ตอนที่ 152 ใช้ความเป็นชายเข้าข่ม

77 1-2

            ตอนที่ 152 ใช้ความเป็นชายเข้าข่ม

            “ถุย! ผายลมอยู่เหรอแกน่ะ! กล้าโกหกหน้าด้านๆ ทั้งหมดเป็นความผิดของแกคนเดียวต่างหาก ที่ทำให้ชื่อเสียงตระกูลหม่าของฉันต้องพังพินาศ!”

            หม่าฟู่เฟิงวิ่งปรี่เข้าใส่ ง้างฝ่ามือขึ้นเตรียมจะตบหน้าติงเสวี่ยหยาน

            ทว่าติงเสวี่ยหยานเองก็หาใช่พวกชนชั้นกินเจที่ไหน เธอยกบาทาเตะผ่าหมากเข้าใส่ส่วนล่างของหม่าฟู่เฟิงเข้าเต็มรัก

            ทั้งสองเปิดศึกต่อสู้กันพัลวันอย่างเอาเป็นเอาตาย

            เห็นทั้งสองคนเริ่มลงไม้ลงมือตบตีกันไม่หยุดอยู่ต่อหน้าเช่นนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยซึ่งไม่มีอารมณ์จะมานั่งดูใครที่ไหนตีกันอีกแล้ว เธอจึงตรงดิ่งเข้าห้ามปรามคนทั้งคู่อย่างรวดเร็ว

            “ถ้าจะมาต่อยตีกันตรงนี้ สู้เอาเวลาไปคิดหนทางแก้ไขไม่ดีกว่าเหรอ? สถานการณ์ที่บ้านตอนนี้ก็แย่พอแล้ว จะต้องให้มันเลวร้ายไปมากกว่านี้อีกเหรอ!?”

            เสียงไอแหบพร่าอ่อนแรงของผู้เฒ่าติงดังมาจากเตียงนอน

            “แค่ก.. แค่ก… ปล่อยให้หมาบ้าสองตัวนั่นมันกัดกันไปเถอะ ให้มันฆ่าแกงกันให้ตายตรงนี้ ดีกว่าอยู่แล้วเอาแต่สร้างปัญหาให้!”

            ติงเสวี่ยหยานมุมปากกระตุกอย่างแรง ตวาดลั่นใส่ผู้เป็นพ่ออย่างไม่สบอารมณ์

            “พ่อ! นี่ฉันเป็นลูกสาวพ่อนะ!”

            “หึ! ชีวิตของฉันคงดีกว่านี้ถ้าไม่มีลูกสาวอกตัญญูอย่างแก!”

            ได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยหยานก็วิ่งปรี่ไปทางเตียงที่ชายชรากำลังนอนอยู่อย่างรวดเร็ว แล้วจัดการชี้นิ้วใส่หน้าพร้อมแหกปากตะโกนด่าเสียงดังลั่นว่า

            “ในสายตาของพ่อตอนนี้ คงเห็นหนูไม่ใช่ลูกแล้วสินะ!? อย่างน้อยหนูก็ยังดีกว่าลูกชายของพ่อ! รายนั้นน่ะก่อปัญหาเอาไว้แล้วก็หายหัว! ปล่อยให้โจทก์ของมันมาเคาะประตูเรียกถึงหน้าบ้าน!”

            “งั้นแกก็ไสหัวไปอีกคนสิ ไม่มีใครคิดถึงแกหรอก เพราะในชีวิตของฉันมีลูกสาวเพียงคนเดียว ซึ่งก็คือเสวี่ยเหม่ย!”

            ครั้งนี้เธอยิ่งเดือดดาลมากกว่าเดิมจนถึงขั้นควันออกหู ยกมือขึ้นชี้หน้าติงเสวี่ยเหม่ยพร้อมพ่นคำด่าสบประมาทสารพัดว่า

            “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? นังติงเสวี่ยเหม่ยมันดีเลิศประเสริฐศรีขนาดนั้นเชียวเหรอ? นังนี่มันก็แค่แม่หม้ายผัวทิ้ง! ถ้ามันดีจริงๆอย่างที่พ่อว่า มีเหรอจะถูกพวกคนตระกูลหลินไล่ตะเพิดไสหัวส่งออกมาแบบนี้? สุดท้ายลูกสาวที่พ่อภูมิใจนักภูมิใจหนา มันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าในสายตาคนอื่นเท่านั้นแหละ!”

            เดิมทีหลินจิงซูตั้งใจจะเป็นเพียงผู้ชมที่ยืนดูสุนัขกัดกันเฉยๆ แต่ในเมื่อติงเสวี่ยหยานเปิดประเด็นเล่นงานแม่ของเธอหยาบๆคายๆเช่นนี้ เห็นทีเธอคงต้องเคลื่อนไหวอะไรบ้างแล้วเช่นกัน

            ถูกพูดแทงใจดำเข้าแบบนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยพลันรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างมาก

            ติงเสวี่ยหยานเองก็รู้ดีเช่นกันว่า จุดอ่อนของน้องสาวตนเองคือเรื่องอะไร และเธอก็ชื่นชอบพอใจนัก กับการที่ได้กรีดบาดแผลในใจของอีกฝ่ายให้เจ็บปวดทรมานเล่น

            หลินจิงซูเคยอ่านเจอบทความน่าสนใจในหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งเขียนไว้ว่า คำพูดสวยงามสรรค์สร้างฤดูหนาวอันน่าอภิรมย์ คำพูดทิ่มแทงสร้างสรรค์ฤดูหนาวอันแสนเจ็บปวด

            การที่ติงเสวี่ยหยานพยายามหยิบยกเรื่องการหย่าร้างของติงเสวี่ยเหม่ยขึ้นมาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้น เป็นที่ชัดเจนแล้วว่า เธอมีเจตนาที่จะสร้างปมในใจให้อีกฝ่าย

            หลินจิงซูหยิบใช้คำพูดประโยคเดียวกันตอกหน้าติงเสวี่ยหยานกลับไปทันควัน

            “แม่ของหนูตัดสินใจขอหย่าเอง เพราะไม่ต้องการผู้ชายไร้คุณสมบัติอย่างหลินชิงอี้แล้วต่างหาก อย่างน้อย เธอก็ยังรู้จักแยกแยะว่าสิ่งไหนดีหรือไม่ดีต่อชีวิตของเธอ ไม่เหมือนกับบางคนแถวนี้ที่มัวแต่เก็บเศษขยะไว้ข้างตัว จนวันหนึ่งก็พากันเน่าเหม็นทั้งคู่ ทั้งติดพนัน ชีวิตตกต่ำ เงินทองไม่มี กระทั่งตอนนี้ที่ซุกหัวนอนยังไม่เหลือด้วยซ้ำ! ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกสมเพชคนแบบนี้นะคะว่ามั้ย?”         

            ทั้งติงเสวี่ยหยานทั้งหม่าฟู่เฟิงเมื่อได้ฟัง ก็เผยใบหน้าอัปลักษณ์น่าเกลียดออกมาทันที

            “นังเด็กเวร! ตัวกระเปี๊ยกอย่างแกจะรู้เรื่องความเหนื่อยยากของผู้ใหญ่สักแค่ไหนกันเชียว? แล้วก็เลิกสาระแนเรื่องคนอื่นได้แล้วโดยเฉพาะกับชีวิตคู่ของพวกฉันสองคน!”

            ติงเสวี่ยหยานใช้เท้าถีบสะกิดเรียกหม่าฟู่เฟิงที่อยู่ข้างกันไปหนึ่งที แผดเสียงเร้ากระตุ้นด้วยความหงุดหงิดว่า

            “แล้วแกจะเอาแต่ยืนงงอยู่ตรงนี้ไปถึงเมื่อไหร่? นังเด็กนี่กำลังปีนเกลียวพวกเราอยู่นะ แกก็พูดอะไรบ้างสิ!”

            หม่าฟู่เฟิงขมวดคิ้วแน่เพิ่มความขึงขัง พร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ใช่แล้ว นี่มันเรื่องชีวิตคู่ของพวกเราสองคน คนนอกที่ไม่มีใครเอาอย่างแก มีสิทธิ์อะไรมายุ่งห๊ะ?”

            หลินจิงซูระเบิดเสียงหัวเราะเยาะดังลั่นห้องจนแทบท้องแข็ง เมื่อถึงช่วงที่ต้องรุมรังแกประชาทัณฑ์ญาติพี่น้องตัวเอง สองสามีสุนัขคู่นี้ก็รีบสามัคคีชุมนุมกันขึ้นมาเชียว!

                  “หนูไม่สนใจหรอกว่าชีวิตของพวกคุณสองคนจะล้มเหลวหรือว่าเฮงซวยแค่ไหน เพราะต่อให้ถึงคราวที่ลูกพี่เฉินพาคนมารุมกระทืบพวกคุณจนตาย หนูก็จะแค่ยืนดูเฉยๆ และไม่คิดจะเข้าไปช่วยอยู่แล้ว”

                  หลินจิงซูแสยะยิ้มมุมปาก ปรายตามองสองสามีภรรยาด้วยความรู้สึกขยะแขยงพร้อมกับพูดต่อว่า

                  “แล้วก็อีกอย่าง อย่าสะเออะพูดราวกับว่าคนอื่นอยากรู้เรื่องของพวกคุณนักเลยค่ะ สำคัญตัวผิดไปรึเปล่า?”

                  “เก่ง! เก่ง! เก่งมาก! นังเด็กส้นตีนนี่ ปากเก่งจริงๆ! พูดซะพวกเรากลัวจนฉี่ราดเลย! เหอะ เหอะ น้ำหน้าอย่างแกก็มีดีก็แค่พ่นน้ำลายล่ะวะ! คิดว่าตัวเองเป็นใคร?”

                  ติงเสวี่ยหยานปั้นหน้าล้อเลียนพร้อมกับทำเสียงขบขัน ราวกับเพิ่งได้ยินหลินจิงซูเล่าเรื่องตลกให้ฟัง

                  หม่าฟู่เฟิงอาศัยความเป็นชายเข้าข่ม พับแขนเสื้อโชว์ท่อนแขนที่ผอมแห้ง ตั้งท่าเตรียมหมัดพลางหักกระดูกนิ้วเสียงดังกรอบแกรบเพื่อเขย่าขวัญสองแม่ลูก ต่อหน้าหลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ยที่อยู่ตรงหน้า เขามั่นใจว่าหากต้องใช้กำลังกันจริงๆ ตนจะสามารถเอาชนะพวกเธอทั้งสองได้อย่างแน่นอน

                  “อย่าคิดว่าคนอย่างฉันไม่กล้าต่อยตีผู้หญิงนะ! ลองพล่ามออกมาอีกสักคำดูสิ? ไม่ว่าแม่หรือลูก ฉันเล่นถึงตายแน่!”

                   ติงเสวี่ยหยานยืนกอดอก เฝ้าดูพฤติกรรมอันไร้ยางอายของผู้เป็นสามีด้วยความภาคภูมิใจ พยักหน้ายิ้มกริ่มอย่างมีความสุขพร้อมกับพูดขึ้นว่า

                  “เป็นยังไงล่ะ? ทีนี้เห็นรึยัง? ข้อดีของการมีผู้ชายไว้ข้างตัวเป็นยังไง? ต่อให้พวกแกจะเก่งขนาดไหน สุดท้ายก็ไม่ใช่ผู้ชาย! เกิดมาเป็นผู้หญิงหน้าโง่อย่างพวกแกสองคน ก็สมควรแล้วที่จะต้องถูกข่มเหงรังแก!”