ย้อนเวลาไปปฎิวัติตัวเองให้กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บ ยุค80

ย้อนเวลาไปปฎิวัติตัวเองให้กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บ ยุค80

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-20
โดย:  ต้าซ้อจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
35บท
3.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

กลับมาครั้งนี้กู้เฉิงฮวนปฏิวัติตัวเองครั้งใหญ่จนกลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บ ทิ้งคราบยัยเฉิ่มเชยคนเก่าแล้วใชีชีวิตในแบบที่ไม่เคยลองทำมาก่อน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

เรื่องราวในอดีต

In a desolate small town in Cambodia.

In a dimly lit dungeon, Olivia Pendleton was bound to a chair with chains, her body covered with countless whip and knife wounds. Isabella Whitmore had used every torture she could think of on her, watching her suffer, yet not allowing her to die.

Now, Isabella looked down and sneered, “The famous Olivia Pendleton, ace assassin, has come to this, hasn’tshe?”

She picked up a dagger from the table and severed the tendons in Olivia’s right hand.

"Ouch!” Olivia screamed, gasping for breath, stammering, “Why? Why... are you doing this?”

“Because you’re nothing but a lowly servant, a mere tool of the Abyss Group. Dominic Ashcroft is mine! This is what you get for seducing my man!”

Isabella viciously stabbed the dagger into Olivia’s thigh, twisting it. Olivia’s leg instantly became a bloody mess.

“I’ll tell you, Dominic and I will be engaged soon, and your influence in the Abyss will be uprooted by me. You, a nameless orphan picked up from nowhere, will be forgotten!” Isabella spat.

“That won’t happen, Dominic won’t allow it!” Olivia shook her head.

Isabella’s henchmen threw a teenage boy into the dungeon. It was Little Mike, Olivia’s younger brother, whom she had raised. Isabella shot him in the leg, and Olivia screamed, “No! No! Leave him alone!”

“Kneel! Kneel and beg me!” Isabella commanded.

Olivia fell to her knees with a thud, heavily kowtowing, “Miss Whitmore, I’m sorry! I was delusional. I’m not worthy of Mr. Ashcroft! Please spare my brother!”

Isabella laughed heartily, and then—

“Bang—" A gunshot pierced Little Mike’s head.

“No! Isabella Whitmore! I’ll kill you! I’ll kill you!” Olivia cried in despair.

“Heh, kill me?” Isabella scoffed.

“Bang!” Another shot, hitting Olivia’s chest.

Olivia fell helplessly, hearing Isabella’s distant voice, “Want revenge? Maybe in your next life! Slash her face and throw her into the jungle to feed the wolves!”

She felt the cold blade across her face, then was tossed into the forest like trash. In Cambodia’s complex terrain, no one would come to save her.

In this life, she deserved to die miserably for trusting a man. But if there was a next life, she would find Isabella Whitmore and grind her to dust!

“Hisss—" Her head ached so much. Olivia sat up, holding her head, finding herself in what looked like a hospital room. Struggling to sit up, she felt as if she weighed a ton. Finally, she made it to the bathroom and screamed at the sight of the woman in the mirror.

"Ah———" The face in the mirror was still hers, but what was with this swollen, swine-like face? She pinched the flesh on her stomach; she must weigh at least 150 pounds.

She found the medical record by the bedside, clearly reading: Aurora Pendleton, 18 years old, female, concussion.

Damn! Who was Aurora Pendleton??

Memories belonging to Aurora Pendleton flooded her mind. The least favored daughter of the Pendleton family, weak and sickly since childhood, poor grades, neglected by her father Sebastian Pendleton, stepmother Madeline, brother Maxwell, and sisters Evelyn and Sophia. In short, unloved by her father, uncherished by her mother, despised by her grandfather, and self-abandoned, weak, and incompetent.

Olivia sighed deeply. Being reborn into such a body was indeed frustrating. The Olivia Pendleton of her previous life was proud and stunning, an ace assassin with an impeccable body and explosive figure.

Even that version of herself was killed miserably in Cambodia by Isabella. Now, as this chubby high school student, how could she compete with Isabella?

Olivia found a phone and searched online for the Abyss Group. The news of Dominic Ashcroft and Isabella Whitmore’s engagement was the headline. Isabella stood shyly beside Dominic, who smiled and said, “I will naturally protect the one I love...” The media praised them as a match made in heaven.

Ha! A match made in heaven!

Dominic had promised her that the mission in Cambodia would be her last, and he would remove her from the Abyss assassins and stay with her forever.

But what happened?

Her movements in Cambodia were known to Isabella, who tortured her to death, while Dominic turned around and got engaged to Isabella.

Olivia clenched her fists. Dominic Ashcroft! Isabella Whitmore! Since I’m reborn, I will come for you!

Killing my brother! Severing my tendons! Ruining my face!

One by one, I will repay you as Aurora Pendleton!

Starting now, I will make Aurora Pendleton rise from the Pendleton family!

---

During Aurora’s hospital stay, no one came to visit her, and she was happy to have some peace. She asked the doctor for a full-body checkup.

In her memories, Aurora was always taking handfuls of pills, feeling groggy all day, her body weak and flabby. She wanted to change and needed to know what was wrong with her body.

The results of the examination showed that Aurora was very healthy. Apart from a concussion from accidentally rolling down the stairs, there was nothing wrong with her body.

What were all those random pills she had been taking before?

When Aurora was discharged, only a driver from the Pendleton family came to pick her up. She was panting and sweating just from walking down the stairs. As someone who once had abs, she was not used to having so much fat on her body. Even the driver looked at her disdainfully.

Arriving at the Pendleton villa, Aurora walked in to find her stepmother, Madeline, sipping tea in the living room. Sophia, the fourth daughter of the Pendleton family, was flipping through a magazine. Seeing Aurora return, all sweaty and disheveled, she frowned and said disdainfully, “You fat slob, disgusting.”

Aurora ignored her and headed upstairs.

“Stop!” Sophia yelled. ”You slob, have you no manners? Don’t you know to greet your mother when you come home?”

“Mother? Whose mother?” Aurora replied.

“Of course, my mother. Your mother is long dead, you unwanted slob! A lowly wretch born of a mother but not raised by one!” Sophia taunted.

Unwanted, lowly wretch—Isabella had said those words to her too. She never knew who her parents were or why she grew up in the Abyss Group. She couldn’t deal with Isabella now, but was she supposed to let this little brat, Sophia, bully her too?

“Slap!” Aurora slapped her, her own palm jiggling from the force. Aurora sighed inwardly; she really needed to lose weight.

“You dare hit me? You think you can hit me?” Sophia said incredulously, covering her face. The old Aurora was bullied by everyone. Sophia had beaten her up many times, and she never even dared to cry out loud. How did she dare to hit her today?

“Why wouldn’t I dare to hit you? By age, I’m your older sister. By birth, I’m a legitimate daughter of the Pendleton family. You, if not for your mother’s affair, would be nothing but an illegitimate child. What right do you have to be arrogant in the Pendleton house?” Aurora said, word by word.

Sophia was stunned. Aurora had always been dazed, like an autistic person. When had she ever dared to stand tall and speak such a long speech?

Sophia immediately ran crying to Madeline’s arms, sobbing, “Mom, look at Aurora, she dared to hit me...”

Madeline looked at her youngest daughter’s face, a bright red hand print on it, and stood up, saying, ”Aurora, you were wrong to do this. How could you hit your sister like that?”

“Sister? My mother only gave birth to me. I never knew I had a sister,” Aurora said.

"Aurora, don’t go too far. You have no right to speak in this house! If this gets to your grandfather, it won’t look good for anyone!” Madeline Pendleton said angrily.

“Fine, you want to take this to Grandpa, I’m with you all the way. Let’s see what Dad thinks when he comes back and finds out you’re making a big fuss over a small matter between siblings,” Aurora said.

Madeline hesitated. The old Pendleton had always been dissatisfied with her, the mistress who had taken the place of his daughter-in-law, and Sebastian had repeatedly warned her not to bother the old man. After all, the power of the Pendleton Group was still in the old Pendleton’s hands.

Seeing Madeline silent, Aurorasaid, “Since you don’t plan to disturb Grandpa for now, I’ll go back to my room.”

Without waiting for Madeline’s reply, she went upstairs, completely unlike her previous obedient self.

Sophia was still crying. She had been the apple of her parents’ eye since childhood and had never suffered any grievances. Aurora dared to slap her? She would never let Aurora off!

Madeline, feeling sorry for her daughter, could only say, “Wait for your father to come back, and let him deal with her!”

Sophia finally relented.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-07-27 13:33:24
0
0
35
เรื่องราวในอดีต
'อย่าทำแบบนั้นลูก! ฮึก หนิงเหมิงลูกอย่ายิงเค้า อย่าเอาอนาคตของตัวเองไปแลกกับคนแบบนั้น'ปั้ง!กรี๊ดดด"เรียกตำรวจมาเร็วเข้า นังเด็กบ้านั่นมันกำลังจะหนีแล้ว นังฆาตกร! จับตัวมันไว้เร็วเข้า มันยิงลูกสาวของฉัน""ฮึก พวกแกต่างหากที่เป็นฆาตกร พวกแกฆ่าคุณตา ฆ่าแม่ของฉัน แถมยังทำให้พ่อของฉันตรอมใจจนตาย สมควรแล้วที่พวกแกต้องชดใช้แบบนี้" 'โธ่ลูกแม่ ฮื้ออ แม่ผิดเองที่อ่อนแอ สมองนิ่ม ยอมให้คนพวกนั้นปั่นหัว ฮึก หากแม่เข้มแข็งกว่านี้ลูกคงไม่ต้องลงเอยแบบนี้ เสี่ยวหนิงเหมิงของแม่'ดวงวิญญาณของ กู้เฉิงฮวน ร้องไห้เจียนขาดใจกับภาพตรงหน้า ตอนนี้ลูกสาวของเธอกลายเป็นฆาตกร ตราบาปนี้จะต้องติดตัวลูกเธอไปจนวันตาย ไม่มีใครสนว่าคนที่ถูกยิงเคยทำเรื่องร้ายกาจอะไรมาก่อนตอนนี้ในสายตาของทุกคน มีเพียง กู้หนิงเหมิง ลูกสาวของเธอเท่านั้นที่เป็นคนชั่วร้ายที่สุด ไม่นานตำรวจที่อยู่ใกล้พื้นที่ก็เข้ามาจับกุมลูกสาวของเธอไปดำเนินคดีตามกฎหมาย กู้เฉิงฮวนยอมตายอีกเป็นร้อยเป็นพันครั้งหากช่วยลูกสาวของเธอได้เสี่ยวหนิงเหมิงเพิ่งอายุ 15 ปีเท่านั้น แต่ก็ต้องไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในเรือนจำเสียแล้ว วิญญาณของกู้เฉิงฮวนตามลูกสาวไปทุกแห่งห
อ่านเพิ่มเติม
กลับมาที่เดิม
ปี คศ. 1983เฮือก!"มิติ?"คำพูดของกู้เฉิงฮวนคำแรกเมื่อตื่นขึ้นมา ก็ยังเป็นคำถามที่ค้างคาใจเธออยู่ ทว่ายังไม่ทันได้คำตอบ พอลืมตาขึ้นมาเธอก็อยู่บนเตียงนอนในห้อง และดูเหมือนว่าจะเป็นช่วงที่เธอโดนวางยาจนใกล้จะเสียชีวิตแล้ว"ที่นี่มัน.."แอดดดด"ฮวนฮวน น้องเป็นยังไงบ้าง พี่ขอโทษที่ไม่ได้ดูแลน้องให้ดี พอพี่ได้ข่าวจากแม่บ้านหวังพี่ก็รีบกลับมาทันที พี่ผิดเอง"กู้อี้หานในวัย 35 ปี รีบวิ่งเข้าไปดูภรรยาด้วยความร้อนรน 2 เดือนแล้วที่เขามีปัญญาหากับภรรยา ประจวบกับต้องไปทำงานต่างเมืองเพราะกำลังเริ่มการก่อสร้างโรงแรมแห่งใหม่ แต่พอได้รู้ข่าวจากแม่บ้านหวัง คนเฒ่าคนแก่ของมารดาของกู้เฉิงฮวน เขาก็รีบกลับมาดูภรรยาทันที"สะ..สามี ฉันขอโทษ ฮึก ขอโทษที่ไม่ฟังเหตุผลของพี่ ฮื้อออ ขอโทษที่ไม่เชื่อใจพี่ ฮึก ทั้งที่สามีภรรยาควรไว้ใจกันแท้ ๆ ฉันขอโทษ"พรึบร่างของกู้เฉิงฮวนถูกสามีดึงเข้ามากอดไว้ทั้งที่เธอกำลังร้องไห้จนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม กู้อี้หานรอวันนี้มานาน วันที่ภรรยาของเขาจะกลับมาเป็นตัวเอง ไม่มีครั้งไหนที่เขารู้สึกหมดหวังกับกู้เฉิงฮวน"น้องไม่ต้องขอโทษ ที่ผ่านมาน้องแค่ฟังคนอื่นมากเกินไป พี่ไม่เคยถอดใจจากครอบค
อ่านเพิ่มเติม
เหมิงเหมิงน้อย
หลังจากกู้อี้หานขึ้นรถออกจากบ้านตระกูลเวินไป สาวรับใช้ของสองแม่ลูกก็เริ่มไปเตรียมอาหารผสมยาพิษทันที ป้าหวังที่รู้เวลาของคนเหล่านั้นดีจึงรีบขอตัวจากคุณหนูของนาง เพื่อลงไปเก็บหลักฐานด้านล่างของตึกใหญ่"คุณหนูเจ้าคะ ถึงเวลาที่คนพวกนั้นจะลงมือแล้ว ป้าจะขอลงไปเก็บหลักฐานก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าจะกลับขึ้นมา""ระวังตัวด้วยนะป้า เสร็จแล้วรีบกลับมาหาฉันที่นี่""ค่ะคุณหนู"กู้เฉิงฮวนมองตามหลังป้าหวังด้วยความเป็นห่วง ขอให้เรื่องทุกอย่างผ่านไปได้อย่างราบรื่น ให้คนชั่วได้รับกรรมที่พวกเขาก่อให้เร็วที่สุด"แม่จ๋า ยายยายไปไหน"เสียงเล็กของลูกสาวเรียกสติของกู้เฉิงฮวนให้ออกจากภวังค์ "ยายยายไปเอาของจ้ะ เหมิงเหมิงง่วงไหมลูก ได้เวลานอนกลางวันของลูกแล้วใช่ไหม""อื้อ หม่ำ ๆ"คำพูดของลูกน้อยทำให้น้ำตาของกู้เฉิงฮวนซึมปริ่มจะร่วงหล่น ไม่รู้ว่าการที่เธอให้บุตรสาวกินนมจากเต้าจะทำให้คนตัวเล็กได้รับพิษไปมากน้อยแค่ไหนแล้ว ยิ่งตอนที่มือเล็ก ๆ กำลังมุดเข้าชายเสื้อเพื่อจะเปิดหาแหล่งอาหาร นั่นยิ่งทำให้กู้เฉิงฮวนยิ่งเจ็บปวดหัวใจนี่คงเป็นเหตุผลที่ลูกสาวของเธอตัวเล็กและไม่ร่าเริงสดใสอย่างที่ควรจะเป็น โชคดีที่กาลเวลาก่อนเธอตาย
อ่านเพิ่มเติม
หนูเกลียดมัน
หลังจากที่แยกย้ายกับสหายที่ค่ายทหาร กู้อี้หานก็แวะซื้อขนมปังกับนมกล่องใส่ในกระเป๋าอย่างมิดชิด เพื่อไม่ให้คนในบ้านนั้นผิดสังเกต แต่ในหัวของเขาก็ยังวนเวียนคิดแต่เรื่องพิษร้ายที่วนเวียนอยู่ในตัวภรรยา หวังว่าโม่ฟางสหายของเขาจะหาวิธีช่วยเฉิงฮวนได้"อี้หานกลับมาจากต่างเมืองแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม""สวัสดีค่ะพี่อี้หาน ไม่เจอกันนานเลยนะคะ"ทันทีที่กู้อี้หานเดินเข้ามาในตึกก็พบกับสองแม่ลูก หลิงเจียอี กับ หลิงจินเยว่ ที่แต่งตัวแต่งหน้าด้วยสีฉูดฉาดจนแสบตา นั่งจิบชาสบายใจเฉิ่มอยู่ที่ห้องโถง"สวัสดีครับ ผมสบายดี ที่ไม่สบายเห็นทีจะมีแต่เฉิงฮวน ช่วงที่ผมไม่อยู่ขอบคุณมากที่คอยดูแลเธอให้""ไม่เห็นต้องขอบคงขอบคุณอะไรเลยอี้หาน พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน แม่ให้หมอมาตรวจให้เฉิงฮวนแล้วนะเมื่อ 2 วันก่อน เดี๋ยวแม่จัดยาเข้าไปให้พร้อมกับอาหาร ถ้ากินตามที่หมอสั่ง อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว""ได้ครับ ผมจะกำชับให้เฉิงฮวนกินให้หมด ถ้าอย่างนั้นข้าวเย็นของผมกับหนิงเหมิง ฝากบอกคนงานทำข้าวต้มหมูจัดขึ้นไปข้างบนให้ด้วยนะครับ ผมขอตัวก่อน""ได้จ้ะ"พูดจบกู้อี้หานกับเฉินเทียนผู้ช่วยคนสนิทก็เดินขึ้นห้องไปทันที สองแม่ลูกท
อ่านเพิ่มเติม
ชู้รัก
ท่ามกลางร้านลับภายในตลาดมืดที่ทุกคนต้องปกปิดใบหน้าอย่างมิดชิดก่อนจะเข้ามา ซึ่งการเข้าก็ต้องบอกรหัสลับเพื่อยืนยันตัวตนให้เรียบร้อยก่อนถึงจะเริ่มทำการค้าแลกเปลี่ยนได้"ว่ายังไงครับคุณนาย นึกว่าวันนี้จะไม่มาซะแล้ว ผมจำได้ว่ายาที่คุณนายเอาไปรอบที่แล้วจะหมดวันนี้""อย่าพูดมาก รีบเอาของมา"น้ำเสียงของหลิงเจียอีแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการให้คนพวกนี้มาตีสนิทกับนางและลูกสาว แม้ว่าจะทำการซื้อขายแลกเปลี่ยนกันมาหลายปีแล้วก็ตาม"แหม๋ ๆ ไอ้เราก็เห็นว่าค้าขายกันมาหลายปี ทำเป็นถือตัวไปได้ ของได้แล้วครับ 1,000 หยวน เงินมา ของไป""เอาไป 1,000 หยวน แล้วไม่ต้องทำเป็นตีสนิทกับฉัน เรามันคนละระดับกัน"เงินจำนวน 1,000 หยวนถูกโยนใส่หน้าชายคู่ค้า ก่อนที่สองคนแม่ลูกจะเดินเชิดหน้าออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังอีก"โธ่ อีแก่ มึงก็แค่อยากให้ผัวตายถึงจะได้ทรัพย์สินของเค้าหรอกว่ะ ทำเป็นคนละชงคนละชั้น คิดว่าฉันไม่รู้รึยังไงว่าพื้นเพเดิมของแก มันก็แค่อีนังผีพนันที่ต้องถวายตัวให้เจ้าของบ่อนจนมีลูกด้วยกัน ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกค้ากระเป๋าหนักแกได้เห็นดีกับฉันแน่"ไล่หลังที่สองแม่ลูกนั้นเดินออกไป ชางหยวนกับสารวัตรฟ่าน
อ่านเพิ่มเติม
มหัศจรรย์
หลังจากเกิดเหตุที่บ่อนของเฮียซ้ง สองแม่ลูก หลิงเจียอี กับหลิงจินเยว่ก็ถูกคุมตัวในข้อหาลักลอบเล่นการพนัน เมื่อกู้อี้หานกับกู้เฉิงฮวนได้รับสัญญาณจากสหายก็เข้าไปตรวจร่างกายและเตรียมนำผลตรวจเข้าแจ้งความเพิ่มเติมทันทีส่วนคนงานที่บ้านทุกคน ที่มีส่วนร่วมในการวางยานายท่านเวินและลูกสาว ก็ถูกรวบตัวเข้าห้องขังทั้งหมด สองแม่ลูกที่ถูกหลายข้อหาเล่นงาน โดยที่ไม่ทันตั้งตัว ก็อาละวาดจนลั่นโรงพัก แต่เพียงครู่เดียวก็ถูกเพื่อร่วมห้องขังรับน้องใหม่ ทั้งคู่จึงไม่อาจแผลงฤทธิ์อะไรได้อีก แค่เสียนิ้วให้คุณนายใหญ่ไปคนละ 1 นิ้วก็เสียเลือดจนหมดแรงแล้ว"ฮึก มันเป็นแบบนี้ได้ยังไงแม่ เป็นเพราะแม่ไปนอนกับไอ้แก่นั่นแน่ ๆ นังคุณนายใหญ่ถึงได้มาเล่นงานเราแบบนี้ ฮื้อออ ฮีออ หนูไม่ยอม ฮึก หนูจะเอาชีวิตของหนูคืนมา""นั่นพ่อของแกนะ แกจะไปเรียกเค้าแบบนั้นได้ยังไงนังลูกคนนี้ ภาวนาขอให้เค้ารอดจะดีกว่าไหม เค้าเป็นคนเดียวที่จะช่วยพวกเราออกไปจากที่นี่ได้นะ""ฮึก แม่ฝันไปรึเปล่า มันโดนตัดไปขนาดนั้นมันจะรอดได้ยังไง!""ถ้าพวกแกสองแม่ลูกยังไม่หยุดแหกปาก พวกฉันจะจัดการพวกแกตอนนี้เลย น่ารำคาญโว้ย ร้องเป็นเปรตขอส่วนบุญอยู่ได้"ขาโหดประ
อ่านเพิ่มเติม
หม่ำ ๆ
หลังจากนายท่านเวินเข้ารับการตรวจสารพิษในร่างกายอีกครั้ง ปรากฏว่าไม่มีสารพิษตกค้างอยู่ในร่างกายของนายท่านเวินเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้ทำให้หมอโม่ฟางต้องช่วยกู้เฉิงฮวนตอบคำถามนายแพทย์ท่านอื่น ๆ จนไม่ได้หยุดหย่อน แต่บางคนก็มองว่าหมอโม่ฟางร่วมมือกับคนไข้เล่นปาหี่ในที่สุดก็สามารถพานายท่านเวินกลับบ้านได้ แต่ครั้งนี้ทุกคนจะต้องไปเริ่มต้นกันใหม่ที่บ้านตระกูลกู้ ที่ถูกปล่อยปล่อยทิ้งไว้เกือบ 2 ปีหลังจากที่บิดาและมารดาของกู้อี้หานประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ระหว่างการเดินทางไปตรวจงานต่างเมืองช่วงค่ำหลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ"พ่อคะ พวกเราย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ หรือพ่อคิดถึงบ้านของเรารึเปล่า"กู้เฉิงฮวนเอ่ยถามบิดาในระหว่างที่กำลังพากันเดินดูรอบ ๆ ห้องนอนของนายท่านเวิน ที่นี่หลังจากถูกทำความสะอาดและตกแต่งใหม่อีกครั้ง ก็กลับมาเป็นบ้านที่มีชีวิตชีวาอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งมีเสียงหัวเราะของหนูน้อยเสี่ยวหนิงเหมิง ยิ่งทำให้ที่นี่น่าอยู่ยิ่งขึ้น"พ่ออยู่ได้ทุกที่ ขอแค่มีลูกกับหลานอยู่ด้วยพ่อก็ดีใจแล้ว ฮวนฮวน น้ำที่ลูกเอาให้พ่อกินยังเหลือไหมลูก หนูก็ควรกินเหมือนกันนะ พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกต้องพบเจอกับคนใจร้ายแบบสอง
อ่านเพิ่มเติม
NC ปะป๊าไม่อ่อนโยน
อี้หานแทรกตัวลงภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับภรรยา มือหนารวบร่างของเฉิงฮวนเข้ามากอดด้วยความคิดถึง"ฮวนฮวน น้องไม่สงสารอี้หานน้อยบ้างเลยเหรอ มันคิดถึงหนูจะแย่แล้วนะ"เฉิงฮวนเมื่อได้ยินสามีพูดแบบนั้น ก็ไม่อาจต้านทานความต้องการที่ฝังลึกอยู่ภายในหัวใจได้อีกต่อไป"อืม ยะ..อย่าบีบสิคะป๊ะป๋า เสียดายหม่ำ ๆ ของลูก"ก้อนซาลาเปาที่เต่งตึงถูกนวดคลึงเบา ๆ เพื่อกระตุ้นอารมณ์ น้ำสีใสไหลซึมจากยอดอกสีหวานผ่านชุดนอนเนื้อบางเบาจนเปียกชื้น เช่นเดียวกับความต้องการของทั้งคู่ที่ตอนนี้ไม่อาจเก็บกดต่อไปได้อีกแล้ว"เสี่ยวเหมิงเด็กดี แบ่งให้ป๊ะป๋ากินหน่อยนะลูก"แรงมือที่กำลังนวดคลึงอกอวบถูกเพิ่มน้ำหนักขึ้นจนเฉิงฮวนเสียวซ่านไปทั่วทั้งกาย หลังจากเล่นงานบัวตูมอวบอัดจนหนำใจ กู้อี้หานจึงรีบจัดการกับเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นที่กั้นกลางระหว่างเขากับภรรยาให้พ้นทาง"อึก! ฮวนฮวน จ๊วบ จ๊วบ""อ๊าา กัดอีกค่ะป๊ะป๋า กัดแรง ๆ "โพรงปากร้อนครอบดูด ขบกัดจุกสีหวานที่ชูช่อเบ่งบานรออยู่อย่างไม่ปรานี มือสองข้างบีบบี้เต้าสร้างจับป้อนเข้าปากของตนอย่างหื่นกระหาย นานหลายเดือนแล้วที่กู้อี้หานเดินทางไปทำงานที่ต่างเมือง พอกลับมาก็ต้องพบว่าภรรยาไม่สบาย ก
อ่านเพิ่มเติม
อย่าให้ผู้หญิงต้องโมโห
เช้าวันนี้บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นายท่านเวินเข้ากับบ้านหลังใหม่ได้เป็นอย่างดี เพราะลูกเขยรู้จักเอาใจด้วยการสั่งต้นไม้มากมายมาให้ท่านดูแลเป็นกิจกรรมในยามว่าง แต่วันนี้ท่านลงจากชั้นบนของตึกในมาดผู้บริหาร พร้อมกับลูกน้องอีกหลายคนที่มารออยู่ที่หน้าตึกส่วนอี้หานกับภรรยาก็กะหนุงกะหนิงกันอย่างชื่นมื่น ทำเอาคนเฒ่าคนแก่ที่อยู่แถวนั้นต้องหันหน้าหนีอยู่บ่อยครั้ง มีเพียงหนูน้อยเสี่ยวหนิงเหมิงที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่เท่านั้นที่ส่งเสียงหัวเราะชอบใจ"วันนี้คุณพ่อจะเข้าบริษัทเลยเหรอคะ""ใช่ลูก พ่อรู้สึกกระชุ่มกระชวยเหมือนเป็นหนุ่มอีกครั้ง เห็นทีว่าจะต้องไปวาดลวดลายกันสักหน่อย"นายท่านเวินตอบกลับลูกสาวพร้อมกับยกแขนขึ้นมาอวดมัดกล้ามว่าตนเองฟิตปึ๋งขนาดไหนในวัยเพียง 50 กว่าปี"รอให้หนูจัดการเรื่องที่บ้านลงตัวเมื่อไหร่ หนูจะเข้าไปช่วยงานคุณพ่ออีกแรงนะคะ""ฮื้ออ อย่าเลยลูก หนูคอยผลิตทายาทออกมาดูแลกิจการให้พวกเราดีกว่า ตอนนี้พ่อกับอี้ปฏิบัติยังดูแลไหว จริงไหมอี้หาน"อี้หานที่กำลังนั่งยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ ต้องรีบเงยหน้าขึ้นมาตอบพ่อตา คาดว่าค่ำคืนร้อนแรงที่ผ่านมาท่านน่าจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่
อ่านเพิ่มเติม
คุณนายกู้คนใหม่ไฉไลกว่าเดิม
2 ชั่วโมงผ่านไปการปฏิวัติคุณนายกู้เป็นไปได้ด้วยดี นอกจากนั่งให้ช่างทำผมแต่งหน้าจนเสร็จ เฉิงฮวนยังใช้บริการทำเล็บต่อ ก่อนจะขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับออกมาเป็นคุณนายกู้คนใหม่ไฉไลกว่าเดิม"เป็นยังไงบ้างคะคุณนาย ชอบไหมคะ"เฉิงฮวนยืนอยู่หน้ากระจกบิดซ้ายบิดขวาดูภาพลักษณ์ใหม่ที่เธอยังไม่คุ้นเคย แต่ก็ถือว่าเป็นชุดที่สามารถปลดแอกเธอจากภาพจำเก่า ๆ ที่ทั้งเชยและเฉิ่มผิวสีขาวนวลผ่องพอใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงเข้าไป ยิ่งขลับผิวให้สว่างยิ่งขึ้น ผมที่ถูกดัดเป็นลอนใหญ่ยาวสยายถึงกลางหลัง เก็บลูกผมด้วยกิ๊บดอกไม้สีชมพูดูเข้ากันดีไม่น้อย ไหนจะหน้าที่ถูกแต่งแต้มให้นวลผ่องทำให้เฉิงฮวนพอใจกับภาพรวมที่ได้เป็นอย่างมาก"ชอบค่ะ ชอบมาก""คุณนายชอบก็ดีแล้วค่ะ ต่อไปถ้าจะออกงานที่ไหน อย่าลืมมาใช้บริการที่ร้านของดิฉันอีกนะคะ""ได้เลยค่ะ ฉันอยากได้น้ำยาบำรุงผมที่ใส่ให้ แล้วก็เครื่องสำอางที่พวกคุณใช้แต่งให้ฉันด้วยนะคะ รวมทั้งค่าใช้บริการวันนี้เป็นเท่าไหร่"ช่างเสริมสวยและช่างแต่งหน้าที่ได้ยินแบบนั้นต่างก็รีบจัดเตรียมของใส่ถุงให้คุณนายกู้เป็นพัลวัน"คุณกู้สั่งไว้ว่าค่าใช้จ่ายให้ไปเก็บที่ท่านนะคะ คุณนายอย่างจ่ายเองเลยค่ะ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status