อขุดหาสมบัติของตระกูลซวนหยวน หรือก็คือต้นตระกูลหยวนที่ถูกหักหลังจากตระกูลฉินของเมื่อสี่ร้อยปีก่อน”

“สันดานที่เคยทรยศพี่น้องที่ต่อสู้รวมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ของพวกเจ้ามันไม่เคยเปลี่ยนไป เมื่อสี่ร้อยปีก่อนเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ข้ามีหลักฐานพิสูจน์คำพูดของตนทุกอย่าง เรื่องขององค์ชายห้าก็เช่นกัน เขาถึงกับวางแผนร่วมมือกับผู้อื่นเพื่อสังหารบุตรชายของตนเพื่อใส่ร้ายจิ้นอ๋อง เพราะสิ่งนั้นจะนำมาซึ่งความขัดแย้งของทั้งสองแคว้น”

หยวนชิงหลิงชี้ไปยังบุรุษที่นั่งอยู่บนหลังม้าที่อยู่ข้างกายฉินฮ่องเต้ เขาคือคนสนิทที่หายตัวไปขององค์ชายห้า เวลานี้ได้มาอยู่ข้างกายของฉินฮ่องเต้ ทุกอย่างคงไม่ต้องอธิบายอีกแล้ว

“ทรราชผู้นี้ต้องการให้แผ่นดินไม่สงบสุข ในใจของเขามีเพียงสงครามไม่ต่างจากบรรพบุรุษตระกูลฉิน พวกเขาไม่เคยนึกถึงความเป็นอยู่ของประชาชน ไม่นึกถึงความเดือดร้อนของชาวเมือง สิ่งที่ต้องการมีเพียงเติมเต็มความปรารถนาในอำนาจของตน วันนี้ ข้าหยวนชิงหลิงจะขอท้าสู้กับทรราชฉินตัวต่อตัว เพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลซวนหยวนของข้า แม้บรรพบุรุษของข้าจะสั่งให้ไม่ต้องแก้แค้น แต่ข้าที่เป็นลูกหลานไม่มีทางยอมปล่อยให้เจ้าวายร้ายผู้นี้มีชีวิตต่อไป เพื่อสร้างความเดือดร้อนแก่ประชาชนและแผ่นดินได้อีก”

หยวนชิงหลิงสะบัดง้าวสีดำที่ไม่ต่างจากเซี่ยหวายอีถืออยู่ ก่อนจะพุ่งเข้าหาฉินฮ่องเต้ที่ยังคงนั่งตกตะลึงอยู่บนหลังม้า แม่ทัพทั้งสี่พยักหน้าให้แก่กัน ก่อนส่งสัญญาณให้ทหารใต้บัญชาของตนถอยร่นออกจากการต่อสู้ของคนทั้งสอง

ก่อนหน้านี้ หลังจากที่หยวนชิงหลิงแน่ใจแล้วว่ามีใครบ้างที่เป็นคนของบิดา นางก็ได้เปิดเผยตัวและยังแสดงหลักฐานที่บิดาของตนถูกหลี่ฮั่วชางและคนของเขาหักหลัง ทั้งยังให้คนเดินทางไปยังเฉิงโจวเพื่อสืบเรื่องราวเกี่ยวกับการเสียชีวิตขององค์ชายห้า ไม่เกินความสามารถของพวกเขา ไม่นานความจริงทุกอย่างก็กระจ่างชัด

ฮ่องเต้ฉินไม่ต้องการโอรสที่เป็นดั่งขันทีอย่างองค์ชายห้า เพราะในอนาคตพระองค์สามารถมีทายาทได้อีกมากมาย จึงใช้โอกาสนี้สังหารบุตรชายของตน และสร้างเรื่องโกหกว่าเป็นฝีมือของจิ้นอ๋อง

และในวันนี้หยวนชิงหลิงและสี่แม่ทัพใหญ่ ได้วางแผนตลบหลังฉินฮ่องเต้ในวันออกศึก แม้แต่ทหารจากเฉิงโจวที่ร่วมก่อกบฏพวกเขาเองก็ถอยออกจากการต่อสู้ของสองตระกูล

แม่ทัพหยวนหมิงนั้นเป็นดั่งตำนานในสนามรบ มีผู้ใดบ้างที่ไม่เลื่อมใสและศรัทธาในความสามารถและความเสียสละของเขา ฮ่องเต้ฉินเห็นคนของตนแสดงออกเช่นนั้น เขาก็รู้แล้วว่าแผนทั้งหมดที่วางเอาไว้มาเนิ่นนาน ได้พังทลายลงด้วยน้ำมือของเด็กสาวเพียงคนเดียว

ฉินฮ่องเต้ยกทวนของตนขึ้นสกัดง้าวของหยวนชิงหลิงที่ฟันลงมา ทุกอย่างที่นางครอบครองเป็นเข่อซิงแอบนำมาให้ หลังจากที่หยวนชิงหลิงส่งสารไปยังเซี่ยหวายอี บอกว่านางอยู่ในกองทัพฉิน

“ข้าน่าจะสังหารเจ้าและครอบครัวของเจ้าทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนั้น ไม่น่าเมตตาให้พวกเจ้ามีชีวิตรอดมาแว้งกัดข้าได้เช่นนี้”

ฉินฮ่องเต้กัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น เวลาเกือบยี่สิบปีที่เขาต้องทนอยู่ในเมืองทุรกันดารอย่างเฉิงโจว หายวับไปกับตาเพราะนางคนเดียว