ตอนที่ 128 มาอย่างหงส์ (1)

65 1-2

            ตอนที่ 128 มาอย่างหงส์ (1)

            หลินจิงซูเอ่ยถามติงเสวี่ยเหม่ยขึ้นว่า

            “แม่คะ ทำไมคุณตาถึงรู้เรื่องหย่าร้าง แถมยังรู้ด้วยว่าพวกเราอยู่ที่ไหน?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดปาดน้ำตาเบาๆ สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วจึงตอบกลับไปว่า

            “หลินชิงอี้น่าจะเป็นคนบอก…”

            “ไอ้คนสันดานแบบนั้น…”

            ทว่าหลินจิงซูยังไม่ทันจะได้พูดจบ กลับถูกติงเสวี่ยเหม่ยพูดแทรกขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

            “มันคิดว่าแม่วางแผนขโมยบ้านหลังนั้นมา เพื่อจะออกไปอยู่กินกับผู้ชายคนอื่น ที่มันมาวันนี้ก็เพราะต้องการหาข้ออ้างแต่งงานใหม่กับแม่อีกครั้ง แล้วก็ขอบ้านหลังนั้นคืนกลับไป!”

            “แม่! ไม่ใช่ว่าแม่เห็นดีเห็นงามไปด้วยนะคะ?!”

            หลินจิงซูแอบหวั่นใจเหลือเกินว่า ติงเสวี่ยเหม่ยจะหลงในคารมแพรวพราวของเดรัจฉานมนุษย์นั่น แล้วหวนกลับไปเดินในเส้นทางเดิมๆอย่างชีวิตก่อนหน้า

            ติงเสวี่ยเหม่ยระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น เบะปากคว่ำพูดอย่างหยามเหยียดว่า

            “จะบ้ารึไงล่ะ! ถึงแม่จะโง่แต่ก็โง่อย่างมีขีดจำกัดนะ! ขุมนรกแบบนั้นคงไม่มีใครบ้ากระโดดลงไปเป็นครั้งที่สองหรอก!”

            หลังจากเผชิญพบกับประสบการณ์สารพัดมากมาย ในที่สุดเธอก็ได้เห็นโฉมหน้าความต่ำช้าที่แท้จริงของหลินชิงอี้แล้ว

            แต่แล้วจู่ๆ ติงเสวี่ยเหม่ยก็เสนอความเห็นกับหลินจิงซูว่า

            “ซูซู ก่อนเราจะย้ายไปเปิดร้านในตัวเมืองผิงเฉิง แม่ว่าเราควรจะแวะไปบ้านคุณตาสักเที่ยวก่อนนะ แม่อยากจะไปสยบข่าวลือเสียๆหายๆพวกนั้น ขืนปล่อยให้ชาวบ้านชาวช่องนินทาอยู่แบบนี้ต่อไป มีหวังคุณตาของลูกคงได้อกแตกตายแน่!”

            สองแม่ลูกเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านติงเจี่ย และติงเสวี่ยเหม่ยก็ได้หาซื้อข้าวปลาอาหารสารพัดชนิดมากมายหอบกลับไปด้วย เธอไปพร้อมกับเสื้อผ้าหน้าผมที่ทันสมัย ทำให้ดูเหมือนกับคุณนายผู้มาจากเมืองหลวงที่เดินทางมาท่องเที่ยวในเมืองแห่งนี้

            ส่วนเรื่องเครื่องแต่งกายของหลินจิงซูนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็ทุ่มเงินจัดให้อย่างเต็มที่เช่นกัน เธอเนรมิตให้ลูกสาวมาในชุดกระโปรงลายดอกแบรนด์เนมราคาแพง ตบท้ายด้วยรองเท้าหนังคู่มันวาวใหม่เอี่ยมจากJACOB

            หากให้เปรียบเปรยลักษณะการแต่งตัวของสองแม่ลูกในปัจจุบัน คงเป็นดั่งพี่น้องในโปสเตอร์ภาพยนตร์เรื่อง ‘คุณหนูเมืองใหญ่สู่ชนบทบ้านนา’

            ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูก้าวลงจากรถขนส่งสาธารณะ แล้วเดินจูงมือกันเข้าไปในหมู่บ้านติงเจี่ยอย่างสง่าผ่าเผย

            ทันทีที่ชาวบ้านทั่วบริเวณนั้นพบเห็นหญิงทั้งสองเข้า ทุกคนต่างก็ต้องประหลาดใจจนถึงกับอ้าปากค้าง!

            หลินจิงซูเดินเชิดหน้าผ่านไปราวกับคุณหนูผู้สูงส่ง พลางแอบฟังเสียงกระซิบกระซาบกันให้แซ่ดของชาวบ้านรอบตัวด้วยความรู้สึกขบขัน

            “นั่นมันติงเสวี่ยเหม่ยที่ทำตัวสำส่อนแอบคบชู้ไม่ใช่เหรอ? ไหนว่าถูกครอบครัวฝั่งสามีไล่ตะเพิดออกจากบ้าน จนต้องพาลูกสาวไปนั่งขอทานอยู่ข้างถนนไม่ใช่เหรอ? แต่ทำไมไม่เห็นเหมือนที่ลือกันเลย?”

            “ไม่หรอก บางทีเธออาจจะมีผู้ชายเลี้ยงก็ได้! ลักษณะแบบนี้คงแอบไปเป็นเมียเก็บของใครสักคนแน่ๆเลย!”

            “จะบ้าเหรอ เขาลือกันว่าชายชู้ของเธอเป็นพวกเร่ร่อนอยู่ตามท้องถนน จะมีปัญญาไปหาเงินมาให้เธอถลุงมากขนาดนี้ได้ยังไง?”

            “แต่จะว่าไป ติงเสวี่ยเหม่ยแต่งเนื้อแต่งตัวแบบนี้ก็ดูสวยขึ้นมากจริงๆ บางทีพวกเสี่ยรวยๆอาจจะชอบผู้หญิงประเภทนี้ก็ได้จริงมั้ย?”

            “ทำไมผู้ชายรวยๆส่วนใหญ่ต้องชอบคนโง่ด้วยนะ? พวกคนชั้นสูงแบบนั้นจะมาหลงรักผู้หญิงนอกบ้านคอกนาได้ยังไงกัน? ดูท่าติงเสวี่ยเหม่ยคงจะเปลืองตัวไม่น้อยเลย กว่าจะจับเสี่ยรวยๆสักคนมาทำผัวได้!”

            “….”

            แม้จะได้พบเจอกับตัวเองว่า สิ่งที่เห็นกับข่าวลือนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดินขนาดไหน แต่ทุกคนก็ยังไม่เต็มใจที่จะเชื่อว่า ติงเสวี่ยเหม่ยสามารถร่ำรวยขึ้นมาด้วยลำแข้งของตัวเองจริงๆ จึงบังเกิดข้อสมมุติฐานในด้านลบต่างๆนานาขึ้น

            อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่สามารถยืนยันได้แน่ชัดแล้วก็คือ ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูไม่ได้ไปเป็นขอทานอาศัยอยู่ตามท้องถนนอย่างที่คนอื่นๆร่ำลือกัน ตรงกันข้าม การกลับมาหมู่บ้านติงเจี่ยครั้งนี้ พวกเธอมาพร้อมกับความรุ่งโรจน์มั่งคั่ง แต่งตัวอวดฐานะเสียจนทุกคนในหมู่บ้านถึงกับต้องอิจฉาตาร้อน!

            เมื่อพวกเด็กๆในหมู่บ้านเห็นพวกเธอสองแม่ลูกเพิ่งกลับมาถึง เด็กเหล่านั้นก็พากันแห่แหนวิ่งเข้าไปรุมล้อมจ้องหน้าด้วยความสงสัยใคร่รู้

            หลินจิงซูหยิบลูกกวาดจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายหลัง แล้วแจกจ่ายให้กับเด็กๆทุกคนอย่างทั่วถึง เธอส่งยิ้มหวานให้พร้อมพูดกับเหล่าเมล็ดถั่วน้อยว่า

            “ป้าเสวี่ยเหม่ยกับพี่จิงซูกำลังวางแผนจะไปเปิดกิจการในตัวเมืองผิงเฉิง ธุรกิจของพวกเราสองแม่ลูกกำลังไปได้สวยเลยทีเดียว เอานี่ ลูกกวาดสำหรับทุกคนจ้ะ! แต่ต้องสัญญากับพี่ก่อนนะว่า กินแล้วห้ามลืมแปรงฟันก่อนนอนด้วย อย่าลืมเด็ดขาดนะ!”

            หลังจากที่เด็กๆกลุ่มนั้นได้รับลูกกวาดกันถ้วนหน้าแล้ว เหล่าเมล็ดถั่วน้อยทั้งหลายก็วิ่งพล่านกระจายออกไปคนละทิศละทาง พบเจอลุงป้าที่ไหนก็พากันร้องตะโกนป่าวประกาศเสียงดังลั่นด้วยความดีใจว่า

            “เย้ๆ! ป้าเสวี่ยเหม่ยกับพี่จิงซูมีเงินเยอะแยะจากธุรกิจ! นี่ถ้ากิจการในตัวเมืองผิงเฉิงประสบความสำเร็จ พวกเราจะต้องได้กินลูกกวาดอีกแน่ๆเลย!”

            ประสิทธิภาพในการแพร่กระจายข่าวสารของเด็กน้อยเหล่านี้ พูดได้คำเดียวว่าผลลัพธ์ยอดเยี่ยม บางคนถึงขนาดวิ่งขึ้นภูเขาตรงดิ่งไปทางแถบแม่น้ำตลอดทั้งสาย ตั้งแต่ทิศตะวันออกจรดทิศตะวันตก พร้อมกับร้องตะโกนเสียงดังลั่นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  ข่าวการมาดั่งหงส์ของสองแม่ลูกติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซู ยังได้กระจายไปไกลถึงหมู่บ้านข้างเคียงอีกด้วย

            ทันทีที่เรื่องนี้แพร่กระจายออกไป พร้อมกับชาวบ้านจำนวนมากที่ยืนยันว่าเห็นกับตาจริงๆ เพียงไม่นานเกินรอ ข่าวลือใหม่เกี่ยวกับสองแม่ลูกคู่นี้ ก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งหมู่บ้านติงเจี่ยและหมู่บ้านใกล้เคียงอย่างรวดเร็ว

            อีกไม่นานเกินรอ คนเหล่านี้ก็จะจดจำแต่ด้านที่สวยงามของพวกเธอสองแม่ลูกเท่านั้น