3จริงรึ

เวลาเดินมาถึงต้นยามไฮ่ [1] ค่ำคืนวันนี้ที่ชั้นใต้ดินของหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวามีจัดงานประมูลสาวงามประจำปี คนที่รู้ข่าวการจัดงานจะมีแต่ลูกค้าสูงศักดิ์ที่ได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมงานเท่านั้น

ลูกค้าสูงศักดิ์ส่วนใหญ่เป็นเหล่าคุณชาย พ่อหม้าย หรือแม้กระทั่งบุรุษที่มีฮูหยินแล้วทว่าสนใจอยากรับอนุภรรยาคนงามไปเพิ่มจากทั้งตระกูลขุนนาง หรือไม่ก็จากตระกูลมากล้นเม็ดเงินร่ำรวยทองของมีค่า ซึ่งงานในค่ำคืนนี้เพิ่มความพิเศษเข้าไปอีกเมื่อมีตัวแทนจากสำนักฉวนเจินผู้ยิ่งใหญ่ตอบรับเข้าร่วมงานด้วย

ดังนั้นในชั้นใต้ดินจึงเต็มไปด้วยลูกค้าที่มีผู้ติดตามอย่างน้อยห้าคนนั่งเรียงรายอยู่บนอัศจรรย์ครึ่งวงกลมล้อมรอบเวทีตรงกลางเบื้องล่าง เนืองแน่นบนม้านั่งที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้นั่งสบายเนื่องจากเวลานี้ใกล้ถึงเวลาเปิดงานประมูลแล้วนั่นเอง

“วันนี้คนมากันมากกว่าทุกปี เห็นทีหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวาคงจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง”

หนึ่งในลูกค้าผู้เข้าร่วมประมูลเอ่ยกับคนรับใช้จากหอนางโลมที่คอยดูแลตนเองด้วยสีหน้าหยิ่งผยองเต็มที่ สายตาถือดีกวาดสายตามองคนรับใช้อย่างดูถูกทว่าคนถูกมองถูกสั่งสอนมาดีจึงไม่แสดงท่าทีไม่พอใจตอบกลับแถมยังยิ้มละไมให้ลูกค้าที่ตนเองดูแล

“รับรองว่าหอนางโลมของเราไม่ทำให้คุณชายผิดหวังขอรับ วันนี้การประมูลของพวกเราไม่เหมือนปีก่อนที่จะนำยอดคณิกามากความสามารถมาให้ทุกท่านแย่งชิงซื้อพวกนางกลับไปเสวยสุข ปีนี้ทวีความพิเศษยิ่งกว่าคือหนึ่งในยอดคณิกาคนงามนั้นเป็นสตรีพรหมจรรย์ขอรับ อายุของนางเพิ่งย่างเข้าวัยสิบหกหนาวเท่านั้น”

“จริงรึ”

“จริงสิขอรับ ข้าน้อยเพิ่งเคยเห็นแม่นางผู้นั้นจากที่ไกล ๆ ใบหน้านางงามล้ำ ผิวกายขาวนวลดุจดอกบัวขาวที่เพิ่งโพล่พ้นผืนน้ำขึ้นมาขอรับ”

“นางต้องเป็นของข้าแน่”

คุณชายที่โดนคนรับใช้ผู้ดูแลกระตุ้นความอยากกระหายในจิตใจ บุรุษคนนั้นถึงกับยิ้มกริ่ม เลียริมฝีปากไม่หยุด ก้นใหญ่นั้นแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้เพราะเฝ้ารอสาวงามพรหมจรรย์ไม่ไหวเสียแล้ว

ข่าวลือเรื่องคืนนี้คณิกาที่ถูกนำมาประมูลคือสตรียังไม่เคยผ่านมือชายใดแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว จากตอนแรกมาร่วมงานด้วยใจที่ตื่นเต้นเพียงเล็กน้อย บางคนเพียงมาร่วมงานเพื่อร่วมสนุกเชยชมสตรีงามในวันนี้เท่านั้นทว่าเวลานี้มีใครบ้างที่ไม่อยากลิ้มลองรสชาติของสตรีบริสุทธิ์อีกทั้งยังงดงามอย่างแน่นอนหากสามารถผ่านมาตราฐานของหอนางโลมแห่งนี้ได้

ใช้เวลาไม่นานเวลาก็เดินทางมาถึงช่วงเวลาสำคัญคือช่วงเวลาแห่งการแสดงสินค้าที่ใช้ประมูลในวันนี้ บนเวทีข้างล่างอัศจรรย์ล้อมเอาไว้นั้นมีสตรีสามคนเดินขึ้นมา

สองคนนั้นเป็นคณิกาสาวงามที่ลูกค้าของหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวาล้วนเห็นหน้าค่าตาบ่อยครั้งเพราะพวกนางทำหน้าที่เป็นนางรำคนงามประจำหอ ทว่าวันนี้ดูท่าว่าจะเปลี่ยนหน้าที่ชั่วคราวมาเป็นพี่เลี้ยงของสินค้าในวันนี้จึงเดินพยุงร่างอ้อนแอ้นในชุดสีม่วงปักดิ้นสีเหลืองอร่ามลายนกนางนวลกำลังโบยบินเล่นกับผิวน้ำ

บนศีรษะของสตรีคนสุดท้ายสวมผ้าคลุมปกปิดใบหน้าที่กล่าวขานกันว่างามนักไว้อย่างมิดชิด

“แม่นางผู้นี้นามว่าลี่อิน วัยสิบหกหนาว นายหญิงของหอนางโลมสุ่ยเซียนฮวาเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่นางยังเล็กนับว่านางเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของพี่น้องคณิกาของหอเรา เจียวเอ๋อร์จึงอยากขอความกรุณาจากลูกค้าทุกท่านได้โปรดเอ็นดูน้องน้อยของพวกเราด้วยเจ้าค่ะ”

อาเจียวสตรีที่ยืนพยุงสตรีงามภายใต้ผ้าคลุมเอ่ยเสียงดังกังวานกับแขกทุกท่านด้วยท่าทางราวกับกำลังหวงแหนสินค้ามีชีวิตผู้นี้ทว่าความเป็นจริงแล้วเป็นเพียงบทพากษ์โรงงิ้วที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับสินค้าก็เท่านั้น

“ลี่อินยังเด็กนัก ความไร้เดียงสาของนางอาจทำให้พวกท่านขุ่นเคืองหมองใจทว่าไม้แก่ดัดยาก ไม่อ่อนดัดง่ายหากบุรุษท่านใดได้รับไปดูแลรบกวนฝากนายท่านอบรมสั่งสอนน้องน้อยของพวกเราด้วยนะเจ้าคะ”

คณิกาขวามือกล่าวเสริมพร้อมกับออกแรงแผ่วเบาลูบไหล่มนเปลือยเปล่าด้วยเพราะอาภรณ์ที่สินค้าผู้นี้สวมใส่นั้นทั้งเว้าแหว่งเป็นส่วนใหญ่เพื่อเผยผิวขาวราวกับน้ำนมให้แก่ลูกค้ากระเป๋าหนักทุกท่าน

“ท่านประมุขน้อยสนใจร่วมประมูลตัวนางด้วยหรือไม่ขอรับ”

---

[1] ยามไฮ่ คือ 21.00 – 22.59 น.