ได้เจอกันสักที (พระเอกของฉัน)

"แกไม่สงสารพ่อบ้างรึไง"

"โรคนี้หมอบอกรักษาไม่หาย"

"ฮือๆ คุณคะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ"

ฝูอี้หานมองหน้าบิดาที่ก่อนหน้านี้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงดี ไม่มีสัญญาณที่แสดงให้เขาเห็นว่าพ่อจะเจ็บป่วยเลย

"ใจเย็นๆ ครับ"

เสียงทุ้มบอกพร้อมกับโอบไหล่ของมารดาเสียงร้องไห้ทำเขาที่ยังตั้งตัวไม่ทันคิดอะไรไม่ออกจริงๆ

'คุณเล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่า'

'อันนี้ยังไม่ถึงครึ่งเลยนะ'

'เดี๋ยวอี้หานก็จับได้หรอก'

สามีสะกิดภรรยาที่แสร้งร้องไห้จนตาแดง คะแนนการแสดงมีหนึ่งร้อยให้ร้อยยี่สิบไปเลย

"อี้หานไม่รู้หรอก คุณอย่ากลัวไปหน่อยเลย"

สองผัวเมียแอบกระซิบกระซาบกัน อาการป่วยของสามีที่บอกว่ารักษาไม่หายนั้นเธอแค่ใช้เป็นข้ออ้างเอามากดดันเร่งเร้าให้บุตรชายรีบมีครอบครัวก็เท่านั้นเอง

"พ่ออยากเห็นแกเป็นฝั่งเป็นฝาอี้หาน"

อาการป่วยของบิดาทำให้ฝูอี้หานปฏิเสธได้ไม่เต็มปากอีกต่อไป มารดาบอกว่าให้เขาทำตามความต้องการของบิดาก่อนที่จะสายไป ซึ่งเขาก็ไม่อยากเป็นสาเหตุให้บิดาอาการทรุดหนักกว่าเดิม

'คู่หมั้นคือคุณหนูตระกูลหลี่'

เขารู้ข้อมูลของว่าที่เจ้าสาวแค่นี้ และไม่เคยคิดจะนัดเจอตัวเป็นๆ สักที ซึ่งครั้งนี้มารดาของเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะคงมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานแต่งงาน

'ยินดีด้วยนะครับผู้กอง'

'คืนแรกอย่าหักโหมนะครับ'

'เจ้าสาวสวยจนผมอิจฉาเลยครับ'

มาเจอหน้ากันก็คือวันแต่งงาน เธอตัวเล็กกว่าที่เขาคิดมาก ตัวผอมบาง พอยืนเทียบกันสูงได้แค่อกของเขาเอง ชายหนุ่มมองประเมินเจ้าสาวที่ยืนข้างๆ ตอนทำพิธีด้วยกัน ตอนที่ผ้าคลุมหน้าปลิวไปตามลมที่พัดมานั้น สายตาของทั้งคู่คนปะทะสบตากัน หัวใจของหลี่หยุนซีเต้นดัง ใบหน้าหล่อเหลาที่เหมือนหลุดออกมาจาดภาพวาดนั้นทำเธออายจนต้องหลบสายตา แต่พอเขาอ้าปากพูดขึ้นมา จริงอย่าที่ข่าวลือว่า 'ฝูอี้หานเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ'

"ฉันไม่ชอบผู้หญิงน่ารำคาญ"

เขาเป็นคนชอบความสงบ ถ้าแต่งแล้วจะมาวุ่นวายทำตัวเป็นภรรยาออกคำสั่ง เขาคงปวดหัวน่าดู ก็เลยพูดขู่อีกฝ่ายไปตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอหน้าเลย

"ฉันรู้ค่ะว่าฉันต้องทำตัวอย่างไร" 

คำตอบของหญิงสาวทำคิ้วเข้มขมวดอย่างแปลกใจ เพราะเธอดูเจียมเนื้อเจียมตัวเกินไปซึ่งขัดกับสิ่งที่เขาเคยเจอมา พวกคุณหนูบ้านรวยมักเอาแต่ใจเข้าว่า แล้วจะเป็นมารดาที่ดีได้อย่างไร เขาเคยผ่านการดูตัวมาหลายครั้งย่อมมองเห็นนิสัยที่พอไม่ได้ดังใจก็หน้าหงิกหน้างอ

หลังจากแต่งงานเขาก็พาเธอย้ายออกมา เพราะกลัวว่าบิดามารดาจะจ้องจับผิดในความสัมพันธ์ เขาซื้อบ้านเอาไว้แยกอีกหลัง ซึ่งวิธีนี้เหมาะกับคนที่โกหกไม่เก่ง และขี้เกียจปั้นหน้าอย่างเขาที่สุดแล้ว 

คิดว่าแก้ไขปัญหาได้ดี

คิดว่าคงไม่มีเรื่องให้ปวดหัวอะไร

เขานอนร่วมห้องกับภรรยาเพื่อไม่ให้ป้าจิวลู่ที่โดนส่งมาให้จับตาดูสงสัย และเขาก็สั่งห้ามเธอไม่ให้พูดอะไร หนึ่งเดือนที่ผ่านมาทุกอย่างปกติดี

จนกระทั่งมีโทรศัพท์มาว่า...

"พ่อคิดถึง"

ในเมื่อคนในครอบครัวเอ่ยปากบอก 'คิดถึง' อยากมาหา จะให้เขาใจร้ายปฏิเสธว่า 'ไม่ให้มา' ได้อย่างไร เขารู้วัตถุประสงค์ของมารดาดีกว่าใคร คำว่า 'คิดถึง' ก็แค่ข้ออ้างเพื่อจะได้มาเห็นด้วยตาว่าเขากับภรรยายังรักกันดีอยู่หรือไม่ก็เท่านั้นเอง

"ฮ่าๆๆ หนูหยุนซีตลกจริงๆ"

คิ้วเข้มของฝูอี้หานย่นเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมา ดูท่าบิดามารดาของเขาคงจะมาถึงสักพักแล้ว ชายหนุ่มคิดขณะเดินไปทางต้นเสียงนั้น ห้องรับแขกในบ้านที่มีไว้แต่ไม่เคยเปิดต้อนรับใคร ตอนนี้กลับดูสดใสขึ้นมาทันตา 

"ไว้พวกเราจะแวะมาหาหนูบ่อยๆ"

ภาพตรงหน้าทำฝูอี้หานแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นบิดามารดากำลังหัวเราะโดยมีคนที่นั่งข้างๆ คือภรรยาที่ปกติมักจะสงบปากสงบคำ 

"ทำไมกลับดึกนักล่ะอี้หาน"

มารดาที่มาถึงตั้งแต่ตอนบ่ายสามโมงถาม  เธอตำหนิบุตรชายที่กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาไปเกือบหกโมงเย็น

"พอดีผมงานยุ่งครับ"

คำตอบของฝูอี้หานทำคิ้วของมารดากระตุกไม่พอใจ ผู้ชายมีครอบครัวก็ต้องมีเวลาให้ภรรยาไหม ทำงานกลับดึก มาถึงก็เหนื่อยหมดแรงง่ายๆ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาทำหลานให้ปู่ย่าได้อุ้ม

"เพลาๆ งานลงบ้าง"

ฝูอี้ถังว่ากล่าวบุตรชาย ก่อนจะหันไปส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับสะใภ้ที่ทำตัวได้น่ารักจับใจคนแก่เหลือเกิน

"จริงไหมหยุนซี"

ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยริ้วรอยมองสะใภ้ ตั้งแต่มาถึงที่บ้านของบุตรชายสะใภ้คนนี้ก็ดูแลรับรองพวกเขาดีเหลือเกิน

"ค่ะคุณพ่อ"

รั่วหยุนซีพยักหน้าเห็นด้วย

"พาเมียไปเที่ยวบ้าง อย่ามัวแต่ทำงาน"

ฝูจื้ออิงเสริมคำพูดสามี เธอหันไปยิ้มเอ็นดูสะใภ้ที่ช่างสรรหาเรื่องมาคุยได้ไม่เบื่อเลย

"ครับ"

ชายหนุ่มตอบเพียงปัดๆ ไป เขามองไปทางภรรยาที่ดูเหมือนจะทำหน้าที่ของสะใภ้ได้ดีเกินหน้าที่ไป ไม่รู้ว่าตอนที่เขาไม่อยู่เธอไปพูดอะไร ถึงทำให้เขาโดนบิดามารดาต่อว่าราวกับเป็นนักโทษที่ทำผิดร้ายแรง

คงอยากโดนตัดลิ้นสินะ....

ฝูอี้หานคิดในใจ ขณะเดียวกันรั่วหยุนซีก็สัมผัสถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากดวงตาคู่คมที่มองมาทางเธอได้ แว่บแรกที่เห็นตัวจริงของพระเอกในนิยาย หัวใจของเธอก็หล่นไปที่ตาตุ่มทันที หน้าตาของเขาหล่อเหลาดูดี และท่าทางก็เหมือนบอสเธอตอนที่จริงจังและเคร่งเครียดกับงาน ภาพผู้ชายสองคนประสานในจินตนาการ ต่างคนต่างวาระกัน

ถึงบอสจะดูเข้าหายาก...

แต่ฝูอี้หานคนนี้ดูไม่น่าเข้าหาเลย!

 

#น้องได้เจอกับอิพี่แล้วน้าาาา

ช่วงแรกพระเอกของไรท์อาจจะดูเหมือนหมาบ้า แต่อยากบอกว่า 'มีมุมน่ารักอยู่นะคะ'