ข่าวลือการเสียชีวิตขององค์ชายห้า

หลายครั้งที่เขาเองก็ถูกฟันและถูกแทง มีเพียงเสียงดังเคร้ง!! ขึ้นเท่านั้น แต่ร่างกายของเขากลับไม่รู้สึกว่าตนเองได้รับบาดเจ็บที่ใดเลย คนตระกูลซวนหยวนช่างเก่งกาจยิ่งนัก ที่สามารถสร้างอาวุธที่แข็งแกร่งจนน่าหวาดกลัวพวกนี้ขึ้นมาได้ เขาเองก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหากพวกมันไปตกอยู่ในกำมือของจอมทรราชที่บ้าอำนาจ แผ่นดินจะลุกเป็นไฟเช่นไร

หนึ่งชั่วยามต่อมา เสียงการต่อสู้ได้เงียบลงหรือจะพูดให้ถูกคือการสังหารอยู่ฝ่ายเดียว ศพที่ไม่สมประกอบกระจุยกระจายเกลื่อนพื้นดิน ไม่มีร่างไหนที่ยังอยู่ครบสมบูรณ์เลยสักร่าง เลือดสดๆ ไหลเจิ่งนองเต็มพื้นดิน เหมือนสายฝนที่พึ่งหยุดตกไปได้ไม่นาน

เซี่ยหวายอีหลับตาลงสักพักก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดคนตระกูลซวนหยวนถึงได้พ่ายแพ้ในการสู้รบ ทั้งที่พวกเขามีอาวุธชั้นดีอยู่ในมือ ก่อนหน้านี้เขาได้ฟังเรื่องราวเพียงคร่าวๆ เท่านั้น สงสัยหลังเสร็จจากศึกในครั้งนี้คงต้องขออ่านบันทึกม้วนนั้นของตระกูลซวนหยวนจากหยวนชิงหลิงเสียแล้ว

ร่างสูงเดินไปยังม้าที่วิ่งเตลิดเพราะการต่อสู้ไปไม่ไกล ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังของมัน จากนั้นเร่งควบไปยังเส้นทางเมืองจิ่งโจว สถานที่ที่จะต้องสะสางและยุติทุกเรื่องให้จบในครั้งเดียว

ทางด้านหยวนชิงหลิงหลังจากที่นางแยกตัวออกมา นางก็ขี่เจ้าม้ากลับไปยังเมืองเฉิงโจวอีกครั้ง แม้พื้นที่อื่นจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น แต่ที่เฉิงโจวชาวเมืองกลับยังใช้ชีวิตตามปกติเหมือนไม่ได้รับรู้เลยว่าจะเกิดสงครามขึ้นในไม่ช้า

“เถ้าแก่ ข้ากลับมาแล้ว”

หยวนชิงหลิงขี่ม้าไปยังร้านบะหมี่ร้านเดิมที่นางมาเมื่อครั้งก่อน ในร้านยังมีลูกค้านั่งทานบะหมี่อยู่สองสามคน หยวนชิงหลิงเดินเข้าไปหาพวกเขาอย่างคุ้นเคย

“อ้าวเจ้าหนุ่ม หายไปไหนมาตั้งนาน นี่เจ้าหาครอบครัวพบแล้วอย่างนั้นหรือ”

เป็นเถ้าแก่เนี้ยร้านบะหมี่เอ่ยขึ้น หยวนชิงหลิงก้มคำนับให้คนทั้งสองก่อนเอ่ยออกมาด้วยท่าทางอารมณ์ดี

“พบแล้วขอรับ ความจริงพวกเขาย้ายไปอยู่ที่เมืองอื่นทำให้ข้าที่มาตามหาที่นี่เลยต้องคลาดกัน”

เถ้าแก่เนี้ยวัยกลางคนตบบ่าของนางเบาๆ ก่อนเอ่ยสำทับขึ้น

“พบก็ดีแล้ว พบก็ดีแล้ว ข้าเห็นเจ้าวิ่งวุ่นออกตามหาพวกเขาทุกวี่ทุกวัน ทำให้ข้าเองก็พลอยทุกข์ใจไปด้วย เออนี่เจ้าหนุ่มเจ้าได้ยินข่าวหรือไม่ เรื่องที่หุบเขาหินมีการฆ่ากันตายเกิดขึ้น แม้แต่องค์ชายห้าเองก็เอาชีวิตไปทิ้งที่นั่น จิ๊จิ๊จิ๊ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในกันแน่ ได้ยินตาแก่บอกว่าเจ้าเองก็เดินทางไปที่นั่นเหมือนกัน แล้วพบอะไรหรือไม่”

หยวนชิงหลิงส่ายหน้า ก่อนจะจับสังเกตคำพูดบางอย่างของนางได้

“ข้ายังไปไม่ถึงที่นั่นหรอกขอรับ จึงไม่รู้ว่ามีเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้น แต่ท่านบอกว่าองค์ชายห้าถูกฆ่าตายที่นั่นอย่างนั้นหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร พวกท่านคงยังไม่รู้ว่ามีข่าวออกมาว่าจิ้นอ๋องของแคว้นเซี่ยเป็นผู้สังหารเขา ทุกเส้นทางที่มาที่นี่ทุกคนต่างก็พูดถึงเรื่องนี้กันไม่หยุดปาก”

เถ้าแก่เนี้ยร้านบะหมี่ยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมา ก่อนจะกระซิบกับนางเสียงเบา

“จุ๊จุ๊จุ๊ เจ้าหนุ่ม ข่าวลือพวกนั้นข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าไปได้ยินมาจากที่ใด แต่ข่าวที่ข้าได้มานั้นวงในสุดๆ เจ้าคงจะรู้กระมังว่าน้องชายของตาแก่เป็นหัวหน้าทหารเฝ้าประตูเมืองเฉิงโจว วันนั้นเขาเองก็อยู่ในเหตุการณ์ เห็นองค์ชายห้ารอดชีวิตกลับมายังจวน เฉิงอ๋อง ทั้งที่ผ่านไปหลายวันอาการของเขาก็ดีขึ้นแล้วแท้ๆ แต่จู่ๆ ก็ตายเสียอย่างงั้น เจ้าว่ามันดูมีพิรุธหรือไม่ จิ้นอ๋องอะไรนั่นจะเป็นผู้สังหารเขาหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิต องครักษ์คนสนิทของเขาที่ติดตามมานานก็หายตัวไปเช่นกัน ไม่ว่าจะออกตามหาที่ใดก็หาไม่พบ ข้าว่าคนนี้น่าสงสัยที่สุด”

หยวนชิงหลิงพยักหน้าเห็นด้วย

“แล้วท่านหมอที่รักษาองค์ชายห้าเล่าขอรับ เขายังอยู่ที่นี่หรือไม่”

เถ้าแก่เนี้ยชี้ไปยังโรงหมอที่ตั้งตระหง่านอยู่ที่มุมหนึ่งของถนน ใจกลางเมืองเฉิงโจว

“เขาจะไปที่ไหนได้ วันวันก็เอาแต่เฝ้าอยู่ที่โรงหมอ อีกไม่นานข้าก็ต้องไปส่งบะหมี่ให้เขา เจ้าอยากตามไปด้วยหรือไม่”

หยวนชิงหลิงพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะนั่งลงสั่งบะหมี่มาทานรอเวลาไปโรงหมอพร้อมกับเถ้าแก่เนี้ย

“ตาแก่เจ้าเฝ้าร้านให้ดีนะ ข้าจะไปส่งบะหมี่ให้ท่านหมอก่อน”

นางสั่งสามี ก่อนถือเถาอาหารเดินนำหยวนชิงหลิงไปยังโรงหมอที่อยู่ไม่ไกล

“ท่านหมอ บะหมี่ร้อนๆ ของท่านมาแล้ว”

เถ้าแก่เนี้ยส่งเสียงนำไปก่อน ก่อนที่สองร่างจะเดินเข้าไปในโรงหมอพร้อมกัน

“อ้าวมาแล้วหรือ วางเอาไว้ตรงนั้นเลย ข้าตรวจคนไข้คนนี้เสร็จ จะออกไปจ่ายเงินให้เจ้า”

เสียงดังออกมาจากด้านหลังฉากกั้น หยวนชิงหลิงฟังแล้ว เขาน่าจะอายุราวๆ สี่สิบถึงห้าสิบปีได้ ไม่นานชายวัยกลางคนที่มีผมขาวแซมเล็กน้อยท่าทางดูภูมิฐานดั่งเช่นบัณฑิตผู้คงแก่เรียนเดินนำออกมา ตามด้วยชายวัยกลางคนอีกคนที่แต่งกายด้วยชุดสีเขียวใบไผ่ ในมือยังถือกระดาษหนึ่งแผ่นที่หมึกยังไม่แห้ง ก่อนจะส่งให้ผู้ช่วยที่นั่งรออยู่ด้านหน้า

“เจ้าจัดยาให้อาจารย์เฉียวตามรายชื่อสมุนไพรที่ข้าเขียนเอาไว้ในนี้”

เมื่อสั่งผู้ช่วยเสร็จ ท่านหมอก็เดินตรงมายังพวกนางที่นั่งรออยู่

“ขออภัยที่ให้รอนาน ข้าจะจ่ายค่าบะหมี่ให้เจ้าก่อน”

ท่านหมอหยิบถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ ก่อนส่งเหรียญอีแปะให้เถ้าแก่เนี้ย หยวนชิงหลิงที่นั่งอยู่ด้านข้างสะกิดเถ้าแก่เนี้ยเบาๆ เพื่อให้นางถามท่านหมอผู้นั้น

“เอ่อ...นี่ท่านหมอ ท่านยังจำเรื่องการเสียชีวิตขององค์ชายห้าได้หรือไม่ เจ้าหนุ่มคนนี้เดินทางมาจากที่อื่น เขาบอกข้าว่าผู้ที่สังหารองค์ชายห้า คือจิ้นอ๋องจากแคว้นเซี่ยล่ะ”

ท่านหมอผู้นั้นเหลือบมองไปยังหยวนชิงหลิงเล็กน้อย ก่อนที่จะส่ายหน้าช้าๆ

“เป็นไปไม่ได้ จิ้นอ๋องแคว้นเซี่ยจะมาทำอะไรที่เมืองเล็กๆ แห่งนี้ ที่นี่คือเฉิงโจวที่ที่ไม่มีใครสนใจมาเหลียวแลนานแล้ว ถ้ามีคนแปลกหน้าเข้ามาที่นี่พวกเราก็ต้องรู้อยู่แล้วมิใช่หรือ แม้แต่ครั้งก่อนเจ้ามาตามหาครอบครัวที่นี่ พวกเราต่างก็รู้กันทุกคน”

หยวนชิงหลิงส่งยิ้มแหยๆ กลับคืนไป ข่าวสารของที่นี่จะเรียกว่าช้าหรือเร็วดีนะ หรือเพราะว่าพวกเขาสนใจแค่เรื่องที่เกิดขึ้นภายในเฉิงโจวกันแน่

“ตลอดทางที่ข้ามาที่นี่ ทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าจิ้นอ๋องเป็นผู้สังหารองค์ชายห้า อีกอย่างอีกไม่นานคงได้เกิดสงครามขึ้นอีกรอบแน่ พวกท่านเองก็เตรียมตัวเอาไว้เถิด”

หยวนชิงหลิงเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนใจ ท่านหมอผู้นั้นส่งเสียงหึ! ออกมาเบาๆ