ตอนที่ 129 มาอย่างหงส์ (2)

65 2-2

                  ตอนที่ 129 มาอย่างหงส์ (2)

                  ตระกูลติงแบ่งเขตที่อยู่อาศัยเป็นบ้านตะวันออกและบ้านตะวันตก

                  ครอบครัวของพี่สาวติงเสวี่ยเหม่ยอาศัยอยู่กินทางฝั่งตะวันออก ส่วนของผู้เฒ่าติงนั้นอยู่ฝั่งตะวันตก

                  เนื่องจากติงจู้ฮั่วไม่เคยอยู่บ้านตลอดทั้งปี ส่งผลให้ห้องของเขากลายเป็นเพียงสถานที่โล่งว่างเปล่า หรือพูดง่ายๆก็คือ บ้านฝั่งตะวันตกเวลานี้ มีเพียงผู้เฒ่าติงอาศัยอยู่คนเดียวลำพังเท่านั้น

                  ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูไม่รอช้า มุ่งหน้าไปยังบ้านฝั่งตะวันตกอย่างรวดเร็ว

                  ผู้เฒ่าติงที่กำลังนั่งว่างๆอยู่ในสนามหน้าบ้าน จึงฝึกทำงานไม้เจียเหล็กไปตามประสา

                  นับตั้งแต่เกษียณอายุ เขาก็เริ่มหันมาศึกษาธรรมะ และอ่านตำราของพวกนักบวชลัทธิเต๋าในหมู่บ้านมากขึ้น นอกเหนือจากเงินบำนาญที่ได้ทุกเดือน เขาก็ได้พยายามเสาะหาแหล่งรายได้เพิ่มอีกหนึ่งช่องทาง อย่างเช่นงานไม้ประดิษฐ์พวกนี้

                  เมื่อเห็นติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูมาถึง และพบว่าสองแม่ลูกหอบข้าวของเต็มไม้เต็มมือชุดใหญ่มาให้ สีหน้าท่าทางของผู้เฒ่าติงพลันแปรเปลี่ยนไปทันที

                  “นี่แกทำบ้าอะไร? ข้าวของพวกนี้ใช่ว่าจะได้มาฟรีๆที่ไหน เสียเงินโดยใช่เหตุจริงๆ!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้มปลอบใจผู้เฒ่าติง และตอบกลับไปว่า

                  “พ่อคะ ของพวกนี้ไม่ได้แพงอะไรเลย และที่สำคัญ ตอนนี้หนูกับจิงซูก็มีเงินแล้วค่ะ”

                  “แล้วแกกลับมาทำใม?”

                  ผู้เฒ่าติงใช้น้ำเสียงไม่สู้ดีนัก ฟังราวกับว่าเขาไม่ต้องการเห็นพวกเธอสองคนกลับมาที่นี่

                  หลินจิงซูไม่ค่อยชอบน้ำเสียงและวิธีการพูดจาของผู้เฒ่าติงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอยังจำได้แม่นยำ เมื่อครั้งที่เคยโทรไปคุยกับตาแก่หัวรั้นนี่ในชีวิตก่อนหน้า เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อสะกดควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ให้เผลอแหกปากด่าตอบโต้

                  ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้มอธิบายกับผู้เฒ่าติงอย่างใจเย็น

                  “ก็พ่อบอกเองไม่ใช่เหรอคะ ว่าคนในหมู่บ้านนี้พากันนินทาหนูกับลูกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว หนูกลัวพ่อจะไม่สบายใจ ก็เลย….”

                  ผู้เฒ่าติงตวาดสวนกลับในทันที

                  “รู้ทั้งรู้ว่าพวกมันนินทาแกกับลูกหนักขนาดไหน แต่ก็ยังจะกลับมาอีก!”

                  คนเป็นลูกอย่างติงเสวี่ยเหม่ยมีหรือจะไม่รู้ว่าผู้เฒ่าติงเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน แม้น้ำเสียงที่ใช้สื่อสารพูดคุยอาจฟังดูรุนแรงไปบ้าง แต่ลึกๆภายในใจเธอกลับรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

                  “พ่อคะ รับรองว่าจะไม่มีเรื่องทำนองนั้นเกิดขึ้นอีกแน่ค่ะ หนูมาที่นี่ก็เพื่ออธิบายทุกอย่างให้มันชัดเจน”

                  วินาทีแรก ผู้เฒ่าติงเหลือบตามองจับจ้องพวกเธอสองแม่ลูกด้วยความสงสัยและไม่สบายใจ แต่เมื่อเห็นว่า สองแม่ลูกกลับมาพร้อมกับชุดเสื้อผ้าราคาแพง อีกทั้งยังถือกระเป๋าแวววาวใบโตราคาแพงมาด้วย เขาจึงเริ่มล่วงรู้ถึงจุดประสงค์การกลับมาของติงเสวี่ยเหม่ยในวันนี้ได้ทีละเล็กละน้อย

                  คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ล้วนยากจนไม่มีความรู้ แม้จะมีนิสัยขี้อิจฉาปะปนอยู่บ้าง แต่เนื้อแท้แล้วไม่ใช่คนเลวทรามอะไร หากได้เห็นคนรู้จักสักคนกลับมาที่หมู่บ้านพร้อมกับชื่อเสียงเงินทอง ข่าวลือเสียหายที่เคยซุบซิบนินทากันมาตลอด ก็ย่อมต้องลดฮวบหายไปกว่าครึ่งในทันที

                  ตรงกันข้าม คนเหล่านั้นกลับจะรู้สึกภาคภูมิใจด้วยซ้ำไป ที่จะมีใครสักคนสามารถเป็นที่เชิดหน้าชูตาแทนทุกคนในหมู่บ้านได้

                  “คราวนี้แกฉลาดกว่าที่ฉันคิดไว้มาก”

                  ผู้เฒ่าติงถึงกับเอ่ยปากชื่นชมออกมา เพราะเขามักจะคิดเสมอว่า ติงเสวี่ยเหม่ยเป็นพวกอ่อนต่อโลก ยิ่งได้หลงผิดไปแต่งงานร่วมหอลงโลงกับคนอย่างหลินชิงอี้ด้วยแล้ว รับรองได้ว่าชีวิตของลูกสาวเขาจะไม่มีวันได้พบพานกับความสุขอีกเลยชั่วชีวิต แต่วันนี้เองที่เขาเพิ่งจะเข้าใจว่า ติงเสวี่ยเหม่ยไม่ได้อ่อนหัดอย่างที่เขาเชื่อเลย!

                  ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกกระตุ้นจากการหย่าร้างครั้งนี้หรือไม่ ผู้เฒ่าติงสัมผัสได้ลึกๆว่า ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นในตัวลูกสาวของเขา ราวกับว่าศักยภาพที่แท้จริงซึ่งอยู่ในสายเลือดตระกูลติงของเธอเพิ่งจะตื่นขึ้น! แม้กระทั่งตัวหลานสาว เขาเองก็ยังสัมผัสได้ว่า เด็กคนนี้เฉลียวฉลาดมากเล่ห์เหลี่ยมในการใช้ชีวิตขึ้นมาก!

                  หรือบางทีการหย่าร้างครั้งนี้อาจเป็นเรื่องดีจริงๆ?

                  ภายหลังที่ผู้เฒ่าติงคิดได้เช่นนั้น ทัศนคติของเขาที่มีต่อติงเสวี่ยเหม่ยก็ดูจะผ่อนคลายลงมาก จึงไม่มีท่าทีเข้มงวดเกรี้ยวกราดโวยวายใส่เธอเหมือนเมื่อก่อนอีก

                  หลินจิงซูที่รอจังหวะอยู่นาน ในที่สุดจำต้องพูดแทรกขึ้นมาอย่างอดใจไม่ไหว

                  “คุณตาคะ ข้าวปลาอาหารพวกนี้เป็นของคุณตาทั้งหมดนะคะ มีทั้งเนื้อสัตว์ ไข่ไก่ แล้วก็อาหารเสริมอีกเยอะแยะ ยังมีขนมปังกรอบสำหรับทานคู่กับน้ำชายามว่างด้วยค่ะ เดี๋ยวหนูจะเอาไปเก็บไว้ในตู้ใส่อาหารให้นะคะ”

                  ทันทีที่หลินจิงซูพูดจบ ทั้งผู้เฒ่าติงและติงเสวี่ยเหม่ยต่างก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

                  ทั้งคู่ล้วนเข้าใจได้ดีถึงความหมายในคำพูดของหลินจิงซู นั่นเพราะสาวน้อยคนนี้กลัวว่า ทางฝั่งครอบครัวของติงเสวี่ยหยานจะมาแย่งเอาสิ่งของเหล่านี้ไปกินไปใช้เอง

                  หากให้ผู้เป็นพี่สาวของติงเสวี่ยเหม่ยอย่างติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่แสนเกียจคร้านผู้เป็นสามีพบเห็นเข้า ทั้งคู่จะต้องมาหอบเอาของกินของใช้ทั้งหมดนี้ไปอย่างแน่นอน

                  ผู้เฒ่าติงรับรู้ถึงพฤติกรรมอันน่ารังเกียจของคนเหล่านั้นดี เขาจึงพยักหน้าและยื่นกุญแจตู้ใส่อาหารให้กับหลินจิงซู

                  หลังจากหลินจิงซูรับกุญแจดอกนั้นมา เธอก็จัดการเปิดตู้ออกและทะยอยลำเลียงข้าวของเก็บเข้าไปทันที ระหว่างนั้นก็ยังแอบสังเกตเห็นว่า ทุกอย่างที่อยู่ในบ้านล้วนต้องมีโซ่ล่ามพร้อมกุญแจล็อกไว้อย่างหนาแน่น

                  จากนั้น ทั้งสามก็นั่งดื่มชาพูดคุยกันตามประสาคนคิดถึง และในจังหวะนั้นเอง เสียงร้องทักทายของติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงผู้เป็นสามีก็ดังขึ้น

                  “นี่! มากันทั้งทีไม่เห็นจะบอกกล่าวพี่สาวคนนี้บ้างเลย!”

                  “ใช่แล้ว ในฐานะที่เป็นพี่เขย ฉันควรต้องออกไปคอยต้อนรับพวกเธอตั้งแต่หน้าหมู่บ้านด้วยซ้ำ!”

                  ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงรีบเดินปรี่เข้ามาในสนามหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว ยิ้มแย้มพูดคุยกับติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร

                  “นี่น้องสาว ได้ยินมาว่าเธอทำเงินจากธุรกิจได้มากมายมหาศาลเลยเหรอจ๊ะ? ตอนนี้เรื่องของเธอได้แพร่สะพรัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว! ระหว่างกลับมาจากข้างนอกฉันกับหม่าฟู่แอบไปได้ยินมา”

                  “ทีแรกก็ไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่ แต่พอได้เห็นการแต่งเนื้อแต่งตัวของเธอแล้ว ดูท่าจะเป็นความจริง! เอ่อ…เห็นว่าขนของมาฝากตั้งเยอะแยะเลยไม่ใช่เหรอจ๊ะ? แล้ว…อยู่ไหนหมดล่ะ?”

                  จากนั้น ติงเสวี่ยหยานก็เริ่มกวาดสายตามองหาด้วยความกระตือรือร้น

                  หม่าฟู่เฟิงลูบมือเลียปากแผล็บๆ ระบายยิ้มกว้างและรีบพูดประจบประแจงทันที

                  “นอกจากของฝากพวกนั้นแล้วก็คงมีเงินด้วยใช่มั้ยล่ะ? แต่พ่อเองก็อายุเยอะแล้ว ให้ถือเงินจำนวนมากๆคงอันตรายแย่! สู้ให้ฉันกับพี่สาวของเธอช่วยเก็บเงินพวกนั้นไว้แทนจะดีกว่านะ!”