LOGINอัพเดทนิยายฟรีวันละ 1 ตอนทุกวันจนจบเรื่อง กดหัวใจ คอมเมนท์ = หนึ่งกำลังใจนะคะ ฝากกดติดตาม เพิ่มเข้าชั้น และรับแจ้งเตือนตอนใหม่ เรื่องใหม่ค่ะ ทรายแมว : เขียน
สายลมเหมันต์ที่เคยพัดโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งพ้นผ่านแผ่นดินต้าหมิงไปแล้ว แสงสุริยันยามวสันตฤดูสาดส่องลงมากระทบลานประหารหน้าประตูวังหลวงเพื่อชะล้างคราบควันไฟแห่งการกบฏ ผลการตัดสินโทษทัณฑ์สูงสุดตามกฎมณเฑียรบาลเสร็จสิ้นลงอย่างเด็ดขาด ‘ฮองเฮา’ และ ‘เสนาบดีเว่ย’ ถูกนำตัวขึ้นสู่แท่นประหารและถูกลงทัณฑ์ด้วยการตัดศีรษะต่อหน้าฝูงชนราษฎรนับหมื่น ปิดฉากอำนาจมืดอันชั่วช้าที่เคยค้ำจุนวังหลังมานานชั่วนิรันดร์ทว่าในส่วนของ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ แม้พระองค์จะใช้ความว่องไวและกลอุบายหักล้างหลบหนีการตามล่าไล่ล่าของหน่วยองครักษ์เงาดำพยัคฆ์ทมิฬรอดไปได้หวุดหวิด ทว่าบัดนี้กลับต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแสนเข็ญ ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ เงินทอง หรือบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติ ต้องรอนแรมซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขาราวกับขอทานผู้หนึ่ง สิ้นไร้ไม้ตอกและทนทุกข์ทรมานกับความโกรธแค้นและความทรงจำคลั่งรักที่มิอาจครอบครองมัสยาได้อีกต่อไป..หนึ่งปีต่อมา... ณ ย่านการค้าที่รุ่งเรืองที่สุดใจกลางเมืองหลวง...ราษฎรนับหมื่นให้มายืนต่อคิวแน่นขนัดจนตลาดแทบแตก ที่นี่คือ ‘ห้างสรรพสินค้าต้าหมิงโมเดิร์น’ ของสองสาวไทยสู้ชีวิตข้ามมิติอย่าง ‘มัสยา’ ในฐาน
แสงจันทร์นวลยามดึกสงัดสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุ เงาไม้ไผ่ทอดตัวเป็นสายลงบนพื้นหินอ่อนภายในพระที่นั่งคุนหนิง ยามนี้แผนการกบฏย่อยยับเพลิงแค้นชิงนางขององค์ชายรองจูอวี่เฉินถูกกองกำลังองครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬบดขยี้พังพินาศลงภายนอกกำแพงวังหลวง ทว่าความสงบสุขที่เพิ่งคืนกลับมา กลับจุดชนวนบาดแผลความหึงหวงและเพลิงริษยาในอกของจักรพรรดิหนุ่มให้ปะทุเดือดขีดสุดยามเมื่อทรงระลึกได้ว่า ชายอื่นยังคงส่งคนมาหมายปองและคิดรังแกดึงตัวสตรีอันเป็นที่รักไปจากอ้อมอกของพระองค์ปัง!ประตูห้องบรรทมมังกรถูกผลักกระแทกปิดลงอย่างรุนแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘จูเซวียนหรง’ ในฉลองพระองค์สีฟ้าครามที่หลุดลุ่ยเล็กน้อย นัยน์ตาพญาเหยี่ยวคู่คมบัดนี้เข้มขึ้นฉายประกายกร้าวดุดันแฝงอารมณ์ดิบราคะระคนคลั่งรักอย่างรุนแรงจนอกสั่นสะท้าน พระองค์ก้าวเท้าพุ่งตรงเข้าหาเรือนร่างระหงของ ‘มัสยา’ ในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิงที่กำลังนั่งนับแผงป้ายสมาชิกไม้ทองคำอยู่บนเตียงตั่งบุนวมหนานุ่ม“ฝ่าบาท! ท่านเป็นบ้าอะไรอีกเพคะ! หน้าตาเคร่งเครียดบึ้งตึงแถมเดินพรวดพราดเข้ามา ท่านลืมไปแล้วเหรอว่าท่านห้ามเข้าใกล้ข้าเกินสามก้าวนะเพคะ! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”ดวงตากล
แสงแดดอบอุ่นของเหมันตฤดูทอประกายระยิบระยับขับเน้นความโอ่อ่าหรูหราของพระตำหนักคุนหนิงอันเป็นที่ประทับขององค์ฮองเฮาคู่บัลลังก์...บัดนี้...ป้ายอักษรทองคำประกาศราชโองการสถาปนาสตรีสามัญชนอย่าง ‘มัสยา’ ขึ้นสู่ตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดินเสร็จสิ้นลงแล้ว ทว่าภายในห้องบรรทมมังกรแกะสลักลวดลายพญาหงส์อันศักดิ์สิทธิ์และเงียบสงบ บรรยากาศกลับถูกทำลายลงราบคาบด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายและการสนทนาระเบิดอารมณ์ของสองสาวคู่ซี้สู้ชีวิตที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกอะไรบางอย่างลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม“มัส! แกเป็นฮองเฮาแล้วนะเว้ย! หันมาดูทองคำในท้องพระคลังที่พึ่งประทานมาเมื่อกี้สิแก ทองคำแท่งหนาเตอะปานแท่งอิฐก่อกำแพงเมืองจีน!”‘กล้วยตาก’ ในชุดข้าหลวงสตรีชั้นสูงผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวด้วยความอดรนทนไม่ไหวเธอยกมือกุมขมับ ร้องบอกเสียงสั่นระรัวระคนตื่นเต้นตาโตเท่าไข่ห่าน“นี่เราจะนั่งๆ นอนๆ สวยๆ นับนิ้วกินขนมเปี๊ยะไปวันๆ ไม่ได้เหรอมัส แกจะลากฉันมาขีดเขียนแผนการเปิดร้านค้าเพื่อทำมาค้าขายให้เหงื่อท่วมตัวอีกทำไมวะเนี่ย!”มัสยาในชุดไหมสีแดงชาดสลับทองคำงดงามล่มเมือง พู่กันจีนในมือเรียวบางสะบัดเขียนโครงสร้างตารางภาษาไทยสลับภาษาจีนอย่าง
แสงอรุณวันใหม่สาดส่องขับไล่เมฆทมิฬและพายุฝนโปรยปรายที่เคยปกคลุมเหนือผืนฟ้าพระราชวังหลวงต้องห้ามให้มลายหายสิ้นไปจนหมด เสียงสะท้อนของคมดาบและเสียงร่ำไห้โหยหวนของข้าหลวงทรราชสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ ภายใต้การนำทัพขององครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬจากแดนเหนือบวกรวมกับความเฉียบขาดของกองกำลังองค์รักษ์เกราะดำ..ที่ลานกว้างหน้าท้องพระโรงใหญ่... ‘เสนาบดีเว่ย’ และ ‘ฮองเฮา’ ในชุดไหมหรูหราที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบโลหิต ถูกควบคุมตัวพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กเส้นหนาเพื่อนำตัวไปรับโทษทัณฑ์สูงสุดตามกฎมณเฑียรบาลในข้อหากบฏลอบปลงพระชนม์โอรสสวรรค์ แววตาอันละโมบโลภมากของทั้งสองดับมอดลง เหลือเพียงความสิ้นหวังลนลานยามเมื่อก้าวเท้ามุ่งตรงสู่ลานประหาร..ในเวลาเดียวกัน...ณ พระตำหนักกวางหมิง...ฮ่องเต้องค์เก่าผู้ประชวรเรื้อรังมานานปี ทรงได้สติคืนกลับมาเป็นเวลาสั้นๆ ราวปาฏิหาริย์จากโอสถระงับพิษของท่านอาจารย์หลี่ นัยน์ตาชราอันฝ้าฟางกวาดมอง ‘จูเซวียนหรง’ บุตรชายสายเลือดมังกรแท้จริงเพียงคนเดียวที่ทรุดกายคุกเข่าอยู่ข้างแท่นบรรทม ฝ่าพระหัตถ์อันสั่นเทาเอื้อมไปประทับลงบนบ่าแกร่งของรัชทายาทหนุ่มที่กำลังจะถูกสถาปณาข
เสียงฝีเท้าย่ำหนักและเสียงเสื้อเกราะเหล็กกระทบกันดังกังวานกระหึ่มมาจากภายนอกท้องพระโรง บานประตูศิลาขนาดยักษ์ถูกพังทลายออกอย่างรุนแรงตามแผนสำรองของขุนนางทรราช‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ ควบม้าศึกสีนิลทะยานนำกองทัพทหารรักษาพระองค์ส่วนที่เหลือบุกเข้ามากลางสภาไต่สวน ทหารข้าหลวงชักดาบกวัดแกว่งไกวส่งเสียงกู่ร้องก้องลานพิธีเพื่อเตรียมฆ่าล้างบางและโยนความผิดกบฏปลงพระชนม์ให้แก่รัชทายาท“เสด็จพี่! แผนการลวงมังกรสลับฉากของท่านสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้แล้ว!”จูอวี่เฉินตวาดลั่น นัยน์ตาพญาหงส์ลุกโชนด้วยเพลิงริษยาและโทสะหมายมั่นจะเด็ดหัวพี่ชาย“ยามนี้ข้านำกองกำลังมาปราบกบฏชั่วช้าที่บังอาจวางยาพิษเสด็จพ่อและข่มขู่เสด็จแม่! ทหาร! ล้อมท้องพระโรงไว้จับกุมคนฝ่ายรัชทายาทให้หมด!”ฮองเฮาและเสนาบดีเว่ยคลี่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมสะใจล้นอกเมื่อเห็นชัยชนะอยู่แค่เอื้อม...ทว่า...โชคชะตามิได้เข้าข้างคนชั่วช้าเสมอไป!ปัง! ปัง! ปัง!ก่อนที่กำลังพลของจูอวี่เฉินจะทันได้รุกฆาตล้อมโถงพิธี ประตูทางเข้าทุกทิศทางและหน้าต่างรอบท้องพระโรงใหญ่กลับถูกปิดกระแทกลงอย่างรัดกุมพร้อมกัน พร้อมกับการปรากฏตัวของกองกำลัง ‘หน่วยองครักษ์เงาดำพยัคฆ์ท
เสียงกลองสัญญาณยามสามดังก้องกังวานสะท้อนฝ่าม่านหมอกเหมันตฤดูอันเหน็บหนาว บานประตูวังหลวงเหล็กกล้าขนาดยักษ์ค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘จูเซวียนหรง’ องค์รัชทายาทหนุ่มผู้มีพระพักตร์หล่อเหลาราวเทพบุตร ทว่าบัดนี้กลับนิ่งขรึมและฉายประกายเด็ดเดี่ยวเด็ดขาด...พระองค์ยอมให้ทหารรักษาพระองค์ฝ่ายองค์ฮองเฮาเข้าล้อมรอบและพันธนาการพระวรกายอันกำยำแข็งแกร่งด้วยโซ่ตรวนเหล็กเส้นหนา ท่วงท่าก้าวเดินส้นเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้องกังวานสะท้อนทั่วท้องพระโรง ซึ่งพระองค์ยอมทำตามเกมกลลวงมังกรสลับฉากที่สตรีนางในดวงใจได้วางไว้ล่วงหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัวใดๆทันทีที่องค์รัชทายาทก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงใหญ่กวางหมิง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าขุนนางนับร้อยก็ดังเซ็งแซ่ ‘ฮองเฮา’ ที่ประทับอยู่บนแท่นบัลลังก์มังกร และ ‘เสนาบดีเว่ย’ ที่ยืนกุมเชิงอยู่ด้านข้าง ต่างพากันเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาด้วยความลำพองใจล้นอกเมื่อเห็นเสือป่าบาดเจ็บตกอยู่ในหลุมพราง“จูเซวียนหรง! เจ้าคนอกตัญญูชั่วช้า!” ฮองเฮาแผดสุรเสียงตวาดลั่นชี้พระหัตถ์มาทางองค์รัชทายาท“เจ้าวางยาพิษปลงพระชนม์เสด็จพ่อของเจ้าจนประชวรปางตาย ทั้งยังริอ่านนำกองกำลัง







