16.1

บทที่ 16 ชีวิตใหม่ง่ายดายเสียที่ไหน

สายวันต่อมา...

แสงอาทิตย์ยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายใน จวนท่านหญิงซือหนิง นางก้าวออกมายืนที่ลานหน้าจวน มองดูบ่าวไพร่ที่กำลังจัดแจงสัมภาระให้เข้าที่

การย้ายออกจาก ตำหนักรับรอง มายังจวนพระราชทานครั้งนี้เป็นสัญญาณว่าบัดนี้ นางมิใช่องค์หญิงจากแคว้นเย่อีกต่อไป แต่เป็นเพียง ท่านหญิงซือหนิงแห่งแคว้นฉี

แม้ยศศักดิ์จะยังมีอยู่ แต่มันเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไม่มีอำนาจใดรองรับ นางมีชีวิตอยู่ได้เพราะนางคือตัวประกันของสองแคว้นที่ตอนนี้ยังไม่มีแคว้นใดกล้าลงมือจัดการ ทว่าอนาคตนั้นก็ไม่แน่...

"ขอบคุณที่ช่วยดูแลทุกอย่าง ซุนมามา"

ซือหนิงกล่าวพลางหันไปมอง ซุนมามานางกำนัลจากในวังที่มาควบคุมดูแลการขนย้ายครั้งนี้

"บ่าวเพียงทำตามหน้าที่เจ้าค่ะ" ซุนมามากล่าวอย่างนอบน้อม ก่อนจะค้อมตัวแล้วส่งสิ่งหนึ่งให้ซือหนิง

"นี่เป็นจดหมายจากองค์รัชทายาท ฝากมาให้ท่านหญิงเจ้าค่ะ"

ซือหนิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางรับจดหมายนั้นมาถือไว้ มองดูมันด้วยสายตาวิเคราะห์ แล้วก็น้อมส่งซุนมามาที่ทำหน้าที่เสร็จแล้วออกจากจวนไป

"ทำไมองค์รัชทายาทยังติดต่อท่านอยู่?"

หลี่เจ๋อหาน ที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัยหลังบริเวณนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคนแล้ว

ซือหนิงพลิกจดหมายไปมา ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

"ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน"

ก่อนที่นางจะเปิดอ่านจดหมายในมือ พลันนึกถึงคำเตือนของ ฉีหนานหวังเมื่อคืนนี้

...หากต้องการความสงบ จงอยู่ห่างจากองค์รัชทายาทซะ...

ริมฝีปากของซือหนิงแสยะยิ้มเล็กน้อยอย่างระอาใจกับโชคชะตาที่สวรรค์กลั้นแกล้งคราแล้วคราเล่า

ตัวนางเองอยากอยู่ห่างพวกเขาแทบตาย ทว่าคนพวกนั้นเองต่างหากที่เป็นฝ่ายมายุ่งเอง

ในฐานะท่านหญิงที่ไร้อำนาจ นางไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคำขอของผู้ที่อยู่เหนือกว่า และแน่นอนว่าองค์รัชทายาทยังคงมีอำนาจเหนือกว่านางมากนัก

ซือหนิงเปิดจดหมายออกมา ดวงตาก็ไล่ไปตามตัวอักษรที่ถูกเขียนด้วยลายมือเรียบหรูแฝงความเอาแต่ใจ

พบกันยามเซิน[1] ณ โรงน้ำชาหลวนเยว่

"โรงน้ำชาหลวนเยว่..." ซือหนิงทวนคำพึมพำ "ดูเหมือนสวรรค์จะไม่เป็นใจให้ข้าได้ใช้ชีวิตสงบสุขเลย"

"แล้วท่านจะไปหรือไม่?"

ตอนนี้ทั้งสองเดินกลับเข้าจวนแล้ว สองคนเดินเคียงข้างไปตามทางเดินจวนที่มีบ่าวรับใช้ทำงานอยู่ประปราย

"แน่นอนว่าจำเป็นต้องไป..." ซือหนิงกล่าว "บางทีอาจจะเป็นโอกาสที่ข้าจะได้ตัดสัมพันธ์กับองค์รัชทายาทเสียที"

"เหตุใดต้องตัดสัมพันธ์?" หลี่เจ๋อหานขมวดคิ้ว "การมีความสัมพันธ์อันดีกับผู้มากอำนาจมิใช่เรื่องดีหรือ?"

ซือหนิงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะปรายตามองเจ๋อหานชั่ววาบหนึ่งและกลับมามองทางข้างหน้าต่อ

"หากข้าไม่ใช่ท่านหญิงต่างแคว้นแต่เป็นท่านหญิงของแคว้นนี้จริง ๆ มันก็เป็นเรื่องที่ดี" ซือหนิงกล่าว "แต่นี่ข้าและเจ้าเป็นชาวต่างแคว้น อยู่ในแผ่นดินของผู้อื่น พวกเขามองว่าไม่ใช่พวกของตนอยู่แล้ว เช่นนั้นคนก็จะมองว่าข้าต้องการแสวงหาอำนาจ จากที่เด่นอยู่แล้วก็จะยิ่งเป็นที่คนจับตามองมากขึ้นไปอีก"

"จับผิดน่ะสินะ"

"ถูกต้อง" ซือหนิงกล่าวเสียงเข้ม "และเมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะกลายเป็นเป้าโจมตีของทั้งราชสำนักและสตรีทั่วเมืองหลวง ทุกคนจะคิดว่าข้ามีแผนบางอย่าง ไม่ว่าคิดจะแทรกซึมเพื่อช่วงชิงอำนาจหรืออยากแต่งงานกับองค์รัชทายาทก็ตาม ล้วนทำให้เราใช้ชีวิตยากยิ่งขึ้น..."

"แล้วท่านจะเอาอย่างไร ยังจะไปหรือ?"

ซือหนิงถอนหายใจ "แน่นอนว่าก็ยังต้องไป" นางยิ้มมุมปาก "ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ให้มากไปหรอก"

เจ๋อหานพยักหน้าเข้าใจแม้ก็จะยังไม่ค่อยเข้าใจก็ตาม ซือหนิงรับรู้ได้ถึงบรรยากาศเคร่งเครียดในตอนนี้จึงคิดเปลี่ยนเรื่อง

"ว่าแต่ ห้องพักท่านเป็นอย่างไรบ้าง มีอันใดอยากเพิ่มเติมไหม?"

"กว้างขวางดี อากาศโปร่งสะอาด แต่ติดอยู่ที่..." หลี่เจ๋อหานเว้นช่วงไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ "บ่าวรับใช้ที่ได้มา ดูไม่ค่อยเชื่อฟังและดูจะไม่ยอมรับพวกเราเป็นนายของพวกเขาเท่าไร"

ซือหนิงไม่แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย นางคลี่ยิ้มบาง ๆ

"พวกเขาเป็นคนของฝ่าบาท กว่าครึ่งก็คงเป็นสายลับที่ถูกส่งมาจับตาดูพวกเรา"

"ข้าคิดเช่นนั้นเหมือนกัน"

"ดังนั้นไม่ต้องใส่ใจเรื่องนั้นมากนักหรอก พยายามอยู่ให้ห่างจากพวกเขา ใช้งานเพียงแค่ในเรื่องทั่วไปก็พอ"

ซือหนิงกล่าวเสียงเรียบ "อย่าให้พวกเขารู้ความเคลื่อนไหวของเรามากนักแต่ก็ต้องไม่ใช่ไม่รู้เลยเช่นเดียวกัน ในอนาคตข้าจะหาทางซื้อบ่าวรับใช้จากข้างนอกมาเพิ่ม"

หลี่เจ๋อหานพยักหน้ารับคำ

"การที่เรามีบ่าวมากค่าใช้จ่ายก็สูงขึ้นตามไปด้วย ดังนั้นอีกสักเดือน ข้าจะขอส่งบ่าวที่ได้รับพระราชทานกลับไปบางส่วน อ้างว่าไม่มีงบประมาณเลี้ยงดูมากพอ" ซือหนิงกล่าว "แต่ตอนนี้... คงรบกวนให้ท่านอดทนไปก่อน"

หลี่เจ๋อหานหัวเราะเบา ๆ "เรื่องพวกขี้ข้าทนได้สบายอยู่แล้ว เพียงเป็นห่วงท่านนั่นล่ะ...พอได้ยินเช่นนี้ก็สบายใจแล้ว"

"พี่ชายร่วมสาบานเจ้าคะ ข้ามีเรื่องรบกวนท่านเจ้าค่ะ" ซือหนิงกล่าวเชิงหยอกล้อแต่เนื้อหานั้นนางเอาจริง

"เรื่องอันใดน้องสาวร่วมสาบานว่ามาได้เลย?"

"อืม เราต้องช่วยกันหาลู่ทางทำมาหากิน หาเงินของตัวเอง เมื่อตนเป็นที่พึ่งแห่งตนแล้วจึงจะได้อิสระมา... " ซือหนิงกล่าวพลางเอื้อมมือมาตบไหล่ของหลี่เจ๋อหาน

หลี่เจ๋อหานเลิกคิ้วสีหน้าครุ่นคิดอย่างตั้งใจ เขาเองก็ไม่ชอบอยู่เฉย ๆ อยู่แล้วพอได้ยินว่ามีเรื่องให้เขาทำในใจก็ตื่นเต้นจนออกทางสีหน้าชัดเจน

"เรื่องนี้วางใจ ข้าเองก็ไม่อยากอยู่แบบต้องพึ่งพาราชสำนักไปตลอดเช่นกัน ข้าจะช่วยท่านหาลู่ทางทำมาหากินเอง”

ซือหนิงหัวเราะเบา ๆ "ดียิ่ง เรื่องนี้ไม่รีบค่อย ๆ ดูไป"

...ในใจของซือหนิงรู้ดี หากนางต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบ อิสระได้ ไม่ว่าแคว้นฉีหรือแคว้นเย่ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีสำหรับนางแน่นอน

อาศัยในช่วงที่แคว้นเย่ยังต้องแก้ปัญหาความยากไร้ในแคว้นให้สิ้นจนไม่มีเวลาใส่ใจองค์หญิงที่ทรยศแคว้นนี้ นางต้องสะสมเงิน และหาลู่ทางไปพร้อมกับหาทางปกปิดสีตาอันเป็นเอกลักษณ์นี่ หลังจากนั้นค่อยจากแคว้นฉีไปใช้ชีวิตอิสระ...

[1] ยามเซิน คือ 15.00 – 16.59 น.