นี่เรียกว่าจูบเหรอ

อยู่ๆ พระเอกก็มาบอกให้จูบจะไม่ให้เธอตกใจได้อย่างไร ดวงตากลมโตมองใบหน้าหล่อเหลาที่แสนนิ่งขรึมด้วยความสงสัย ในหัวสมองที่มึนงงตั้งคำถามมากกมาย อีตาพระเอกไปล้มหัวฟาดพื้นห้องมารึไง การกระทำถึงได้เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ

"จ...จูบเหรอ"

"อือ"

เป็นการยืนยันที่ห้วนที่สุดในโลกก็ว่าได้ ฝูอี้หานยืนเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไร ครั้นเธอจะถามเพื่อความแน่ใจก็กลัวจะไปจุดไฟโมโหให้ปะทุขึ้นมา ถึงจะสงสัย แต่เธอก็อดคิดไม่ได้ว่านี่คือโอกาส หากเธอไม่รีบคว้า แล้วชาติไหนเขาจะบอกให้ 'จูบ' อีกเล่า

"หลับตาก่อนสิคะ"

ในเมื่อคิดว่าจะไม่ปฏิเสธ ก็คงต้องทำตามคำสั่งนั้นไป หากแต่วันนี้เขาในชุดลำลองดูหล่อเกินไป ออร่าของพระเอกมันวิบวับแสบตาอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นหลายต่อหลายรอบทำเธอเขินอาย บวกกับดวงตาคมที่มองก็ทำให้ใจเธอสั่นระรัว

"ทำไมต้องหลับ"

คำถามนั้นดูจริงจัง เขาอยากเห็นหน้าเธอชัดๆ รวมไปถึงริมฝีปากอวบอิ่มที่ชวนมองนั้นด้วย

"ถ้าคุณไม่หลับฉันก็ไม่..."

"หลับก็ได้"

ฝูอี้หานไม่รอให้หญิงสาวพูดจบเขาก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมหลับตาลงตามที่เธอขอซะด้วย

ตึกตัก.... ตึกตัก....

เสียงหัวใจที่เต้นแรง มีเพียงเจ้าของที่คงได้ยิ