ตอนที่ 140 สองสามีภรรยาหลบหนี (1)

71 1-2

            ตอนที่ 140 สองสามีภรรยาหลบหนี (1)

            สองสามีภรรยาติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงถูกชายชุดดำนับหลายชีวิตเข้าปิดล้อมตีกรอบจนไร้ซึ่งทางหนี

            แสงไฟฉายดวงหนึ่งสาดปะทะเข้าใส่ใบหน้าของพวกเขาโดยตรง

            “เห้ย พวกแกสองคนจะไปไหนวะ?”

            ชายฉกรรจ์ผู้มีรอยแผลเป็นน่ากลัวบนใบหน้า ตบเท้าเดินนำเข้ามากระชากคอเสื้อหม่าฟู่เฟิง ก่อนจะถีบยันร่างอีกฝ่ายจนกระเด็นล้มหมอบลงกับพื้น

            หม่าฟู่เฟิงยกมือขึ้นปิดกุมหน้าท้องเพราะอาการจุกเสียดรุนแรงโฉบแล่นใส่ กระนั้น ก็ยังพยายามคุกเข่าก้มศีรษะจรดพื้นหวังขอความเมตตากรุณา

            ติงเสวี่ยหยานเองก็ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง แข้งขาทั้งสองข้างพลันอ่อนยวบ จนท้ายที่สุดก็ทรุดร่างลงกับพื้นตามหม่าฟู่เฟิงไปอีกคน

            “พะ-พวกเรา…พวกเราไม่ได้หนีไปไหนนะจ๊ะ!”

            ติงเสวี่ยหยานตั้งสติอธิบายทั้งน้ำตา

            “ไม่ใช่ว่าพวกแกกำลังคิดจะหลบหนีฉันอยู่หรอกนะ? คงไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดใช่มั้ย?”

            ชายฉกรรจ์ผู้มีรอยแผลเป็นถ่มน้ำลายลงพื้น ก่อนจะสั่งให้บรรดาลูกน้องปลดสัมภาระทุกชิ้นออกจากตัวติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงทันที

            ข้าวของสัมภาระถูกโยนทิ้งกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วทั้งบริเวณ

            “ให้ตายเถอะ ฉันก็อุตส่าห์คาดหวังว่า ภายในกระเป๋าพวกนี้น่าจะต้องใส่ของมีค่าอะไรไว้บ้าง? นี่อะไร มีแต่เศษผ้ากับของกินเน่าๆ!”

            สิ้นเสียงพูดนั้น ชายฉกรรจ์หน้าแผลเป็นก็หวดหลังมือตบเข้าที่ใบหน้าของติงเสวี่ยหยานอย่างแรง จนร่างของเธอถึงกับกระเด็น

            ติงเสวี่ยหยานกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังดัง “กรี๊ดด” ร่างทั้งร่างล้มพับลงนอนราบกับพื้นดิน รีบยกมือไม้ขึ้นปิดกุมใบหน้า ร้องห่มร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดสุดแสนอยู่เงียบๆ ภายใต้ความหวาดกลัว กระทั่งเสียงร้องในขณะนั้นยังแทบไม่ดังออกมา เสมือนติดอยู่เพียงแค่ในลำคอ

            “คิดจะหนีไปแบบนี้ คงรู้ถึงผลที่จะตามมาดีแล้วใช่มั้ย?”

            ชายฉกรรจ์หน้าแผลเป็นพูดต่ออีกว่า

            “เอาล่ะ เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันมา ฉันเองก็ไม่อยากลงไม้ลงมือกับพวกแกเท่าไหร่ ยอมจ่ายหนี้มาซะแล้วทุกอย่างจะจบ!”

            ฆ่าพวกมันสองคนทิ้งเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ทว่าทำแบบนั้นไม่ได้น่ะสิ

            เพราะถ้าพวกมันตายไป แล้วเขาจะไปเก็บเงิน30,000หยวนนั่นจากใครได้อีกล่ะ?

            “ฉัน…ฉันไม่ได้หนีจริงๆนะคะพี่เปียว! ก็พี่เป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่า ให้เวลาพวกเราครึ่งเดือนหามาเงินมาชดใช้คืนให้!”

            ติงเสวี่ยหยานพูดขึ้นทั้งที่ยังคงปิดกุมใบหน้าที่ปวดแสบไว้

            “ฉันบอกว่าให้เวลาพวกแก ไม่ใช่ให้พวกแกหนี!”

            ชายฉกรรจ์ที่ชื่อพี่เปียวคนนั้นกระแทกเสียงตอบ

            “มะ-ไม่..ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ! ผมไม่ได้คิดจะหนี…”

            ทว่าหม่าฟู่เฟิงยังไม่ทันจะพูดจบ กลับถูกพี่เปียวถีบยันจนหน้าหงายคาพื้นไปอีกรอบ

            “ไอ้เวรนี่! หุบปากหมาๆของแกไปเดี๋ยวนี้! ครั้งก่อนที่ใช้พ่อผัวแม่ผัวของนังนี่มาหลอกฉัน ฉันยังไม่ได้เอาคืนเลย! คราวนี้จะอ้างอะไรอีกล่ะ? ขอความเมตตาก็ดี ขอความเห็นใจกันก็ดี? เห็นฉันเป็นพระโพธิสัตว์ที่จะยอมแจกเงินให้พวกแกไปถลุงเล่นฟรีๆรึไง?!”

            “ผม…ผมไม่ได้หนี….”

            “กระทืบพวกมัน!!!”

            สิ้นเสียงตวาดสั่งการของพี่เปียว ลูกน้องชุดดำอีกโขยงหนึ่งก็บีบวงตรงเข้ามา ปิดล้อมติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงไว้อย่างแน่นหนา และพร้อมใจกันสหะบาทารุมกระทืบสองสามีภรรยาอย่างไร้ปราณี

            “กรี๊ดดด!!! อ๊ากกก!!!”

            ระหว่างนั้น ก็มีทั้งเสียงกรีดร้องแสนเจ็บปวด ทั้งเสียงคร่ำครวญสุดแสนเวทนา ดังผสมปนเปหลุดลอยไปถึงหูของติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูที่กำลังซุ่มดูสถานการณ์อยู่ใกล้ๆ

            เห็นติงเสวี่ยหยานถูกกลุ่มชายฉกรรจ์รุมกระทืบอย่างบ้าคลั่งเช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็อดที่จะใจสั่นเป็นกังวลขึ้นมาไม่ได้ เพราะถึงอย่างไร อีกฝ่ายก็เป็นพี่สาวแท้ๆของเธอ ต่อให้ในยามปกติ ทั้งคู่จะชอบทะเลาะเบาะแว้งมีปากเสียงกันก็ตามที แต่ถึงคราววิกฤตเป็นตายจริงๆเช่นนี้ เธอกลับทำใจทนดูสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ไหว

            ติงเสวี่ยเหม่ยรีบกระซิบถามหลินจิงซูทันที

“ซูซู เราควรทำยังไงดี? คนพวกนั้นต้องเล่นงานป้าของลูกถึงตายแน่ๆ!”

หลินจิงซูตบไหล่ปลอบใจแม่ตัวเองเบาๆ ระบายยิ้มบางพร้อมพูดให้เธอผ่อนคลายลง

“แม่คะ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คนพวกนี้ล้วนแต่เป็นนักทวงหนี้มืออาชีพ รู้จักควบคุมน้ำหนักมือเท้าไม่ให้เป้าหมายบอบช้ำถึงตายแน่นอน! อย่าลืมสิคะว่า สิ่งที่คนพวกนี้ต้องการคือเงิน เพราะฉะนั้น พวกมันไม่มีทางทำอะไรเกินไปกว่านี้แน่ค่ะ อย่าลืมว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้นจริงๆ เงินตั้ง30,000หยวนนะคะ พวกมันจะไปเรียกเก็บจากใครได้อีกล่ะ?”

“แต่…”

ความวิตกกังวลที่ฉายปรากฏทั่วทั้งใบหน้าของติงเสวี่ยเหม่ย ยังไม่มีทีท่าจะคลายผ่อนลงเลย

หลินจิงซูจึงอธิบายเพิ่มเติมว่า

“แม่คะ ต่อให้ปั้นหน้าเครียดอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย หรือแม่อยากจะเผยตัวออกไปช่วยสองคนนั่นเหมือนพระเอกในหนัง? ดีไม่ดีแม่จะถูกพวกมันกระทืบไปด้วยอีกคน!”

หลินจิงซูเพิ่งจะพูดจบ ทางพี่เปียวเองก็ชูมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องหยุดเช่นกัน

“ฮืออ…ฮืออ…พี่เปียวครับ! พวกเราผิดไปแล้วครับพี่เปียว! ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะครับพี่!! เราจะรีบหาเงิน30,000หยวน มาคืนพี่เฉินให้ได้โดยเร็วที่สุดนะครับ! ได้โปรดเมตตาพวกเราด้วยเถิดนะครับ! เมตตาเราสองคนเถอะนะครับพี่…”

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานอยู่ในสภาพที่ทั้งเนื้อทั้งตัวล้วนช้ำเลือดช้ำหนอง และกำลังคุกเข่าพนมมือไหว้อยู่ต่อหน้าพี่เปียว ปิดท้ายด้วยการโค้งคำนับขอความเห็นใจจากเขา

            “ถ้าอย่างนั้นพวกแกก็รีบหาเงินมาคืนซะ!”

            ขณะที่กำลังจะล่าถอยออกไป จู่ๆพี่เปียวก็คล้ายจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขายกฝ่ามือตบหน้าผากตนเองอย่างแรงไปหนึ่งที พร้อมกับส่งเสียงพร่ำบ่นกับคนทั้งสองที่อยู่บนพื้นว่า

            “โอ้! นี่ฉันลืมเรื่องสำคัญไปได้ยังไงเนี่ย! พวกแกต้องจ่ายค่าขัดดอกมาด้วย! แต่วันนี้พวกแกไม่มีอะไรมาให้ฉันเลย เพราะฉะนั้น ก็ต้องทำตามที่เคยสัญญาไว้ ฉันจะตัดมือที่มีมูลค่าคู่ละ5,000หยวนของพวกแก! อืม…ว่าแต่ฉันประเมินค่ามือของพวกแกสูงเกินไปรึเปล่านะ?”

            คำพูดประโยคนี้ของพี่เปียวทำเอาติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงถึงกับเสียวสันหลังวาบ หน้ามืดแทบเป็นลมสิ้นสติร่วงลงไปกองกับพื้น

            “พี่เปียว! แค่เงิน30,000หยวน พวกเราก็แทบไม่รู้จะไปหามาได้ยังไงแล้ว! นี่ยังจะมาตัดมือเป็นค่าดอกเบี้ยอีกเหรอ! แบบนี้สู้ฆ่าพวกเราให้ตายๆไปเลยดีกว่า?!”

            ติงเสวี่ยหยานกรีดร้องทั้งน้ำตาด้วยความสิ้นหวัง

            หม่าฟู่เฟิงหน้าถอดสีหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อได้ยินว่า

            “ฉันคงจะอนุโลมให้พวกแกไม่ได้หรอกนะ”

            พี่เปียวยักไหล่ตอบอย่างสบายๆ

            “แล้วจะให้พวกเราทำยังไงล่ะจ๊ะ?!”

            ติงเสวี่ยหยานจ้องมองอีกฝ่ายอย่างหมดอาลัยตายอยากแล้วเช่นกัน

            วินาทีเดียวกันนั้น พี่เปียวก็ฉีกยิ้มกว้างและยื่นข้อเสนอให้ว่า

            “ไอ้บัดซบติงจู้ฮั่วเป็นน้องชายของแกใช่มั้ย? ความจริงลูกพี่เฉินของเรากับมันก็มีเรื่องบาดหมางไม่พอใจกันอยู่ ขอเพียงพวกแกสามารถล่อให้มันกลับมาได้ หนี้สินระหว่างระหว่างเราเป็นอันจบสิ้นกันแค่นี้!”

            “คะ-ใคร…หมายถึงใครนะจ๊ะ?”

            “แกได้ยินไม่ชัดรึไง? ฉันบอกว่าลูกพี่เฉินต้องการหัวของไอ้บัดซบติงจู้ฮั่ว!”