บทส่งท้าย ชีวิตอิสรเสรี

“อ่า!!!ยอดรัก แบบนั้นและ ข้าต้องการแบบนั้น ดันมันเข้ามาอีก แรงกว่านี้ ลึกกว่านี้”

เสียงหวานเอ่ยขอร้องด้วยความต้องการที่พุ่งขึ้นสุดขีด เซี่ยหวายอีเองก็ไม่ยอมปล่อยให้นางต้องรอนาน เขากระแทกลงไปแรงๆ ถี่รัว เสียงดัง ปัก ปัก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังอยู่เป็นนาน กว่าที่สองร่างจะสะท้านเฮือกขึ้นพร้อมกัน หยวนชิงหลิงแตะถึงจุดสุดยอดก่อน นางบีบรัดเขาจนเซี่ยหวายอีทนไม่ไหว จำต้องปลดปล่อยความต้องการของตนเองเข้าไปในกายนนางเต็มที่ทุกหยาดหยด

“อ่า!!!ที่รักข้าแตกแล้ว เสร็จแล้ว ข้าเสร็จภายในกายของเจ้าแล้ว”

ร่างสูงฟุบหน้าลงไปบนลำคอขาวผ่องของนาง ทั้งที่ยังมิได้ถอดถอนความเป็นชายออกไป นางรู้สึกได้ว่ามันกำลังกระตุกอยู่ภายใน ความเสียวกระสันที่พึ่งผ่านไปมันได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง สองร่างที่พึ่งสงบศึกไปได้ไม่นาน ได้เริ่มก่อสงครามวสันต์ขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้ง จนกระทั่งรุ่งอรุณของวันใหม่ได้มาเยือน

หยวนชิงหลิงตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งกาย ช่างแตกต่างจากอีกคนที่ยังคงมีเรี่ยวแรงเต็มกำลัง เหมือนพึ่งได้รับน้ำทิพย์ชโลมจิตใจ

“ท่านรังแกข้ามาทั้งคืนแล้ว ต่อจากนี้ต้องดูแลปรนนิบัติรับใช้ข้าอย่างที่พูดด้วย”

เซี่ยหวายอีกดจูบที่มุมปากของนางแผ่วเบา ก่อนยกยิ้มเต็มใบหน้า

“ได้ขอรับพระชายา”

ร่างสูงรวบร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะอุ้มนางเดินไปยังหลังฉากกั้น เพื่อชำระล้างร่างกายให้นางอย่างเอาใจ

สิบปีต่อมา เมืองเฉิงโจวที่เคยแห้งแล้งไร้ผู้คนเหลียวแลเวลานี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองเฉินดั่งเช่นในอดีต หลังจากที่นางได้เปิดเผยบันทึกของบรรพบุรุษผู้ร่วมก่อตั้งแคว้นฉิน

หยวนชิงหลิงและครอบครัวได้ย้ายไปอยู่ที่นั่นเพื่อสร้างตระกูลซวนหยวนขึ้นมาใหม่ แม้ตระกูลซวนหยวนจะไม่มีใครเป็นทหารอีกต่อไปแล้ว แต่ชาวเมืองเฉินต่างก็ให้ความเคารพต่อพวกเขาดั่งเดิม

หยวนชิงหลิงใช้สมบัติตระกูลซวนหยวนเกินกว่าครึ่งเพื่อนำมาพัฒนาเมืองเฉินให้รุ่งเรือง เส้นทางสายนั้นกลายเป็นทางผ่านสินค้าของต่างแคว้น ทั้งเหลาอาหารโรงเตี๊ยมและร้านค้าที่ผุดขึ้นมามากมายดั่งดอกเห็ด ทำให้ชาวเมืองมีรายได้เพิ่มขึ้นกว่าที่ผ่านมาหลายสิบเท่า

ผู้คนมากมายหลั่งไหล่เข้ามาที่นี่เพื่อค้าขาย แม้เมืองเฉินจะไม่สามารถปลูกข้าวหรือธัญพืชได้ แต่การเลี้ยงสัตว์เช่นแพะ แกะหรือม้ากลับสามารถเติบโตได้เป็นอย่างดี กลายเป็นสินค้าหลักและรายได้หลักของประชาชน

วันนี้ผู้นำตระกูลซวนหยวนคนใหม่ได้ขึ้นนั่งตำแหน่งเจ้าเมือง ซวนหยวนเฉิงอี้ในวัยยี่สิบเอ็ดกลายเป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมเข้มไม่แพ้บิดาหยวนหมิง หยวนชิงหลิงยืนมองน้องชายของตนในชุดขุนนางด้วยใบหน้าที่ปลื้มปีติ

ป้ายบรรพชนของตระกูลซวนหยวนถูกสร้างขึ้นใหม่ภายในห้องลับแห่งนั้น นับตั้งแต่ผู้ก่อตั้งตระกูลไปจนถึงบิดาของนาง หยวนชิงหลิงมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่กับสามีและบุตรชายหญิงฝาแฝดของนางที่ทุ่งหญ้านอกเมืองเฉิน

“ท่านแม่!!ท่านแม่!! ท่านดูสิเจ้าคะ เสี่ยวจงเซ่อพาลูกๆ กลับมาแล้ว”

หยวนชิงหลิงหันมองตามมือของบุตรสาวคนโตเซี่ยหวานหว่านอายุเก้าขวบ ก่อนจะยกยิ้มเต็มใบหน้า ร่างสูงตระหง่านสีน้ำตาลเข้มของเจ้าม้าตัวนั้น ที่เคยช่วยชีวิตของนางมาหลายต่อหลายครั้ง เวลานี้กำลังวิ่งเหยาะๆ พาฝูงครอบครัวนับร้อยของมันกลับมายังคอก

ด้านหลังสุดเป็นม้าตัวใหญ่สีดำ ที่บนหลังของมันมีบุรุษรูปงามนั่งมาด้วย หยวนชิงหลิงเดินเข้าไปหาเขาด้วยท่าทางยินดี

“กลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ เป็นอย่างไรบ้างการค้าครั้งนี้ ฝ่าบาททรงพอพระทัยหรือไม่ ท่านคงจะเหนื่อยมากเลยสินะที่ต้องนำม้าหลายพันตัวเดินทางไปยังแคว้นเซี่ย พวกเจ้าก็เช่นกัน พักผ่อนสักเดี๋ยว ข้าทำอาหารเตรียมเอาไว้แล้ว เดี๋ยววันนี้เรามาจัดงามเลี้ยงฉลองที่พวกเจ้ากลับมาดีหรือไม่”

หยวนชิงหลิงถามสามีที่ลงมายืนบนพื้นได้มั่นคงแล้ว จากนั้นจึงหันไปถามเข่อซิง ชางรุ่ย และคนของเซี่ยหวายอีอีกเกือบห้าสิบที่เดินทางไปยังแคว้นเซี่ยพร้อมกับเขา

“ไม่ต้องรีบร้อน เจ้าอยู่เลี้ยงลูกที่นี่ก็คงจะเหนื่อยเหมือนกัน พักสักหน่อยเถิด”

เซี่ยหวายอีจูงมือหยวนชิงหลิงกลับเข้าไปในกระโจม ความจริงนางสามารถอาศัยอยู่ในจวนใหญ่โตหรูหราของนางในเมืองเฉินได้ แต่หยวนชิงหลิงต้องการสัมผัสความรู้สึกของบรรพบุรุษที่เคยใช้ชีวิตอย่างอิสระในทุ่งหญ้าเมื่อสี่ร้อยปีก่อน

เวลานี้นางและครอบครัวอาศัยการเลี้ยงม้าขายส่งให้แคว้นต่างๆ มีหลายคนที่ต้องการติดตามมาอยู่ที่นี่ด้วยกันกับพวกเขา สตรีบรรณาการที่เคยเดินทางมายังแคว้นเซี่ยพร้อมกับหยวนชิงหลิง เวลานี้พวกนางต่างก็แต่งงานมีลูกไปแล้วหลายคน และทุกคนต่างก็สมัครใจติดตามนางมาอยู่ที่เมืองเฉินด้วย

จ้าวจื่ออิงเวลานี้กำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่ห้ากับจื่อชาง หยวนชิงหลิงไม่รู้ว่าพวกเขาไปชอบพอกันตั้งแต่เมื่อใด มีเพียง เข่อซิงเท่านั้นที่ยังครองตัวอยู่เป็นโสด เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเลี้ยงดูและสั่งสอนวรยุทธให้แก่บุตรชายคนเล็กของนาง

“ท่านลุงเข่อซิง...ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ”

เซี่ยหวายหยวน บุตรชายฝาแฝดคนเล็กของนางวิ่งตรงไปยังร่างสูงที่มีหนวดเคราขึ้นรกครึ้มบนใบหน้า เด็กคนนี้นอกจากเข่อซิงแล้วเขาแทบไม่เข้าหาผู้อื่นนอกจากคนในครอบครัว

“เป็นเด็กดีหรือไม่หยวนเอ๋อ ข้ามีของฝากจากแคว้นเซี่ยมาด้วย เจ้าดูนี่สิ”

กระบี่สั้นเล่มเล็กถูกยื่นไปให้เด็กชายตัวน้อย ที่เริ่มตัวสูงขึ้นอย่างรวดเร็วตามพันธุกรรมของบรรพบุรุษ

“ข้าชอบมากขอรับ ขอบคุณท่านลุงเข่อซิง”

เซี่ยหวายหยวนวาดกระบี่ในมือไปมาอย่างชอบใจ เข่อซิงมองใบหน้ากลมของเด็กชายด้วยสายตาเอ็นดู

“ชอบก็ดีแล้ว ถ้าเจ้าเป็นเด็กดี ต่อไปลุงจะซื้อให้เจ้าอีก”

หยวนชิงหลิงที่พึ่งออกมาจากกระโจมได้ยินบุรุษต่างวัยพูดคุยกัน นางได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

“เข่อซิง เจ้าตามใจเจ้าเด็กนั่นเกินไปแล้ว ดูสิเวลานี้เขาฟังข้าเสียที่ไหน โมโหทีไรก็วิ่งแจ้นไปหาจ้า ครั้งก่อนที่เขาทะเลาะกับพี่สาวเขาก็หอบเสื้อผ้าไปนอนกับเจ้าใช่หรือไม่”

หยวนชิงหลิงส่งสายตาคาดโทษไปยังบุรุษต่างวัยทั้งสอง ก่อนจะเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับสตรีอีกหลายคนที่กำลังย้ายอาหารมากมายมาวางที่ลานกว้าง ที่เป็นศูนย์รวมในการทานอาหารของพวกเขา

ทุกคนดื่มเหล้าทานอาหาร ทั้งยังบรรเลงดนตรีกันอย่างสนุกสนานครึกครื้น หยวนชิงหลิงและเซี่ยหวายอีแยกตัวขี่ม้าออกมาข้างนอกกันเพียงสองคน

สายลมพัดโชยหอบเอากลิ่นหญ้าเข้ามาในจมูก หยวนชิงหลิงสูดกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอดก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า คืนนี้ไร้แสงจันทราดวงดาวมากมายนับล้านละลานตา ความงามที่มีเพียงชีวิตในทุ่งหญ้าเท่านั้นที่จะสามารถมีโอกาสได้สัมผัส

อิสระที่นางมองหาอยู่ตรงหน้าแล้ว ที่นี่ไร้กฎเกณฑ์ข้อบังคับ ไม่ต้องคำนึงถึงความสูงต่ำของยศศักดิ์ ไม่มีการเหยียดหยันผู้ที่ด้อยกว่า ไร้ความขัดแย้ง ไร้ความชิงชัง มีเพียงครอบครัวเท่านั้นที่อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข

“เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ”

ร่างสูงที่สวมกอดนางจากทางด้านหลังเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำในลำคอ นางหันไปจูบที่ปลายคางที่เริ่มสากเล็กน้อยเพราะหนวดของเขาเริ่มขึ้นเป็นตอ

“ข้ากำลังคิดว่า ตอนนี้ข้ากำลังฝันไปอยู่หรือไม่ เหตุใดข้าถึงได้มีความสุขมากมายเพียงนี้ สุขจนล้นออกมาจากอก ข้าไม่รู้ว่าควรบรรยายความรู้สึกนี้อย่างไรดี เซี่ยหวายอีท่านเสียใจหรือไม่ที่ต้องตามข้ามาใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ที่นี่”

ร่างสูงใช้คางเกยบนไหล่ของนาง ก่อนจะกดจูบที่ข้างแก้มแผ่วเบา

“เด็กโง่ เจ้าควรถามคำถามนี้ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน มิใช่มาถามเอาหลังจากที่แต่งงานกับข้าจนมีลูกสองคนแล้ว”

หยวนชิงหลิงหัวเราะส่งเสียงคิกคักออกมา ดั่งสาวน้อยแรกรุ่นที่พึ่งมีความรัก

“เช่นนั้นเรามาทำลูกคนที่สามกันดีหรือไม่ บางทีท่านอาจจะอยากให้ครอบครัวของเราใหญ่ขึ้นกว่านี้”

เซี่ยหวายอีไม่รอช้า อุ้มร่างบางลงมาจากหลังม้า กดนางลงไปกับพื้นหญ้า ก่อนจะลงมือทำลูกคนที่สามตามความต้องการของนาง

เวลานี้ท้องฟ้ายามรัติกาลและดวงดาวนับล้านได้กลายเป็นพยานรักของคนทั้งสอง เสียงครางหวานดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้า เป็นสัญญาณว่าความสุขที่นางได้สัมผัสนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความจริง

จบบริบูรณ์