ท่านนอนไม่หลับหรือ

“ท่านอนไม่หลับอย่างนั้นหรือ หรือว่าเพราะข้านอนดิ้นจนไปรบกวนการนอนของท่านกัน ต้องขออภัย ต้องขออภัย”

หยวนชิงหลิงยกมือประสานขึ้น ก่อนจะเอ่ยขออภัยเซี่ยหวายอี แต่การที่นางนอนเตียงเดียวกับเขาทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก เพราะอย่างนั้นนางจึงหลับสนิทจนถึงเช้า

เซี่ยหวายอีมองค้อนร่างเล็กในชุดเด็กหนุ่มที่กำลังซดชามข้าวต้มเสียงดังอย่างไม่รักษากิริยาของสตรี เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ เจ้าเด็กคนนี้คิดจะแต่งกายเช่นนี้ไปตลอดเลยอย่างนั้นหรือ

ระหว่างที่ทั้งสองทานอาหารเช้า หยวนชิงหลิงก็ได้เล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างคร่าวๆ ทั้งยังหยิบแผ่นหนังออกมาจากอกเสื้อเพื่อเป็นเครื่องยืนยันแก่เขา

“เราต้องกลับไปรับครอบครัวของข้าก่อน ท่าย่ากำลังป่วยหนัก นางต้องการหมอ แต่เรื่องนี้ต้องกระทำอย่างลับๆ ข้าเกรงว่าหากคนขององค์ชายห้ารู้เข้าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น อีกอย่างชุดเกราะและอาวุธที่อยู่ในห้องลับพวกนั้น ข้าคิดเอาไว้ตั้งแต่ที่พบพวกมันแล้วว่า ต้องเป็นท่านเท่านั้นจึงเหมาะสมที่จะใช้มัน”

หยวนชิงหลิงคิดว่านางจะทำตามความต้องการของบรรพบุรุษ นางจะไม่แก้แค้นคนตระกูลฉินก็ได้ แต่เมื่อใดที่พวกเขาลงมือก่อน นางก็ไม่เกรงใจที่จะตอบโต้กลับคืนเป็นเท่าตัว

“ได้ เราจะย้อนกลับไปที่นั่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จะไปในเส้นทางอื่น ไม่ต้องเข้าทางด้านหน้าหุบเขา ดูจากแผนที่หนังแผ่นนี้แล้ว ดูเหมือนจะยังมีทางเข้าอีกทางโดยที่ไม่ต้องผ่านเฉิงโจว แต่เส้นทางค่อนข้างซับซ้อน ต้องศึกษาให้ละเอียดถี่ถ้วนเสียก่อน”

หยวนชิงหลิงเห็นด้วยกับเขา หลังจากออกจากศาลาพักม้า เจ้าม้าของหยวนชิงหลิงก็ได้รับบังเหียนอันใหม่ แต่สุดท้ายนางก็เป็นเพียงผู้โดยสาร เพราะคนที่นำทางก็ยังเป็นมันอยู่เช่นเดิม

เหมือนเจ้าม้าตัวนั้นจะรู้ความต้องการของนาง มันพาร่างบางวิ่งไปยังเส้นทางเข้าหุบเขาอีกครั้งเหมือนกับว่ามันรู้ทางเป็นอย่างดี ทุกคนที่ติดตามมองมายังหยวนชิงหลิงและม้าที่แปลกประหลาดตัวนั้นเป็นตาเดียว

“ไม่ต้องมองข้า ข้าเป็นเพียงผู้โดยสารมาด้วยเท่านั้น มันวิ่งของมันเองข้าไม่ได้สั่ง”

นางแบมือออกสองข้างด้วยท่าทางจนใจ ไม่นานคนกลุ่มหนึ่งก็กลับเข้าไปในหุบเขาอีกครั้ง ในเวลาที่พระอาทิตย์ยามเย็นกำลังลาลับไป

หยวนชิงหลิงลงจากหลังม้า ก่อนจะรีบพาทุกคนไปยังห้องลับที่ซ่อนอยู่ในหุบเขา นางดึงกลไกที่อยู่นอกถ้ำก่อนประตูหินจะถูกเปิดออก

“ท่านแม่ ท่านย่า อี้เอ๋อ ข้ากลับมาแล้ว”

เสียงใสร้องนำไปก่อน นางเดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างดีใจ ตามมาด้วยเซี่ยหวายอีและคนของเขาอีกนับสิบ

“เหตุใดกลับมาเร็วเพียงนี้ มิใช่ว่าเจ้าบอกว่าอาจจะต้องใช้เวลาไปกลับนานร่วมเดือนอย่างนั้นหรือ”

มารดาของนางเดินออกมาจากด้านหลังโลงศพ พร้อมกับน้องชายและท่านย่าของนาง ในมือของพวกเขายังมีดาบเล่มใหญ่เตรียมพร้อมรับมือกับผู้ที่เข้ามาในห้องนี้โดยไม่ได้รับเชิญ

“ข้าพบพวกเขาระหว่างทางเข้าพอดี ท่านแม่ ท่านย่า เขาคือจิ้นอ๋องแห่งแคว้นเซี่ย เขาเป็น.....”

“คารวะฮูหยินผู้เฒ่า คารวะท่านน้า ข้าคือคนรักของหลิงเอ๋อ ข้ามาจากแคว้นเซี่ยเพื่อออกตามหานางและพวกท่าน ต้องขออภัยที่พวกเรามาช้า ทำให้พวกท่านต้องได้รับความลำบากแล้ว”

หยวนชิงหลิงได้แต่อึ้งไป นางไม่คิดว่าเซี่ยหวายอีจะกระตือรือร้นรีบออกตัวแนะนำตนเองกับครอบครัวของนางเพียงนี้

“อะแฮ่ม ไม่ต้องมากพิธี พวกเราเองก็เป็นคนง่ายๆ ในเมื่อมากันแล้วเช่นนั้นก็รีบไปจากที่นี่ดีหรือไม่”

ท่านแม่ของหยวนชิงหลิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประหม่าเล็กน้อย นางเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ามีท่าทีสนิทสนมกับบุตรสาวของตนเช่นนี้โดยที่หยวนชิงหลิงไม่แสดงอาการต่อต้าน แสดงว่านางคิดดีแล้ว เช่นนั้นนางที่เป็นแม่ก็จะเชื่อใจว่าเขาคงจะเป็นคนดีจริง

“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ เรายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเล็กน้อย พวกท่านรอข้าอยู่ที่นี่ก่อน”

หยวนชิงหลิงพาคนของเซี่ยหวายอีทั้งหมด ข้ามประตูไปอีกฝั่ง จากนั้นพาพวกเขาสำรวจทุกซอกทุกมุมภายในห้องลับ นางปรารถนาให้เขานำของทั้งหมดออกไปจากที่นี่ก่อนที่ฮ่องเต้ฉินพระองค์ใหม่จะพบพวกมัน

“ต้องใช้คนมากแค่ไหนในการขนย้าย”

หยวนชิงหลิงปรึกษากับเซี่ยหวายอีที่มุมหนึ่ง นางจะไม่ทิ้งสิ่งใดเอาไว้เลย แม้แต่ไข่มุกราตรีเหล่านั้นที่ติดอยู่ในผนังถ้ำ

“ท่าทางคงต้องใช้คนเยอะพอดู เพราะนอกจากสมบัติเหล่านี้แล้ว ยังมีชุดเกราะพวกนั้นและอาวุธอีกมากมาย เรื่องนี้สำคัญมากคงต้องกลับไปปรึกษาฮ่องเต้ก่อน เจ้าไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะยังคงเป็นของคนตระกูลหยวนเช่นเดิม ไม่ว่าใครที่ต้องการครอบครองทรัพย์สมบัติของเจ้า ข้าจะเป็นคนจัดการพวกเขาเอง”

หยวนชิงหลิงมิได้ห่วงเรื่องนั้นเลย นางมิได้มีความ ปรารถนาในทรัพย์สมบัติเหล่านั้น จริงอย่างที่บรรพบุรุษของนางเคยกล่าวไว้ ความสุขไหนเลยจะมาจากอำนาจเงินทองเพียงอย่างเดียว

ดูอย่างตอนนี้สิ นางมีสิ่งใดกันนอกจากกายที่เหลือแค่เปลือก นางกลับยังมีความสุขอยู่ได้เพราะนางมีครอบครัวที่รักใคร่ และมีบุรุษรูปงามเช่นเขาอยู่ข้างกาย

หลังจากที่หยวนชิงหลิงและเซี่ยหวายอีหารือกันได้สักพัก ทั้งสองคนก็ตกลงกันว่าจะพักในห้องลับนั้นหนึ่งคืน ก่อนออกเดินทางไปยังแคว้นเซี่ยในวันพรุ่งนี้

เมื่อเช้าวันใหม่ได้มาเยือน ทุกคนที่อยู่ในห้องลับนั้นต่างก็เตรียมตัวออกเดินทาง ม้าหลายสิบตัวออกวิ่งตามหลังม้าของหยวนชิงหลิงไป ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างรู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งนักที่มันทำท่าเหมือนจะเข้าใจภาษามนุษย์ ทั้งที่เป็นเพียงสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งเท่านั้น

เวลาที่ทุกคนหารือหรือสนทนากันมันก็จะเดินเข้ามาใกล้ ราวกับว่าฟังแล้วจะเข้าใจเสียอย่างนั้น อีกอย่างแม้แต่เส้นทางไปยังแคว้นเซี่ยเจ้าม้าตัวนั้นก็ยังรู้ ว่าต้องไปเส้นทางไหนถึงจะปลอดภัยสำหรับพวกเขา

หนึ่งเดือนต่อมา การเดินทางที่แสนยาวไกลก็ได้สิ้นสุดลง ครอบครัวสกุลหยวนได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง หลังจากที่ต้องพบกับวิบากกรรมมาอย่างยาวนาน เซี่ยหวายอีส่งครอบครัวของหยวนชิงหลิงกลับไปยังจวนจิ้นอ๋อง ก่อนที่ตนเองและนางจะเดินทางเข้าวังเพื่อกราบทูลรายงานเรื่องห้องลับที่ซ่อนอยู่ในหุบเขาหินเมืองเฉิงโจว

“เรื่องนี้ค่อนข้างละเอียดอ่อนนัก หากเราส่งกำลังคนเข้าไปที่เมืองเฉิงโจวนับว่าได้ล่วงเกินฮ่องเต้พระองค์ใหม่ของแคว้นฉินแล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้นคงมิอาจหลบเลี่ยงศึกสงครามได้ หรือพวกเจ้าทั้งสองมีความคิดเห็นประการใด อีกอย่างสมบัติและสิ่งของเหล่านั้นเป็นของบรรพบุรุษของท่านหญิงลู่จิว เราจึงต้องฟังความเห็นของเจ้าด้วย”

หยวนชิงหลิงเองก็มีความคิดเช่นเดียวกันกับฮ่องเต้แคว้นเซี่ย แต่หากปล่อยห้องลับเอาไว้เช่นนั้น อีกไม่นานเจ้าฮ่องเต้ชั่วนั่นจะต้องค้นพบแน่ อยู่ที่เวลาเท่านั้น