ตอนที่ 154 หากเลือดข้นกว่าน้ำ เงินก็ข้นกว่าเลือด!

78 1-2

            ตอนที่ 154 หากเลือดข้นกว่าน้ำ เงินก็ข้นกว่าเลือด!

            ได้ยินคำพูดประโยคนี้หลุดออกจากปากหลินจิงซู หม่าฟู่เฟิงก็รู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นชายอย่างแรง เขาคว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งขึ้นมาจากพื้น ยกชี้ใส่หน้าสาวน้อยอย่างโกรธเกรี้ยว

            “วันนี้ฉันจะกระทืบแกให้ตายเลยนังตัวดี!”

            “แน่ใจเหรอ?”

            สายตาคู่เย็นยะเยือกสาดประกาย หลินจิงซูเหลือบมองสบประมาทใส่หม่าฟู่เฟิงอย่างไม่ไยดี ยิ้มกล่าวโดยปราศจากความเกรงกลัวใดๆว่า

            “ถ้ากล้ากระทืบหนูจนตาย ฟางเส้นสุดท้ายที่คิดจะช่วยให้คุณหลุดพ้นจากลูกพี่เฉินก็จะขาดลงด้วยเช่นกัน”

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานหยุดการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน ต่างคนต่างมองหน้าแลกเปลี่ยนสายตากัน

            “แก แกพล่ามอะไรของแก?”

            ในมือของหม่าฟู่เฟิงยังคงกำเก้าอี้ไว้แน่น ก่นเสียงหัวเราะเย้ยเยาะขึ้นว่า

            “อย่าพูดราวกับตัวแกสูงส่งไปหน่อยเลย เด็กน้อยอย่างแก แค่จะหาเงินมาซื้อข้าวกินเองก็ไม่มีปัญญาด้วยซ้ำ! ฉันพูดถูกรึเปล่าล่ะ?”

            รับฟังคำพูดประโยคนี้ หลินจิงซูถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นจนท้องแข็งด้วยความขบขัน

            “พวกคุณนี่ช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เคยรู้กันบ้างมั้ยว่าฉันกับแม่สร้างกำไรจากธุรกิจได้มากเท่าไหร่? ใบ้ให้ก็ได้ว่าเป็นหลักหมื่นหยวน ก่อนหน้านี้พวกเราสองคนยังคิดกันอยู่ว่า จะถอนเงินก้อนนั้นออกมาช่วยดีหรือเปล่า?”

            ได้ยินเท่านี้ หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานก็ถึงกับร่างกระตุกวูบคล้ายแมวสะดุ้งน้ำเย็น ดวงตาสองคู่เป็นประกายฉายแววละโมบเจิดจรัสขึ้นในทันที

            “พวกแก…นี่พวกแกสองคนค้าขายกันจนมีเงินมีทองจริงๆงั้นเหรอ?”

            หลินจิงซูเคลื่อนสายตามองใส่ติงเสวี่ยเหม่ย และบอกกับเธอว่า

“แม่คะ พาคุณตาออกไปรับลมเดินเล่นข้างนอกก่อนดีกว่าค่ะ”

ติงเสวี่ยเหม่ยจ้องมองหน้าลูกสาวด้วยความรู้สึกสับสน ชั่ววินาทีนั้นได้แต่แอบนึกสงสัยประหลาดใจว่า นี่ตัวเธอได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า?

หลินจิงซูเห็นติงเสวี่ยเหม่ยเอาแต่ยืนอึ้งไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว เธอจึงกระตุ้นเตือนอีกครั้งว่า

“แม่คะ ถ้าอย่างนั้นก็เฝ้าดูแลคุณตาอยู่ในบ้านนี่ล่ะ เดี๋ยวหนูจะออกไปคุยกับสองคนนั้นข้างนอกเอง ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยดี”

ทุกการเคลื่อนไหวก่อนจะลงมือทำสิ่งใด หลินจิงซูมักให้ความสำคัญต่อความปลอดภัยของตัวเธอเองและแม่เป็นอันดับแรกเสมอ ประการถัดมาจึงค่อยเป็นวิธีการแก้ไขปัญหา ไอ้เรื่องจำพวกที่จะจับโยนตัวเองเข้าไปสู่สถานการณ์ที่เป็นอันตรายนั้น ไม่เคยมีอยู่ในหัวสมองของหลินจิงซูอยู่แล้ว

ด้วยประสบการณ์มากมายนับครั้งไม่ถ้วน ที่เคยได้พบเห็นหลินจิงซูลงมือจัดการปัญหาต่างๆมานักต่อนัก ติงเสวี่ยเหม่ยจึงค่อนข้างสบายใจไม่ได้เป็นห่วงเท่าไหร่ เพราะเมื่อลองครุ่นคิดให้ดีแล้ว เธอตระหนักได้ว่า ลูกสาวคนนี้หาใช่คนประเภทที่จะยอมปล่อยให้ตัวเองต้องเจ็บตัวอย่างแน่นอน

ทว่าตรงกันข้ามกับผู้เฒ่าติงที่เวลานี้ดูจะเป็นห่วงหลินจิงซูอย่างยิ่ง

ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้มปลอบใจ

“พ่อคะ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกค่ะ ระหว่างที่เราทำธุรกิจการค้า ก็มีผู้คนมากมายจ้องจะก่อปัญหาให้เราอยู่ไม่เป็นสุขเรื่อยๆ แต่สุดท้ายก็ได้ซูซูออกโรงจัดการให้ทุกครั้ง เธอเก่งกว่าที่พ่อเห็นเยอะเลยนะคะ”

ทว่าแม้ติงเสวี่ยเหม่ยจะพูดออกไปเช่นนั้น แต่เมื่อต้องเห็นหลินจิงซูเดินตามหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานออกไปข้างนอกกันสามคน กระทั่งตัวเธอเองก็ยังอดแสดงสีหน้ากังวลออกมาไม่ได้เช่นกัน

ไม่ว่าหลินจิงซูจะฉลาดเป็นกรดหรือมากด้วยเล่ห์เหลี่ยมขนาดไหน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า ทั้งหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานล้วนแล้วแต่เป็นหมาป่าคลั่งกระหายความโลภ และการจะควบคุมให้สัตว์จำพวกนี้เชื่องนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก

“แกมีเงินอยู่เท่าไหร่? เอาออกมาใช้หนี้ให้พวกเราเถอะ!”

หม่าฟู่เฟิงพูดออกไป พลางยกสองมือขึ้นถูไถไปมาด้วยความตื่นเต้น

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ในตัวแกตอนนี้มีเงินอยู่เท่าไหร่ล่ะ? น่าจะสักพันสองพันหยวนสินะ? แค่นั้นก็ช่วยต่อชีวิตให้พวกเราไปได้อีกหลายวันแล้วล่ะ!”

ติงเสวี่ยหยานเร่งพูดเสริม

หลินจิงซูหัวเราะคิกคักสนุกสนาน ในมือควักหยิบสมุดบัญชีธนาคารเล่มหนึ่งออกมา แล้วพลิกเปิดให้ทั้งคู่ดูให้เห็นกับตา

“ลองดูแล้วกันค่ะว่ามีเลขศูนย์กี่ตัว?”

ทันทีที่สองสามีภรรยาเห็นตัวเลขบนหน้าสมุดบัญชี ก็เป็นอันต้องตกตะลึงจนลมแทบจับ ประสานเสียงร้องอุทานลั่นด้วยความเหลือเชื่อ

“23,000หยวน!!!”

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ทั้งสองเคยเห็นเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้ วินาทีเดียวกันนั้น หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานก็ถึงกับเนื้อตัวสั่นผับๆ แทบพยุงตัวให้ยืนตรงต่อไปไม่ไหว

            นี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?

            หลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ยมีเงินเก็บในธนาคารมากกว่า20,000หยวนจริงๆเหรอนี่?!

            ไม่อยากจะเชื่อเลย!

            แม้หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานจะติดหนี้พนันเป็นเงินกว่า30,000หยวน แต่ทว่าในความเป็นจริง เงินที่เสียไปกับการเล่นไพ่นกกระจอกก็เพียงแค่หลักหมื่นต้นๆเท่านั้น ที่เหลือล้วนเป็นดอกเบี้ยทั้งสิ้น

            “สมุดเงินฝากเล่มนี้เป็นของจริงแน่นะ?”

            ติงเสวี่ยหยานเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

            “เอาหัวเป็นประกันเลยค่ะ”

            หลินจิงซูพยักหน้ายืนยัน อีกทั้งแสร้งปั้นหน้าเล่นละครทำเป็นสงสารเห็นใจขณะพูดออกไปว่า

            “เดิมทีหนูต้องการจะใช้เงินเก็บก้อนนี้มาช่วยไถ่ถอนหนี้สินให้ เพื่อคุณตาจะได้บ้านกลับคืนมา และมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่น่าเสียดายที่ป้ากับลุงไม่เชื่อใจพวกเรา และปฏิเสธการช่วยเหลือของหนูกับแม่”

            “มะ-ไม่ใช่แบบนั้นนะจ๊ะจิงซูน้อย!”

            ติงเสวี่ยหยานกลับคำเปลี่ยนสรรพนามทันควัน คำพูดคำจาต่อจากนั้นล้วนถูกแทนที่ด้วยน้ำเสียงไพเราะหวานซึ้งกว่าเดิมมาก

            “เรานั่นล่ะที่ผิด ก็ทำไมก่อนหน้านี้เรากับแม่ถึงไม่รีบเอาสมุดเงินฝากออกมาให้ดูก่อนล่ะ? เพราะอย่างนี้ป้ากับลุงก็เลยเข้าใจผิดน่ะสิจ๊ะ!”

            หม่าฟู่เฟิงผงกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า รีบยิ้มประจบประแจงและพูดสนับสนุนขึ้นทันที

            “ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! ป้าของเราพูดถูกต้องแล้ว! ทั้งหมดล้วนเกิดจากความเข้าใจผิดทั้งนั้น! พวกเราต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ย่อมต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเล็กๆน้อยๆบ้างเป็นธรรมดา”

            หลินจิงซูอดที่จะหัวเราะเยาะและสาปส่งคนจำพวกนี้อยู่ภายในใจไม่ได้ ทันทีที่เห็นตัวเลขในสมุดบัญชีธนาคารของเธอ จากสุนัขเหลือขอก็กลับมายืนสองขา กลายเป็นญาติผู้แสนดีได้อย่างหน้าตาเฉยจริงๆ!

            หากเลือดข้นกว่าน้ำ เงินก็ข้นกว่าเลือด!