บรรพบุรุษช่วยเหลือ

“ทุกอย่างเป็นเพราะความโลภในอำนาจของท่านมากกว่า อย่าได้มากความเลย มาสู้กันให้รู้แพ้ชนะเสียแต่วันนี้ หากข้าหยวนชิงหลิงพ่ายแพ้และจะต้องตาย ข้าก็จะไม่มีวันเสียใจต่อสิ่งที่ข้าได้เลือก”

การต่อสู้อย่างดุเดือดของทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป แม้หยวนชิงหลิงจะมีสรีระที่เป็นรอง แต่กำลังของนางกลับมีมากล้นจนน่าเหลือเชื่อ ทุกครั้งที่ง้าวของนางฟันลงไป ฉินฮ่องเต้แทบจะทนรับแรงของนางไม่ไหว

“เจ้า!!...เจ้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร!! เจ้าเป็นเพียงสตรีในห้องหอเท่านั้น เหตุใดถึงมีพละกำลังที่เหนือกว่าข้า จงบอกมา”

หยวนชิงหลิงยกยิ้มภายใต้หมวกเหล็กสีดำ ก่อนเอ่ยออกมาเสียงดัง แต่เสียงของนางกลับไม่เหมือนเสียงของนาง เพราะมันมีหลายเสียงดังประสานกันขึ้น

“เพราะบรรพบุรุษซวนหยวนของข้าอย่างไรเล่า พวกเขาจะคอยอยู่เคียงข้าเสมอ ไม่ว่าข้าจะต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่แข็งแกร่งมากกว่าเพียงใดก็ตาม จงรับผลกรรมที่กระทำมาทั้งหมดเสียเถิด ข้าผู้นี้จะเป็นคนลงโทษเจ้าเอง”

หยวนชิงหลิงฟันง้าวในมือลงไปอีกครั้งจนสุดแรง ในที่สุดทวนของฉินฮ่องเต้ก็ทนรับแรงนั้นไม่ไหว มันถูกฟันหักออกเป็นสองท่อน และตั้งแต่หัวไหล่ลงไปจนถึงกลางอกของเขา ถูกฟันทะลุชุดเกราะจนสะพายแล่ง หยวนชิงหลิงทะยานจากหลังม้าของตนไปถีบฉินฮ่องเต้จนตกลงมาจากหลังม้า

ภาพเหตุการณ์นั้นทุกคนต่างก็ไม่อยากจะเชื่อในสายตา เด็กสาวร่างเล็กจะสามารถเอาชนะบุรุษที่ตัวโตกว่าถึงเท่าตัวได้อย่างเฉียบขาด เสียงโห่ร้องในชัยชนะของนางดังกระหึ่มอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน หยวนชิงหลิงสะบัดเลือดออกจากง้าวของตนก่อนจะปักมันลงไปบนพื้นดิน

“สิ่งนี้ใช่หรือไม่ที่เจ้าต้องการ บันทึกการสร้างอาวุธเหล่านี้ที่ตระกูลซวนหยวนของข้ามีเอาไว้ในครอบครอง เป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของเจ้าเองก็ต้องการเมื่อนานมาแล้ว พวกเขาถึงได้อ้างเรื่องการก่อกบฏเพื่อสังหารหมู่คนตระกูลซวนหยวนของข้า”

หยวนชิงหลิงหยิบม้วนกระดาษออกมาจากอกเสื้อ ก่อนฉีกพวกมันออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากนั้นจึงโปรยลงไปบนร่างของฉินฮ่องเต้ที่นอนหายใจรวยรินจมกองเลือด เขาไม่สามารถพูดออกมาได้เพราะเลือดที่มากมายที่เขากระอักออกมา มีเพียงเสียงอึกอักที่ดังอยู่ในลำคอเท่านั้น

คนสนิทขององค์ชายห้าที่คิดว่าวันนี้ตนเองก็คงจะหนีความตายไม่พ้นแน่ จึงได้ใช้ช่วงที่ทุกคนอยู่ในอาการตกตะลึงพุ่งหอกไปยังร่างของหยวนชิงหลิง

เคร้ง!!

เสียงโลหะสองชิ้นกระทบกันเสียงดัง แต่กลับไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้นางได้ เซี่ยหวายอีที่นั่งอยู่บนหลังม้าซัดทวนที่อยู่ในมือของตนไปยังร่างของบุรุษผู้นั้นลอยไปไกลปักคาพื้นดินในท่ายืน อาวุธในมือของเขาหลุดออกไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย

สองกองทัพต่างถอยร่นกลับไปยังฐานที่มั่นเดิมของตน สนธิสัญญาสงบศึกของทั้งสองแคว้นได้ถูกเขียนขึ้นอีกครั้ง เวลานี้แคว้นฉินปราศจากผู้นำแล้ว และฮองเฮาก็ถูกเหล่าขุนนางปลดออกจากตำแหน่งส่งไปอยู่ตำหนักเย็นห้ามก้าวขาออกมาตลอดชีวิต จากนั้นจึงแต่งตั้งองค์ชายแปดที่เกิดจากกุ้ยเหรินเล็กๆ และอดีตฮ่องเต้ขึ้นนั่งบัลลังก์แทน

เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในแคว้นฉินหยวนชิงหลิงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว เพราะนางถือว่าภารกิจสุดท้ายของตนได้ลุล่วงแล้ว ส่วนองค์ชายใหญ่ที่ได้ทราบข่าวว่าพันธมิตรของตนพ่ายแพ้ให้แก่สตรีผู้หนึ่ง เขาก็เตรียมตัวที่จะหนีออกจากเมืองหลวง เพราะแผนการของตนได้ถูกเปิดโปงแล้ว แต่ก็ไม่เร็วเท่าฮ่องเต้ที่สั่งให้ทหารจับตาดูเขาเอาไว้ องค์ชายใหญ่ถูกตั้งข้อหาก่อกบฏและถูกสั่งปลดให้เป็นสามัญชน จากนั้นจึงถูกคุมขังที่สุสานราชวงศ์เซี่ยห้ามออกมาตลอดชีวิต

ส่วนคนขององค์ชายใหญ่ ชางรุ่ยได้นำกำลังทหารออกไปปราบปราม มีทั้งผู้ที่ยอมแพ้และผู้ที่ถูกสังหาร แต่สุดท้ายพวกเขาเหล่านั้นก็ไม่พ้นโทษก่อกบฏ ถูกตัดหัวเสียบประจานเอาไว้เป็นเยี่ยงอย่างนานนับเดือน

เหล่าแคว้นพันธมิตรของฉินฮ่องเต้ เมื่อได้ทราบข่าวว่าเขาได้พ่ายแพ้และถูกสังหารไปแล้ว และยังมารู้เรื่องความชั่วที่เขากระทำมาทั้งหมด ผู้นำแคว้นเหล่านั้นต่างก็เปลี่ยนสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว ของกำนัลมีค่ามากมายถูกส่งมายังแคว้นเซี่ยเพื่อเป็นการไถ่โทษที่พวกตนหูเบา

ส่วนเรื่องอาวุธและชุดเกราะเหล่านั้น หยวนชิงหลิงมอบให้เป็นของกำนัลแด่เซี่ยหวายอี ผู้ที่จะต้องแต่งงานเป็นสามีของนางในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

“ท่านแน่ใจหรือที่จะแต่งให้ข้าเวลานี้ข้าเหลือเพียงแค่เปลือกนอกอีกแล้ว ข้าคู่ควรเป็นพระชายาจิ้นอ๋องของท่านหรือไม่”

ร่างบางในอ้อมแขนอบอุ่น เอ่ยขึ้นอย่างเย้าแหย่บุรุษที่นั่งอยู่ด้านหลัง

“ไม่เป็นไร ข้ารวย ต่อให้ตอนนี้เจ้าไม่เหลือแม้แต่อาภรณ์ห่มร่าง ข้าก็ยังยืนยันว่าจะแต่งให้เจ้า”

หยวนชิงหลิงยกมือปิดปากหัวเราะชอบใจ ในคำตอบของเขา

“เช่นนั้นท่านจะยินยอมไปกับข้าหรือไม่ ไปยังดินแดนที่บรรพบุรุษของข้าเคยอาศัยอยู่”

เซี่ยหวายอีหมุนร่างบางในอ้อมแขนของตนให้มาเผชิญหน้า ก่อนจะกดจูบลงไปที่มุมปากของนางแผ่วเบาดั่งปีกแมลงปอเล่นน้ำ

“ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใด ข้าจะตามเจ้าไปทุกที่ไม่ว่าที่นั่นจะเป็นนรกที่แสนลำบาก หรือสวรรค์ที่แสนศิวิไลซ์ ที่ใดมีเจ้าที่นั่นย่อมต้องมีข้า”

หลังจากนั้นไม่กี่วัน งานแต่งงานระหว่างจิ้นอ๋องและท่านหญิงลู่จิวก็ได้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แน่นอนว่าเจ้าภาพย่อมต้องเป็นฮ่องเต้และไทเฮา หยวนชิงหลิงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแต่งตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เวลานี้นางนั่งอยู่อย่างเดียวดายภายในห้องหอที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าแพรสีแดงมงคล

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นแผ่วเบา ทำให้นางเปิดผ้าคลุม หน้าออกดู ร่างสูงในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเดินโซเซมาที่นาง ก่อนจะล้มฟุบลงไปด้วยความมึนเมา

“พวกเขาให้ท่านดื่มเข้าไปมากเท่าไหร่กันแน่เนี่ย ถึงได้ประคองสติเอาไว้ไม่ได้เช่นนี้”

หยวนชิงหลิงสั่งสาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอก ให้ยกน้ำเข้ามาและช่วยนางเปลี่ยนชุดให้จิ้นอ๋อง กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้น นางก็เหนื่อยล้าจนเหงื่อโทรมกาย หยวนชิงหลิงเองก็เปลี่ยนชุดเจ้าสาวออก ก่อนจะอาบน้ำชำระกายอยู่ด้านหลังฉากกั้น

เมื่อนางกลับมายังเตียงนอน พบว่าร่างสูงกำลังนอนตะแคงมองมายังนางด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ ท่าทีมึนเมาดั่งเช่นก่อนหน้านี้ไม่มีให้เห็นอีกแล้ว

“นี่...ท่านหลอกข้าอย่างนั้นหรือ รู้หรือไม่ว่าขนาดตัวของท่านและข้านั้นต่างกันเพียงใด ข้าต้องเหนื่อยแทบตาย แต่ท่านกลับนอนสบายให้ข้าปรนนิบัติ มันช่างน่านัก”

หยวนชิงหลิงกอดอกก่อนสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ด้วยอาการแง่งอน เซี่ยหวายอีที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จากนั้นก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงตัวนาง ร่างบางถูกอุ้มจนลอยหวือขึ้นจากพื้น ก่อนที่เขาจะพานางกลับมายังเตียงนอนของทั้งสองคน