ตอนที่ 126 ปากอย่างใจอย่าง

64 1-2

            ตอนที่ 126 ปากอย่างใจอย่าง

            ได้ฟังคำบอกเล่าของผู้เฒ่าติง ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับรีบส่ายหน้าทันควัน

            “พ่อคะ หนูไม่ได้…”

            ผู้เฒ่าติงขมวดคิ้วพูดต่อทันทีชนิดไม่เว้นช่องไฟว่า

            “ฉันรู้ว่าแกไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น แต่ทำไมแกถึงต้องหย่าด้วยล่ะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยปั้นสีหน้าประหม่าลังเล เธอรู้สึกอับอายเกินกว่าจะพูดออกมา เพราะในมุมมองของเธอนั้น การที่สามีคนหนึ่งนอกใจไปหาผู้หญิงคนอื่น นั่นสะท้อนให้เห็นถึงความไร้ศักยภาพของคนเป็นภรรยา

            หลินจิงซูที่ยืนฟังอยู่ข้างๆตั้งแต่ต้น จึงอาสาเอ่ยปากอธิบายให้ฟังว่า

            “แม่คะ ถ้าแม่อายเกินกว่าจะพูดออกมา เดี๋ยวหนูจะเป็นคนเล่าเองค่ะ หลินชิงอี้นอกใจแม่ของหนู แอบไปมีสัมพันธ์สวาทกับน้องสะใภ้ในบ้านตัวเอง แม่ทนอยู่ในสภาพแบบนั้นต่อไปไม่ไหว ก็เลยตัดสินใจขอหย่าค่ะ และสำหรับเรื่องนี้ เพื่อนบ้านแถวนั้นเกือบทุกคนล้วนเป็นพยานให้ได้”

            ผู้เฒ่าติงกระแทกเสียงใส่อย่างเย็นชา

            “ฉันก็เคยเตือนแกแล้ว! จะหาคู่ชีวิตทั้งคนอย่าดูแค่เปลือกนอก! เห็นมั้ยล่ะว่าตอนนี้เป็นยังไง!”

             ตั้งแต่แรกพบเจอกัน ผู้เฒ่าติงก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายที่ชื่อหลินชิงอี้นั้น ดูเป็นคนสมบูรณ์แบบมากเกินไป มากจนน่าสงสัยว่าเนื้อในอาจไม่ใช่อย่างที่เห็น คงจะเป็นเพียงเปลือกนอกที่สร้างขึ้นมาเพื่อล่อลวงลูกสาวของเขามากกว่า และนั่นจึงทำให้ผู้เฒ่าติงไม่ค่อยเห็นด้วยกับเรื่องการแต่งงานมาโดยตลอด ทว่าก็เป็นติงเสวี่ยเหม่ยที่ยังคงยืนกรานเสียงแข็ง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็จะต้องแต่งงานกับหลินชิงอี้ให้ได้

            หลังจากพบว่าลูกสาวของเขากับหลินชิงอี้คบหาดูใจกันได้พักหนึ่งแล้ว ในที่สุดผู้เฒ่าติงก็จำต้องยอมถอย และอนุญาตให้ทั้งสองแต่งงานกันได้ ทั้งหมดก็เพื่อปกป้องชื่อเสียงของติงเสวี่ยเหม่ยไม่ให้เสียหายในอนาคต

            ติงเสวี่ยเหม่ยก้มหน้าด้วยความสำนึกผิด ไม่กล้าตอบโต้อะไรสักคำ

                  ผู้เฒ่าติงยังคงพูดต่อ

                  “แกน่ะไม่เคยฟังที่พ่อคนนี้พูดเลย เคยบอกเคยสอนตั้งไม่รู้เท่าไหร่แล้วว่า อะไรดีหรือไม่ดีกับตัวแกเองบ้าง แล้วเป็นไง มันทำให้แกมีความสุขได้จริงรึเปล่าล่ะ?”

                  ทันทีที่พูดจบ ประกายตาคู่ชราก็สาดใส่ฉับพลัน กวาดขึ้นลงมองทั่วร่างติงเสวี่ยเหม่ยตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบแล้วรอบเล่า

                  “แล้วดูแกตอนนี้สิ สภาพดูได้ที่ไหน? ทั้งที่หย่าร้างไปแล้วแท้ๆ แต่กลับทำตัวเอาแต่ใจเป็นเด็กๆไปได้ เสื้อผ้าทรงผมพวกนี้คืออะไร? แต่งซะจนจะกลายเป็นพวกขายเรือนร่างแลกเงินไปแล้ว! หรือแกติดเชื้อปัญญาอ่อนมาจากไอ้เจ้าติงจูฮั่ว? ถึงได้ทำตัวไร้สาระแบบมัน? ถือว่าฉันขอล่ะนะ พรุ่งนี้แกรีบไปเปลี่ยนไอ้ทรงผมแปลกๆนี่กลับไปเป็นเหมือนเดิมซะ!”

                  เป็นไปตามที่หลินจิงซูคาดการณ์เอาไว้ทุกประการ ผู้เฒ่าติงมองทุกอย่างในตัวติงเสวี่ยเหม่ยเวลานี้เป็นข้อบกพร่องไปซะหมด

                  แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แม้เธอจะรู้ดีว่า ฝีปากของผู้เฒ่าติงนั้นคมเฉียบและอันตรายไม่ต่างจากมีด แต่ทว่าเนื้อแท้ภายในกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน และมีแต่ความเป็นห่วงเป็นใยให้ทั้งสิ้น บางครั้งบางครา คำพูดที่พ่นออกมาจากปากของเขา ก็สามารถสร้างความเจ็บปวดทางจิตใจมาก จนเกินกว่าใครคนหนึ่งจะรับฟังได้ไหว

                  หลายต่อหลายครั้ง หลินจิงซูพยายามโต้เถียงหักล้างกับอีกฝ่าย แต่ท้ายสุด ในชีวิตก่อนหน้าของเธอ หลินจิงซูกับผู้เฒ่าติงก็เปิดฉากโต้เถียงกันโดยปราศจากข้อยุติไปจนกระทั่งตายจากกัน

                  แต่กระนั้น เสี้ยววินาทีที่หลินจิงซูกำลังจะปริปากอธิบายช่วยคนเป็นแม่ กลับเป็นติงเสวี่ยเหม่ย หญิงสาวผู้โง่เขลาอ่อนต่อโลกและไม่เคยโต้เถียงกับใครมาก่อน  จะโพล่งพรวดมีปากเสียงกับผู้เป็นพ่อขึ้นทันที

                  “พ่อคะ! พ่อจะมาพูดจาแบบนี้กับหนูไม่ได้นะคะ! ในโลกนี้มีแต่ผู้ชายรึไงที่ทำอะไรไม่เคยผิด! ผู้หญิงอย่างหนูเองก็มีหัวใจนะคะ! และที่สำคัญ มันเป็นฝ่ายนอกใจทำผิดศีลธรรมกับหนูก่อน  แต่ทำไมพ่อต้องพูดราวกับว่าเป็นหนูเองที่ผิดล่ะคะ! อีกอย่าง หนูก็ว่าผมทรงนี้สวยจะตายไป!”

                  สังเกตเห็นได้ว่า ยิ่งสีหน้าท่าทางของผู้เฒ่าติงบิดเบี้ยวน่าเกลียดมากขึ้นเท่าไหร่ กลับกลายเป็นฝ่ายติงเสวี่ยเหม่ยที่มีระดับน้ำเสียงอ่อนยวบลงแทน

                  ผู้เฒ่าติงตบโต๊ะกระแทกเสียงดังสนั่น

“ก็ใช่น่ะสิ! ตอนนี้แกมันปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่! ไม่สนใจฟังแม้กระทั่งคำสั่งสอนของพ่อตัวเองด้วยซ้ำ! เคยรู้ไหมว่า คนในหมู่บ้านมันหัวเราะเยาะแกกันขนาดไหน! แต่แกก็ยังทำตัวเหลวแหลกอยู่แบบนี้ไง! คนอื่นถึงได้ชอบเอาแกไปนินทาลับหลัง! หญิงแม่ม่ายที่เพิ่งเลิกกับสามี แต่กลับแต่งตัวฉูดฉาดขนาดนี้ ยังจะให้คิดไปทางไหนได้อีก?!”

ดั่งคำกล่าวที่ว่า กระบี่ในมือพ่อแม่มักคมกริบและแม่นยำที่สุดเสมอ

ต่อให้ติงเสวี่ยเหม่ยจะไม่ได้พบหน้าพ่อตัวเองมาเกือบสี่ปีแล้วก็ตาม แต่เมื่อเผชิญกับคำตำหนิชุดใหญ่จากผู้เป็นพ่อ สุดท้ายก็เป็นเธอที่ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลได้อีกต่อไป

เห็นภาพฉากตรงหน้า หลินจิงซูพลันจดจำเรื่องหนึ่งในชีวิตก่อนหน้าขึ้นมาได้ทันที หากย้อนกลับไป เธอเองก็เคยเสียน้ำตาร้องไห้ออกมาเพราะคำพูดที่แสนดื้อรั้นของผู้เฒ่าติงเช่นกัน จำได้ว่าครั้งนั้นจะเป็นเรื่องช่องว่างระหว่างแนวความคิดของคนสองยุคสมัย

ยิ่งเป็นติงเสวี่ยเหม่ยในฐานะลูกสาวที่ปฏิบัติตัวดีและมีเหตุผลกับเขามากที่สุด ครั้นเมื่อทำผิดพลาดไป คำพูดคำจาที่ผู้เฒ่าติงใช้ตำหนิจึงได้รุนแรงที่สุดเช่นกัน

เหมือนกับว่ายิ่งมีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดมากเท่าไหร่ คำพูดที่หยิบมาใช้ตำหนิใส่กันก็จะยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

พูดแล้วก็น่าแปลก คนเรามักจะสุภาพกับคนแปลกหน้า เพราะกลัวถูกคนอื่นมองไม่ดี แต่ทว่ากับคนรักและใกล้ตัวกลับทำตัวหยาบช้าไร้ศีลธรรม ใช้คำพูดรุนแรงทำร้ายจิตใจสาดใส่กันเสร็จแล้ว มักจะปิดท้ายด้วยประโยคที่ว่า ‘ทั้งหมดที่พูดไปก็เพราะหวังดีทั้งนั้น’ ทุกครั้งไป

“แกจะร้องไห้ทำไมล่ะ? ที่ฉันพูดไปก็เพื่อตัวแกเองทั้งนั้น!”

พูดจบ ผู้เฒ่าติงก็รีบล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อตัวเอง แล้วยื่นส่งให้กับติงเสวี่ยเหม่ยอย่างรวดเร็ว

“เอาไปเช็ดซะ โตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้วยังจะร้องไห้อีก ระวังเด็กมันจะหัวเราะเยาะเอา”

ช่วงประโยคท้ายหลัง ระดับน้ำเสียงของผู้เฒ่าติงดูอ่อนโยนลงอย่างชัดเจน