ตอนที่ 153 คำพูดก็เหมือนคำสาปแช่ง

77 2-2

                  ตอนที่ 153  คำพูดก็เหมือนคำสาปแช่ง

                  ผู้เฒ่าติงทั้งโกรธและรังเกียจพฤติกรรมที่สุดแสนจะต่ำตมของติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขาเวลานี้ที่อ่อนแอเกินกว่าจะช่วยเหลืออะไรได้ จึงทำได้เพียงแค่ระเบิดเสียงไออย่างหนักอยู่บนเตียงเท่านั้น

                  ติงเสวี่ยเหม่ยรีบวิ่งเข้าไปช่วยลูบแผ่นหลังให้กับผู้เฒ่าติง ระหว่างลูบตบเบาๆ ก็อดกลั้นน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาไว้ไม่ได้

                  เธอเตรียมใจพร้อมไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว หลังจากการหย่าร้าง ไม่ว่าจะย้ายไปอยู่ที่ไหน แม่ม่ายลูกติดอย่างเธอก็คงหนีไม่พ้นเสียงครหานินทาจากคนรอบข้างอย่างแน่นอน

                  แต่ที่ติงเสวี่ยเหม่ยคิดไม่ถึงก็คือ คนแรกที่ใช้เรื่องการหย่าร้างมาทำร้ายทิ่มแทงใส่เธอ จะเป็นญาติใกล้ตัวอย่างพี่สาวกับพี่เขยตนเอง!

                  แต่ถึงอย่างไรก็ตาม แม้ว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะรู้สึกขมขื่นใจเพียงใด ทว่าภายใต้สถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เธอทำได้เพียงแค่กัดฟันอดทนต่อไปเท่านั้น!

                  ทางด้านหม่าฟู่เฟิงนั้น แม้เขาจะมีร่างกายผอมแห้งอย่างไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขายังเป็นผู้ชายที่มีพละกำลังเหนือกว่าผู้หญิงโดยธรรมชาติ หากเขาคิดที่จะลงไม้ลงมือใช้ความรุนแรงขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่าติงเสวี่ยเหม่ยหรือหลินจิงซูก็ไม่มีทางที่จะเอาชนะเขาได้อย่างแน่นอน!

                  เห็นว่าสถานการณ์ในเวลานี้ตนเองเป็นฝ่ายได้เปรียบเพียงใด ติงเสวี่ยหยานก็คลี่ยิ้มกว้างหันไปพูดกับผู้เฒ่าติงที่นอนอยู่บนเตียงอย่างภาคภูมิใจว่า

                  “เป็นไงล่ะพ่อ? ต่อให้หนูจะต้องเผชิญกับสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน อย่างน้อยหนูก็ยังมีผู้ชายคอยปกป้องคุ้มครอง! คนอย่างหนูน่ะมีดีกว่านังติงเสวี่ยเหม่ยตั้งเยอะ!”

                  หลินจิงซูปรบมือพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน ก่อนจะเปล่งเสียงชื่นชมประชดประชันใส่ว่า

                  “หูย! ดูแข็งแกร่งมากเลยค่ะ! จังหวะที่ลุงยกกำปั้นนี่ดูเท่ไม่หยอกเลย! ถ้าจะเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ไปท้าสู้กับลูกพี่เฉินเลยล่ะคะ? ของแบบนี้ต้องลองดูสักตั้ง! แสดงให้พวกมันเห็นประจักษ์สายตาไปเลยคะว่า ลุงแข็งแกร่งขนาดไหน!”

                  ได้ฟังคำพูดถากถางดูถูกที่พ่นออกมาจากปากของหลินจิงซูแล้ว ใบหน้าของหม่าฟู่เฟิงก็เห่อร้อนขึ้นทันที เขาทั้งโกรธและรู้สึกอับอายขายหน้าในเวลาเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกัดฟันตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้ว่า

                  “นังหนู ถ้าแกยังกล้าพูดจาไร้สาระอีกคำเดียว ฉันนี่แหละจะกระทืบแกให้จมกองเลือดตรงนี้เลย! อ่อ…ฉันเองก็ลืมไป เด็กไม่มีพ่ออย่างแกคงไม่มีใครคอยสั่งสอนสินะ สันดานถึงได้เสียแบบนี้ใช่มั้ย? ได้! ถ้าอย่างนั้นฉันจะดัดสันดานแทนพ่อบังเกิดเกล้าของแกเอง!”

                  หลินจิงซูแสยะยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม พูดเย้ยหยันใส่ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

                  “พวกไม่มีปัญญาแม้แต่จะได้เป็นพ่อคนอย่างลุง อย่าเสนอหน้ามาสั่งสอนลูกคนอื่นเลยค่ะ”

                  คำพูดประโยคนี้ของหลินจิงซู เปรียบเสมือนมีดคมกริบที่เสียบทะลุเข้าหัวใจของสองสามีภรรยาอย่างจัง!

                  เวลานี้ ใบหน้าของทั้งติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง เปลี่ยนเป็นยับยู่อัปลักษณ์ยิ่งกว่าผ้าขี้ริ้ว

                  ย้อนกลับไปในอดีต หลังจากที่ติงเสวี่ยหยานแต่งเข้าตระกูลหม่าได้ไม่นาน เธอก็ตั้งครรภ์อย่างรวดเร็ว แต่หม่าฟู่เฟิงกลับปฏิเสธไม่ยอมรับเป็นพ่อเด็ก เหตุเพราะเขาเคยไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล และคุณหมอได้บอกกับเขาว่า เขามีสภาวะตัวอสุจิไม่แข็งแรง โอกาสที่จะมีลูกได้แทบเป็นศูนย์ เขาจึงเชื่อว่าติงเสวี่ยหยานจะต้องท้องกับชายอื่น และได้บังคับให้เธอกินยาทำแท้ง อีกทั้งยังลงมือทุบตีฝ่ายหญิงในขณะที่ตั้งครรภ์อีกด้วย

                  เวลานั้น ติงเสวี่ยหยานปฏิเสธเรื่องคบชู้ชนิดหัวเด็ดตีนขาด แต่ท้ายที่สุด ก็ทนมือทนตีนสามีไม่ไหว จึงต้องจำใจหนีกลับมาอยู่บ้านพ่อของเธอ เพื่อปกป้องเด็กในท้องให้อยู่รอดปลอดภัย

                  ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็คือเด็กไม่แท้ง เพราะอายุครรภ์เกินกว่าที่จะกินยาทำแท้งได้แล้ว เธอพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อคลอดเด็กคนนี้ให้ออกมาลืมตาดูโลก

                  และเธอก็ได้ลูกชาย

                  เมื่อเด็กอายุได้ราวสี่ห้าเดือน ใบหน้าของเขาก็ประหนึ่งถอดแบบมาจากหม่าฟู่เฟิงผู้เป็นพ่อ ทั้งคู่เหมือนกันราวกับแกะ กระทั่งเวลานั้นเอง ตระกูลหม่าก็เพิ่งตระหนักได้ว่า เด็กที่ติงเสวี่ยหยานอุ้มท้องมานานกว่าเก้าเดือนนั้น แท้ที่จริงแล้วก็คือลูกของหม่าฟู่เฟิง!

                  ทว่าครอบครัวตระกูลหม่ามีความสุขได้ไม่ทันไร จู่ๆเด็กชายตัวน้อยก็เริ่มมีไข้สูงต่อเนื่อง และเสียชีวิตในเวลาต่อมา

                  ผู้คนในหมู่บ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ทั้งหมดเป็นเพราะครอบครัวตระกูลหม่าบังคับให้ติงเสวี่ยหยานกินยาทำแท้ง จึงส่งผลให้เด็กมีร่างกายอ่อนแอและเสียชีวิตลงในที่สุด

                  เรื่องที่เกิดขึ้นเสมือนเป็นตราบาปในใจของคนตระกูลหม่าไปชั่วนิรันดร์

                  ทุกอย่างสายเกินกว่าจะมานั่งเสียใจแล้ว!

                  และนับจากนั้นมา หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานก็ไม่เคยทั้งท้องลูกชายหรือลูกสาวอีกเลยจวบจนบัดนี้!

                  ฉะนั้นแล้ว เรื่องลูกจึงเปรียบเสมือนบาดแผลขนาดใหญ่ที่ฝังลึกอยู่ภายในใจของคนทั้งคู่!

                  นับตั้งแต่วันที่ลูกชายของติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู้ฟิงได้เสียชีวิตลง ทุกคนในครอบครัวตระกูลหม่า ก็ถูกสั่งห้ามไม่ให้พูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าคนทั้งคู่อีกเป็นอันขาด!

                  ทว่าใครจะคาดคิด ในวันที่บาดแผลเรื่องลูกกำลังจะสมานหายดีเป็นปกติ กลับมีคมหอกที่หลุดออกมาจากปากของใครบางคน เสียบทะลุและฉีกบาดแผลนั้นให้เปิดออกมาอีกครั้ง!

                  ติงเสวี่ยหยานใช้สองมือกำคอเสื้อตนเอง แล้วเริ่มกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

                  “นังเด็กชั่ว! นังสัตว์นรกมาเกิด!! วันนี้ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะสับแกให้เป็นหมื่นๆชิ้น!!”

                  หม่าฟู่เฟิงที่มีใบหน้ามืดหม่น เค้นเสียงผ่านลำคอด้วยความอาฆาตแค้น

                  “ดูท่าไอ้เจ้าหลินชิงอี้มันคงไม่เคยอบรมสั่งสอนแกเลยจริงๆ งั้นฉันจะรับหน้าที่นี้แทนเอง!!”

                  สำหรับปมในใจเรื่องนี้ที่หลินจิงซูหยิบยกมาพูดนั้น แม้แต่ติงเสวี่ยเหม่ยที่ได้ยินยังรู้สึกเจ็บปวดใจแทนคนเป็นพ่อเป็นแม่เช่นกัน

                  ไม่ว่าพี่สาวของเธอจะเย้ยหยันหรือดูถูกดูแคลนกันเพียงใด แต่ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยังเลือกที่จะอดทนอดกลั้นไม่หยิบยกเอาเรื่องดังกล่าวขึ้นมาพูด เพราะรู้ดีว่าหากหลุดปากออกไป ก็คงไม่ต่างอะไรกับคำสาปแช่งที่ทำลายชีวิตคนอื่น

                  เสี้ยววินาทีนั้น เห็นหม่าฟู่เฟิงและพี่สาวของตนกำลังจะพุ่งถลาจู่โจมใส่หลินจิงซู ติงเสว่ยเหม่ยก็รีบวิ่งออกไปขวางไว้ กางสองมือสกัดกั้นอย่างไม่ยอมเช่นกัน

                  “ใจเย็นๆก่อนเถอะ! ฉันรู้ว่าซูซูเลือกใช้คำพูดที่รุนแรงเกินไปจริงๆ แต่ก็อย่าลืมว่า พี่เองก็เลือกใช้คำพูดแรงๆทำร้ายจิตใจพวกเราก่อน! พอตัวเองถูกพูดจี้ใจดำเข้าบ้าง ทำไมถึงทนไม่ได้ล่ะ? เราทุกคนต่างก็มีหัวใจมีความรู้สึก เพราะฉะนั้น เวลาจะพูดอะไรออกมา ก็ช่วยหัดคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นด้วย ไม่ใช่สักแต่อยากจะพูดอะไรก็พูดออกมา!”

                 

                  ติงเสวี่ยหยานยังคงหน้าด้านหน้าทน ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน และตอบโต้กลับไปอย่างเฉยชาว่า

                  “ชีวิตยังอีกยาวไกล! สักวันฉันจะตั้งท้องได้อีกครั้งแน่! ส่วนนังเด็กไร้การศึกษาที่เที่ยวสาปแช่งคนอื่นอย่างแก วันนี้ฉันจะสั่งสอนมอบบทเรียนให้เข็ดหลาบเลยล่ะ!”

                  หลิวจิงซูย่อมไม่ลืมทิ้งคำสบประมาทติดปลายนวม

                  “ป้าคะ ถ้าอยากจะมีลูกจริงๆ หนูขอแนะนำให้ลองไปนอนกับผู้ชายคนอื่นดู! เผื่อว่าจะมีน้ำยากว่าสามีตัวเอง!”