Teilen

ตอนที่ 9  เป็นที่รู้จัก

last update Veröffentlichungsdatum: 29.06.2026 20:47:51

ตอนที่ 9  เป็นที่รู้จัก

          หลินเหย่คิดตามพลางตบโต๊ะเสียงดัง เรื่องแค่นี้ทำไมตัวเองคิดไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เป็นคนยุคสมัยใหม่แท้ ๆ ทว่าการตบโต๊ะของนางทำให้โจวหานคิดว่านางไม่พอใจในสิ่งที่เขากล่าวออกมา ทุกคนในร้านอาหารต่างพากันเงียบกริบ ไม่แม้แต่จะกล้าเงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ

“ต้องขอบคุณคำชี้แนะของเถ้าแก่โจวหานแล้ว ใช่แล้วหากไม่ได้ชิมจะรู้ได้อย่างไรว่าอาหารร้านข้ามีรสชาติเช่นไร กูเจ่อหลางเจ้ารีบยกอาหารมาให้แก่เถ้าแก่โจวหานได้ชิม นำสุรามาให้ด้วยเป็นการตอบแทนคำชี้แนะ ส่วนเจ้าเสิ่นอันหนิง จัดการไปป่าวประกาศหน้าร้านให้ชาวบ้านที่เดินผ่านได้เข้ามาลิ้มลองรสชาติ วันนี้ไม่ต้องคิดเงิน”

‘อย่างไรของส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ซื้อมา ใช้ของในระบบทำอย่างนี้คงไม่เสียหายหรือขาดทุนอะไร การตลาดหากเป็นสิ่งของต้องทำมาให้ทดลองก่อน แต่นี่เป็นอาหารก็ต้องให้ชินก่อนเหมือนในห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ เพื่อดึงดูดรับฟังและนำไปปรับปรุง’ หลินเหย่คิดในใจบนใบหน้าปรากฏด้วยรอยยิ้ม ไม่นานอาหารถูกวางบนโต๊ะของโจวหาน เขาจ้องมองอาหารบางอย่างก็เคยเห็นแต่หลายอย่างที่สะดุดตา เขาแทบไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าอาหารเหล่านี้คือสิ่งใด รีบคีบตะเกียบขึ้นมากล่าวสองสามคำก่อนจะลงมือชิมอาหารที่อยู่ตรงหน้า

“เช่นนั้นกระหม่อมไม่ขอเกรงใจ” คำแรกที่เขาคีบเนื้อเข้าปาก ความอร่อยกลมกล่อม วัตถุดิบที่ไม่เคยได้กินรสชาติอร่อยจนแสงออกดวงตา หลินเหย่จ้องมองเขาด้วยความอยากรู้

“รสชาตินี้ช่างแปลกจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เคยได้กินจากที่ใด ช่างเป็นรสชาติที่ไม่อาจลืมเลือนอร่อยจนน้ำตาจะไหล” เพียงได้ยินหลินเหย่ก็ตบมือรัว ๆ อีกครั้ง

“จริงหรือ เถ้าแก่ท่านว่าอาหารข้าอร่อยจริง ๆ นะหรือ ? เบาใจลงหน่อยคิดว่าจะไม่ถูกปากของคนแถวนี้เสียแล้ว เชิญท่านกินให้อร่อย ข้าจะออกไปป่าวประกาศเชิญชวนให้ชาวบ้านเข้ามาชิมกัน”

“พ่ะย่ะค่ะ” โจวหานรู้สึกโชคดีที่ถูกสั่งให้มาเฝ้าตามดูแลพระชายาเช่นนี้ เขาจะได้มีอาหารอร่อย ๆ เช่นนี้กินในทุก ๆ วัน

เมื่อชาวบ้านได้มาลิ้มลองก็พากันเอ่ยเป็นเสียงเดียวว่าอร่อยไม่เหมือนที่ใด แถมหลินเหย่ก็ขายอาหารในราคาเพียงไม่กี่อีแปะเท่านั้น ถูกแพงตามวัตถุดิบที่ใช้ในการปรุง และหากมีเนื้อสัตว์ก็ย่อมมีราคาที่แตกต่างแต่ก็ไม่ได้แพงมากนักทำให้ชาวบ้านเลือกซื้อกันได้

        ข่าวร้านอาหารส่านซีถูกแพร่กระจายไปเป็นวงกว้าง ทุกคนที่มาชิมก็ต่างไปพูดต่อ จนถึงใต้เท้าหลาย ๆ คนที่ได้ยินจากสาวใช้ในจวน ฮูหยินยิ่งได้ยินว่าเป็นร้านอาหารของบุตรสาวใต้เท้าไป๋ อีกทั้งเป็นพระชายาของอ๋องเจ็ดจึงพากันมาลองชิม เมื่อลองแล้วก็ไม่ลืมที่จะสั่งกลับเรือนไปให้สามีได้ชิมด้วยเช่นกัน

   หลายวันมานี้หลินเหย่มีความสุขจริง ๆ นางจึงนำอาหารแสนอร่อย ไปฝากโจวหานที่โรงน้ำชาใกล้ ๆ กัน ระหว่างนั้นเองเซียวหนานได้ปลอมตัวออกมาข้างนอกเพื่อแอบมองดูนาง เขาเผลอยิ้มเล็กน้อยไม่คิดว่านางจะตั้งใจทำสิ่งพวกนี้

“ตั้งแต่ที่ข้าให้เจ้าเฝ้ามองดูนาง นางทำอะไรผิดสังเกตหรือไม่”

“ทูลท่านอ๋องพระชายาแม้จะได้ขึ้นชื่อว่าน่ารังเกียจแต่กระหม่อมได้ใกล้ชิดไม่เห็นพระชายาจะเป็นเช่นอย่างข่าวลือเลยพ่ะย่ะค่ะ พระชายาดูกระตือรือร้น ตั้งอกตั้งใจทำงานที่อยู่ตรงหน้า แม้กระทั่งขอทาน พระชายายังมอบอาหารให้ไปกินอย่างมีน้ำใจ ส่วนเรื่องแผนอันใดนั้นกระหม่อมยังไม่เห็นความผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ”

“เถ้าแก่โจวหาน อยู่หรือไม่? ข้านำอาหารมาให้สิ่งนี้ข้าทำเองเลยนะ ข้าอยากตอบแทนที่ท่านชี้แนะ” หลินเหย่เดินเข้ามาในห้องโดยที่ไม่ได้ส่งเสียงก่อน เพราะก่อนนางจะเข้ามาได้สอบถามคนงานในร้านแล้ว เซียวหนานตกใจจะหาที่ซ่อนตัวก็คงไม่ทัน จึงปัดมือให้ โจวหานเองไปต้อนรับนาง ส่วนเขาหยิบผ้าคุมมาคุมใบหน้าเอาไว้ ยืนห่าง ๆ เสมือนเป็นคนงานในร้านน้ำชา ด้วยไหวพริบของโจวหานจึงคิดว่าท่านอ๋องให้เขาแสดงละครให้พระชายาดูและไม่ทำให้ถูกจับได้

“พระชายาท่านไม่เห็นต้องมาที่นี่ด้วยตนเองเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ทำเรื่องอันใดยิ่งใหญ่เสียหน่อย เชิญ เชิญ ๆ ท่านนั่งที่เก้าอี้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ ต้าหลงรีบนำน้ำชามาต้อนรับพระชายาเร็วเข้า”

“เอ่อ..ข้ามารบกวนเวลาท่านหรือไม่ ? ดูเหมือนท่านจะมีแขก”

“มิใช่ ๆ พ่ะย่ะค่ะ นี่คือต้าหลงคนงานในร้าน ทว่าวันนี้เขาป่วยเป็นไข้หวัดจึงใช้ผ้าปิดหน้า”

“ใช้ผ้าคุมหน้าหรือ ? ช่างน่าแปลกทำไมข้าถึงได้รู้สึกคุ้นตากับคนงานผู้นี้ของท่านนัก”

“พระชายาอาจจะเห็นเขาบ่อย ๆ พ่ะย่ะค่ะ เขาทำหน้าที่คอยส่งแขกอยู่หน้าร้าน ทำอะไรอยู่รีบไปเอาน้ำชามาสิ”

“ไม่ต้องลำบากหรอก ต้าหลงผู้นี้ยิ่งไม่สบายอยู่ข้ามาที่นี่เพียงครู่เท่านั้น นำสิ่งของมาให้ท่านข้าก็จะกลับแล้ว”

“ขอบพระทัยในความมีเมตตาของพระชายา ตั้งแต่พระชายาเปิดร้านอาหารกระหม่อมรู้สึกได้ถึงมวลน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น ว่าแต่กระหม่อมไม่เคยเห็นท่านอ๋องมาเยือนร้านอาหารเลย พระชายากลัวผู้คนรังเกียจและไม่เข้าร้านหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“มิใช่หรอก ข้าไม่ได้รังเกียจท่านอ๋องและไม่เกรงกลัวว่าผู้อื่นจะมองเช่นไร หากแต่ว่าสายตาของเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย เสมือนท่านอ๋องหวาดกลัวและระแวง อีกทั้งยังต้องมาถูกจ้องมองอีก ข้าไม่อยากให้เขารู้สึกไม่ดี ชีวิตของท่านอ๋องช่างน่าสงสารจริง ๆ” เซียวหนานที่ยืนอยู่ห่าง ๆ ได้ยินคำพูดของนางหัวใจของเขาเต้นแรงระรัว

‘นางไม่รังเกียจข้าอย่างนั้นหรือ ? ฮึ ..นางนะหรือจะพูดความจริง หลายวันมานี้แม้จะไปกินอาหารกับข้าทุกวันแต่ไม่เคยให้ข้าได้ลิ้มลองอาหารของนางสักนิด นางเพียงพูดให้คนอื่นมองว่านางเป็นสตรีที่มีจิตใจเมตตาเท่านั้น ข้าไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด’

“หากท่านอ๋องได้ยินเขาคงดีใจไม่น้อย ที่พระชายาไม่ได้รังเกียจและเข้าใจเขา” โจวหานกล่าวขึ้นพลางเหลือบมองไปหาเซียวหนานครู่หนึ่ง

“แปลกนะ บางครั้งท่านอ๋องก็ดูเหมือนเข้าใจที่ข้ากล่าวบางครั้งก็ดูเหมือนไม่เข้าใจ พอจะมีทางหรือไม่ที่จะหาหมอเก่ง ๆ มารักษาเขา หากเถ้าแกโจวหานรู้จักหมอฝีมือดีโปรดชี้แนะแก่ข้า ข้าเสียดายเหลือเกินในความหล่อเหลา และร่างกายกำยำนั้นหากเป็นคนสติดีแต่เป็นใบ้ก็คงจะดีไม่น้อย” จู่ ๆ หลินเหย่ก็คิดถึงใบหน้าอันหล่อเหลา อดคิดเสียดายไม่ได้จึงได้เอ่ยออกมา ทำให้โจวหานแทบกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้ เดิมทีเขาคิดว่าเพราะสงสารแต่ทว่านางกลับเสียดายความหล่อนี่เอง

‘หลินเหย่เจ้านี่ไร้สมองจริง ๆ วัน ๆ เอาแต่บ้าในรูปลักษณ์นี่สินะเหตุผลที่เจ้าไม่ยอมหย่า ให้ตายสิข้าปวดหัวกับเจ้าจริง ๆ’

“ไม่แน่พ่ะย่ะค่ะอาจจะมีหมอฝีมือดี หากกระหม่อมได้ข่าวลือเรื่องการรักษาจะรีบแจ้งพระชายานะพ่ะย่ะค่ะ”

“ขอบใจเถ้าแก่โจวหานมาก หากหาพบจริง ๆ ข้าจะทำงานหนัก ๆ หาเงินไปรักษาท่านอ๋องเอง ข้าไปก่อนนะข้าจะรีบไปหาท่านอ๋องช่วงนี้ยุ่งวุ่นวายกับร้านอาหารจนไม่มีเวลาให้เขาเลย ” ดวงตาเป็นประกายฉายแววขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะลุกพรวดออกไป โจวหานลุกขึ้นโค้งคารวะให้แก่หลินเหย่พร้อมพูดตามหลัง

“กระหม่อมคิดว่าสิ่งที่พระชายามีอยู่และสมบัติท่านอ๋องก็มากพอแล้ว ดูสิพ่ะย่ะค่ะว่าพระชายาเป็นห่วงท่านเพียงใดตั้งอกตั้งใจทำงานเก็บเงินรักษาอาการของพระองค์ อึก!!..” เอ่ยไม่ทันจบความเจ็บปวดที่ท้องก็กระอักขึ้นมาเพราะถูกท่านอ๋องใช้มือทุบเข้าที่หน้าท้องอย่างแรง

“หยุดเอ่ยเช่นนั้น นางเป็นสตรีที่บ้าบุรุษรูปงาม เจ้าไม่เห็นหรือ? ที่นางเอ่ยมามีความห่วงใยสักนิดหรือไม่ นางชอบใจเพียงใบหน้าและร่างกายของข้าเท่านั้น เจ้าจับตามองนางทุกฝีก้าว”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” โจวหานใช้มือกุมหน้าท้องเอ่ยรับคำสั่ง ก่อนที่เซียวหนานจะรีบออกไปจากโรงน้ำชาให้ถึงจวนก่อนที่นางจะไปถึง

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • ทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องใบ้   ตอนที่ 25 กรรมตามสนอง(ตอนจบ)

    ตอนที่ 25 กรรมตามสนอง ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใส บัดนี้มืดมนเหมือนชีวิตของเซียวเหยี่ยนเขาพาแม่เดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายจนมาถึงศาลารับลมริมแม่น้ำ แววตาของเขาเหม่อลอย“เซียวเหยี่ยน กินสิ กินหน่อยนะ” แม่ของเขายื่นก้อนหินอยู่ที่พื้นขึ้นให้ลูกชาย สายตาของเธอคิดว่านี่คือมันเผาแสนอร่อย“ดูสิร้อน ๆ น่ากินมากเลย กินซ่ะนะจะได้เติบโตแข็งแรงและเป็นคนดี มีหน้าที่การงานที่ดี” เซียวเหยี่ยนมองมารดาที่เสียสติแต่ความรักของแม่ยังคงมีอยู่ไม่จางหาย ยิ่งทำให้เขาเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจรู้สึกผิดที่ทำร้ายร่างกายและจิตใจของผู้เป็นแม่เพราะผู้หญิงคนเดียว เพราะความโง่บ้าตัณหา ของเขาที่ทำให้เขาสูญเสียทุกอย่างน้ำตาแห่งความเจ็บปวดขมขื่นและสมเพชตนเองหลั่งไหลออกมา รับก้อนหินจากแม่มาถือเอาไว้“แม่ ฉันขอโทษ …..ฉันขอโทษ” “ร้องไห้ทำไม อย่าร้องเลยนะหรือมีใครมารังแกบอกแม่มาเร็วแม่จะไปจัดการให้” ราวกับว่าสายตาของหยุนเฟยมองเซียวเหยี่ยนเป็นเด็กชายตัวน้อย ที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ตรงหน้า เธอดึงตัวลูกชายเข้ามากอดลูบหลังเบา ๆ พลางปลอบให้เซียวเหยี่ยนหยุดร้อง“อย่าร้องเลยนะคนดี แม่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรลูกได้ แม่จะปกป้อ

  • ทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องใบ้   ตอนที่ 24 สูญเสียทุกอย่าง

    ตอนที่ 24 สูญเสียทุกอย่าง หยุนเฟยหมดเรี่ยวหมดแรงหอบแรงทั้งหมดที่มีไปแจ้งเรื่องที่อำเภอ ส่วนเซียวเหยี่ยนรีบไปที่ทำงาน ทว่าเมื่อมาถึงกลับพบว่าวันนี้โม่ชิงเหมยยังไม่มาทำงาน เขาจึงไปสอบถามที่ห้องทะเบียนเกี่ยวกับประวัติของโม่ชิงเหมย หลังจากที่รู้เรื่องของเธอใจของเซียวเหยี่ยยเย็นเยือกไปทั้งใจ โม่ชิงเหมยไม่ใช่คนร่ำรวยและยังมาจากชนบทที่ยากจนเสียยิ่งกว่าเขาอีกด้วย ประวัติของเธอด่างพร้อยชอบโกหกสร้างเรื่อง จนแทบจะโดนไล่ออกหลายครั้งเพราะไปยุ่งกับสามีชาวบ้านผิดศีลธรรม สมองของเซียวเหยี่ยนว่างเปล่า ใบหูอื้ออึงแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใด มีเพียงภาพเหตุการณ์มากมายที่พรุ่งพรูเข้ามาเกี่ยวกับโม่ชิงเหมย โลกของเขาแทบพังทลายลงตรงหน้า ครอบครัวแตกร้าวสมบัติชิ้นสุดท้ายถูกขโมยไม่ใช่คนอื่นใดที่ทำร้ายครอบครัวเขา แต่เป็นเขาเอง ที่ทำลายครอบครัวที่ดี ภรรยาที่ดี ลูกสาวที่น่ารักและเขายังทำตัวไม่ดีกับแม่อีก ความเสียใจประดังประเดเข้ามาไม่รู้จบ ดวงตาแดงก่ำร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด เดินกลับบ้านอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อมาถึงบ้านตระกูลอู๋ ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ เข้ามาช่วยหยุนเฟยหาเอกสารอาจจะไม่ได้หายไปที่ใด หยุนเฟยเห็นลูก

  • ทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องใบ้   ตอนที่ 23 แผนร้ายของโม่ชิงเหมย

    ตอนที่ 23 แผนร้ายของโม่ชิงเหมย หลายวันต่อมาชีวิตของเสี่ยวผิงเริ่มดีขึ้นเมื่อมาอยู่กับซูเหย่ เธอได้รับความรักการเอาใจใส่ได้กินอาหารดี ๆ ได้เสื้อผ้ารองเท้าและได้เข้าโรงเรียนใหม่ เสี่ยวผิงกลับมายิ้มสดใสร่าเริงตามวัยเช่นเคยเป็น โรงเรียนของเสี่ยวผิงอยู่ใกล้ที่ทำงานจึงเป็นเรื่องง่ายที่เธอไปรับไปส่ง ความสัมพันธ์ระหว่างซูเหย่เหมือนจะเริ่มพัฒนา เขาเข้ามาหาเสี่ยวผิงบ่อยครั้ง มาทุกครั้งก็มีของติดไม้ติดมือมาเสมอ จนทำให้เสี่ยวผิงบ่นอยากเจอลุงหานจื้ออวี่ทุกวัน ฝั่งด้านบ้านตระกูลอู๋ ตั้งแต่วันที่ซูเหย่มาพาตัวเสี่ยวผิงออกไป หยุนเฟยยังคงทำงานเหมือนเดิมแต่ทำเพียงแค่ร้านส่งผัก เท่านั้นเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง ส่วนเซียวเหยี่ยนไม่ค่อยกลับบ้านตรงเวลา หลังเลิกงานมักจะไปดื่มกับเพื่อร่วมงานเสมอ จะมีแต่โม่ชิงเหมยที่กลับมาก่อน“บ้านหลังนี้น่าเบื่อจริง ๆ เซียวเหยี่ยนที่เหมือนจะดีตอนนี้เริ่มกลายเป็นอีกคน ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้ว อุตส่าห์หลอกว่าท้องคิดว่าแม่สามีจะหลงรัก สามีจะใส่ใจมากกว่าเดิม ในเมื่อเมินฉันแบบนี้คิดหรือว่าฉันจะทน ฮึ ฮึ อุตส่าห์แต่งงานเข้ามาในบ้านตระกูลอู๋คิดว่าจะร่ำรวยที่แท้ก็แทบจะเป็นยาจก การที่ฉัน

  • ทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องใบ้   ตอนที่ 22 คุณลุงใจดี

    ตอนที่ 22 คุณลุงใจดี พลั่ก !!“ผู้หญิงไม่ต้องการฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ซูเหย่คุณเป็นอะไรมั้ย” ชายปริศนาใบหน้าเข้มขรึมคิ้วผูกโบว์ด้วยความโมโห เอ่ยถามพลางสำรวจร่างกายของซูเหย่ ใจของเธอเต้นแรงระรัวเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย“คุณหานจื้ออวี่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”“นี่ ! ไอ้นี่มันเป็นใครหรือว่าเธอเองก็แอบมีชู้ ที่หนีออกจากบ้านตระกูลอู๋เพราะไปอยู่กับผู้ชายคนนี้” เซียวเหยี่ยนลุกขึ้นปาดเลือดที่ไหลซึมออกมาจากริมฝีปากที่ถูกหานจื้ออวี่ต่อยเมื่อครู่“ฉันไม่ได้ชาติชั่วเหมือนแก อย่ามาคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตัวเอง ในเมื่อพูดไม่รู้เรื่องวันนี้ฉันจะไม่พูดอีก ฉันจะพาเสี่ยวผิงไปอยู่ด้วย ถ้าอยากฟ้องก็ยื่นเรื่องฟ้องได้เลยฉันพร้อมสู้เสมอ”“ส่วนฉันนะไม่ใช่ชู้ของคุณซูเหย่ แต่เป็นคนที่รู้ถึงคุณค่าของเธอ ถ้าจะแจ้งความเรื่องใช้ความรุนแรงก็เชิญ นี่นามบัตรของฉันแล้วให้ทนายติดต่อมา” หานจื้ออวี่ยื่นนามบัตรให้แก่เซียวเหยี่ยนก่อนจะพากันเดินจากไป เซียวเหยี่ยนโมโหจนแทบตั้งสติไม่อยู่แต่เมื่อเห็นชื่อบนนามบัตรดวงตาของเขาสั่นระริก ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาและยังเป็นท่านประธานโรงงานในเครือข่ายที่เซียวเหยี

  • ทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องใบ้   ตอนที่ 21 ไม่ต้องการ

    ตอนที่ 21 ไม่ต้องการ “ไม่ใช่แค่เธอหรอกโม่ชิงเหมยที่เลือกผิด ฉันต่างหากที่ถูกเธอหลอกล่อ จนต้องทิ้งภรรยาแสนดีอย่างซูเหย่ไปคว้าเอาคนไม่เอาไหนอย่างเธอเข้ามาในบ้าน ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยซูเหย่ไปง่าย ๆ ยังไงซูเหย่ก็รักฉันอยู่ ฉันเชื่อว่าในใจของเธอลึก ๆ ยังมีฉันอยู่ ถ้าถือดอกไม้ไปขอโทษ ขอคืนดีมาร่วมใช้ชีวิตครอบครัวให้มีความสุขเหมือนเมื่อก่อนยังไงเธอก็ต้องยอม ความสุขของเสี่ยวผิงไม่ว่ายังไงซูเหย่ต้องกลับมาหาฉันแน่นอน และฉันจะหย่ากับโม่ชิงเหมย ดีไม่ดีเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของฉันก็ได้ ผู้หญิงง่าย ๆ อย่างนั้นอาจจะใช้แผนนี้เข้าหาคนอื่นมั่วไปหมด” เซียวเหยี่ยนแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางล้วงเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจเมื่อวางแผนในใจเอาไว้แล้ว พรุ่งนี้จะไม่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเสี่ยวผิงแต่จะเป็นวันดี ๆที่เขาพร้อมจะกลับมาเป็นครอบครัวที่สุขสันต์กับซูเหย่และลูกสาว ฝั่งด้านซูเหย่ หลังมาถึงบ้านเสี่ยวลี่เธอเตรียมห้องรับรองแขกเอาไว้ให้ซูเหย่พักในคืนนี้ แถมยังทำอาหารต้อนรับเป็นอย่างดี สามีของเสี่ยวลี่จัดเตรียมเหล้ามาดื่มฉลองหลังจากไม่ได้เจอกันนานและยินดีที่ซูเหย่ประสบความสำเร็จจนโด่งดัง “มาแล้ว ๆ

  • ทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องใบ้   ตอนที่ 20 ปะทะหน้ากันอีกครั้ง

    ตอนที่ 20 ปะทะหน้ากันอีกครั้งซูเหย่ใช้เวลาเดินทางกลับพร้อมเสี่ยวลี่ไม่รอช้า เดินทางมาถึงท้องฟ้าก็มืดสลัวเสี่ยวลี่ให้ซูเหย่นำของไปไว้ที่บ้านของเธอเสียก่อนแล้วรุ่งเช้าค่อยไปที่บ้านตระกูลอู๋ ทว่ายามนี้ซูเหย่ไม่อาจจะใจเย็นเฝ้ารอจนถึงตอนเช้าได้ จึงไปที่บ้านตระกูลอู๋ ภาพที่เธอเห็นในสิ่งแรกที่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน คือภาพของหยุนเฟยกำลังหุงต้มอาหารให้เสี่ยวผิงได้กิน เสียงโหวกเหวกโวยวายของเซียวเหยี่ยนที่ดังจากด้านใน สถบด่าผู้เป็นมารดาไม่หยุดย่อน “จะทำให้มันได้อะไรนักหนา คนอื่นจะมองว่าฉันเป็นคนยังไง เรื่องที่เป็นลมหมดสติอยู่ที่ตลาด ผู้คนเอาไปพูดคุยกันสนุกปากว่าฉันไม่ดูแลแม่ของตัวเอง หยุดทำเรื่องโง่ ๆ สิ้นคิดเสียที เสี่ยวผิงแกเองก็เช่นกันอยากเรียนให้มันได้อะไรขึ้นมา โตขึ้นอีกหน่อยฉันจะขายให้ตระกูลร่ำรวยที่โง่เง่า เรียนไปก็ไร้ประโยชน์” ซูเหย่ได้ยินสั่นสะท้านไปทั้งตัว กำมือแน่นก่อนจะเดินเข้าไปอย่างเงียบ ๆ และเปล่งเสียงดังเข้มขรึมออกไป“ลองดูสิ ลองเอามือสกปรกมาแตะต้องลูกสาวของฉันดูสิ ฉันจะทำให้แกรู้ว่านรกมันเป็นอย่างไร อยากรู้จริง ๆ ในสมองนั่นมีแต่สิ่งสกปรกและชั่วร้ายหรือไงกัน ถึงได้คิดแต่เรื่องเล

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status