ตอนที่ 151 ไอ้เด็กไม่มีแม่!

76 2-2

            ตอนที่ 151 ไอ้เด็กไม่มีแม่!    

      พูดถึงโทรศัพท์ หลินจิงซูนึกได้อยู่คนเดียว ภาพใบหน้าของจู้หยานฉายปรากฏขึ้นในหัวทันใด

                  ใช่แล้ว เพราะเธอใช้หมายเลขโทรศัพท์ของส่วนกลางหมู่บ้านโทรไปหาจู้หยาน แม้ในเวลานั้น ท้ายสุดแล้วจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของจู้หยานที่รับสายแทนก็ตาม

                  เธอได้แจ้งหมายเลขโทรศัพท์หลายหลักซึ่งเป็นเบอร์ของจู้หยานให้ชาวบ้านคนนั้นทราบ พร้อมกับถามด้วยว่าใช่หมายเลขนี้หรือไม่ที่โทรเข้ามาหาเธอ?

                  ชาวบ้านพยักหน้าคลับคล้ายคลับคลาว่าจะใช่

                  “ดูเหมือนจะเป็นหมายเลขนี้ล่ะ จะให้โทรกลับไปหาเลยมั้ย?”

                  หลินจิงซูยืนพินิจชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็พยักหน้าตอบกลับไปว่า

                  “ได้ค่ะ ปล่อยให้อีกฝ่ายรอนานขนาดนี้ ถ้าไม่โทรกลับไปก็กระไรอยู่ ส่วนเรื่องค่าโทรเดี๋ยวหนูจ่ายคืนในส่วนนี้ให้นะคะ”

                  “โถ่จิงซูน้อย คนบ้านเดียวกันมีอะไรให้ต้องเกรงใจ?”

                  หลินจิงซูไม่รอช้ารีบเข้าไปโทรศัพท์ทันที แต่ทว่าเสียงเดียวที่ตอบกลับมาก็คือ เสียงหญิงสาวอิเล็กทรอนิคที่ดังออกมาเป็นประโยคคุ้นเคยกันดี

                  “ขอโทษค่ะ จำนวนเงินของคุณไม่เพียงพอที่จะโทรหาหมายเลขนี้ กรุณาโทรใหม่อีกครั้ง…”

                  เธอยกหูโทรศัพท์ออกห่างตัวเล็กน้อย แล้วหันไปพูดกับชาวบ้านคนนั้นว่า

                  “ดูเหมือนว่าโทรศัพท์จะเงินหมดนะคะ”

                  ชาวบ้านคนนั้นคว้าจับหูโทรศัพท์ดังหมับด้วยความตื่นตูม หมุนวงล้อตัวเลขบนแป้นไปมา ระหว่างนั้นก็ร้องสบถพึมพำด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดไปพลางว่า

“ทำไมถึงไม่ติดนะ! ค่าโทรศัพท์หมดตั้งแต่ตอนไหน…”

                  หลินจิงซูเห็นแบบนั้นจึงพูดขึ้นว่า

                  “คุณอาคะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอกลับบ้านก่อนนะคะ แล้ววันหลังจะมาใหม่ค่ะ”

                  “ได้เลย ได้เลย ถ้าจ่ายค่าโทรศัพท์เพิ่มแล้ว เดี๋ยวอาจะไปบอกหนูนะ”

                  โบกมือร่ำลาให้กับชาวบ้านคนนั้นแล้ว หลินจิงซูก็ตรงดิ่งกลับไปที่บ้านของผู้เฒ่าติงทันที

                  บรรยากาศภายในบ้านหลังเวลานี้ ใครพบเห็นเข้าก็ต้องรู้สึกรันทดใจเกินบรรยาย

                  ผู้เฒ่าติงกำลังนอนโทรมอยู่บนเตียงพร้อมกับอาการเจ็บแน่นหน้าอก ระเบิดเสียงไอหนักรุนแรงอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ข้างกายปรากฏเป็นติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังง่วนเฝ้าดูแลผู้เป็นพ่อด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

                  ส่วนติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงนั้นอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส ต่างคนต่างนั่งชันเข่าอยู่บนพื้น ถอดถอนหายใจด้วยความวิตกกังวลดังเป็นระยะๆ พยายามนึกระดมความคิดหาแผนการหลอกล่อติงจู้ฮั่วให้กลับมา

                  เวลาเดียวกัน ทั้งสามคนยังได้แผดเสียงร้องตะโกนใส่กันอย่างดุเดือด ทะเลาะข้ามหัวกันไปมา โดยมีผู้เฒ่าติงที่ต้องทนนอนฟังอยู่ตรงนั้นจนแทบข่มตาให้หลับลงไม่ไหว

                  ติงเสวี่ยหยานแหกปากโวยวายขึ้นว่า

                  “เชื่อเขาเลยจริงๆ! แกกับลูกสาวของแกจะมีปัญญาทำบ้าอะไรได้? คิดว่าเรื่องทุกอย่างมันคลี่คลายจบลงง่ายๆรึไง? ตราบใดที่ลูกพี่เฉินไม่ได้ตัวติงจู้ฮั่วไปไว้ในกำมือ ไม่ว่าเราจะหนีตายไปอยู่ที่ไหน พวกมันก็จะตามไล่ล่าพวกเราไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว! สู้ส่งไอ้น้องชายตัวดีไปให้มันก็สิ้นเรื่อง! หรือแกอยากเห็นฉันกับหม่าฟู่ถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาห๊ะ?!”

                  “มิน่าล่ะ ถึงว่าทำไมคนเป็นสามีถึงตัดสินใจหย่ากับเธอ! ผู้หญิงนิสัยแบบนี้ ผู้ชายบ้าที่ไหนจะทนอยู่ด้วยได้ล่ะ!”

                  หม่าฟู่เฟิงพูดซ้ำเติม

                  เผชิญพบกับคำพูดประโยคนี้เข้าไป ติงเสวี่ยเหม่ยเสมือนถูกมีดเสียบเข้าอย่างจังจนปอดหายไปข้าง สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวน่าเกลียดอย่างมาก สวนตอบกลับไปทันควันว่า

                  “พวกพี่สองคนหุบปากซะบ้างก็ดี ไม่เห็นรึไงว่าพ่อกำลังป่วยอยู่ ไม่มีความเป็นห่วงเป็นใยเหลือให้พ่อบ้างเลยรึยังไง?”

                  “ที่พ่อสุขภาพไม่ดีอย่างนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะไอ้บัดซบติงจู้ฮั่วนั่นแหละ! ใครสั่งให้มันไปขัดแข้งขัดขาก่อปัญหาให้ลูกพี่เฉินล่ะ? ที่ครอบครัวของเราต้องฉิบหายวอดวายอยู่แบบนี้ ต้องโทษมันคนเดียว!!”

                  สำหรับพวกนิสัยสันดานอย่างติงเสวี่ยหยาน ยิ่งห้ามปรามไม่ให้พูดมากเท่าไหร่ ก็เปรียบเสมือนการยั่วยุบีบให้เธอต้องแหกปากเสียงดังลั่นมากขึ้นเท่านั้น

                  “ลืมไปรึเปล่าคะว่า ใครกันที่เป็นคนสร้างหนี้สินทั้งหมดขึ้นมา? แล้วใครกันที่โง่เสียค่าไพ่นกกระจอกให้กับบ่อนลูกพี่เฉินเอง?”

                  หลินจิงซูเปล่งเสียงกังวานดังแทรกสวนขึ้นมาจากนอกบ้าน

                  ติงเสวี่ยหยานตะโกนตอบอย่างเย่อหยิ่งว่า

                  “แกอย่าทำมาพูดราวกับรู้จักลูกพี่เฉินไปหน่อยเลย! หยุดใช้ชื่อนี้ขู่ให้คนอื่นกลัวเล่นได้แล้ว นังเด็กบ้า!”

                  หม่าฟู่เฟิงยังเลื่อนสายตาเหยียดหยันจ้องมองใส่หลินจิงซู พร้อมสบถด่าด้วยวาจาดูถูกดูแคลนว่า

                  “เศษขยะไร้ค่าที่ตระกูลหลินไม่ต้องการอย่างแกน่ะ หุบปากไปเถอะ!”

                   หลินจิงซูหัวเราะคิกคักยักไหล่สวนตอบหม่าฟู่เฟิงกลับไปทันทีด้วยน้ำเสียงสบายๆว่า

                  “ก็ยังดีกว่าสวะแถวนี้ที่ผีพนันเข้าสิงจนทำให้ตระกูลหม่าต้องฉิบหายล่มจม! ขี้เกียจก็ขี้เกียจไม่รู้จักทำมาหากิน หนูเห็นแล้วยังรู้สึกทุเรศแทนเลยค่ะ!”

                  “นี่แกกำลังพูดถึงใครห๊ะ?!!”

                  หม่าฟู่เฟิงเสมือนเอาเท้าไปเหยียบถูกขี้สุนัข ถึงกับเดือดดาลสุดขีดจนควันออกหู

                  “แก! แกรู้และจำเอาไว้ซะ! ที่ตระกูลหม่าของฉันต้องบ้านแตกสาแหรกขาดไม่มีชิ้นดีอย่างทุกวันนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะนังป้าเฮงซวยของแกคนเดียว! ไม่อย่างนั้นน่ะเหรอ? ป่านนี้ฉันคงใช้ชีวิตเสพสุขอยู่บนกองเงินกองทองของตระกูลไปนานแล้ว! ไม่ต้องมาทนอยู่ในบ้านเล็กๆโทรมๆแบบนี้หรอก!!”

                  อยู่เฉยๆก็ตนเองก็ถูกพาดพิงเสียหาย ติงเสวี่ยหยานถึงกับโทสะเดือดขึ้นทันที ตะคอกใส่หม่าฟู่เฟิงอย่างไม่พอใจว่า

                  “หม่าฟู่เฟิง! ไอ้สารเลว! เคยมีสักครั้งที่แกจะหัดยอมรับว่าทั้งหมดเป็นความผิดของตัวแกเองบ้างมั้ย? อะไรไม่ดีก็โทษแต่ฉันคนเดียว! ที่ตระกูลหม่าต้องฉิบหายวายวอดแบบนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะตัวแกเองทั้งนั้น! ยังจะมีหน้ามาโทษคนอื่นอีก! ไอ้นรก! ไอ้เวร! ไอ้คนไร้ยางอาย!!”

                  “นี่แกด่าใครห๊ะ?!”

                  “ด่าแกนั่นไอ้โง่! ไอ้เด็กไม่มีแม่!  เกิดมาจากช่องคลอดผู้หญิงคนไหนก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูรับบทเป็นผู้ชมอยู่ข้างสนาม ต่างคนต่างอึ้งพูดไม่ออกกับคำด่ากราดของติงเสวี่ยหยาน เพราะไม่มีใครรู้เลยว่า ประวัติชีวิตในอดีตของหม่าฟู่เฟิงนั้นมีความเป็นมาอย่างไรบ้าง!