ตอนที่ 176 เรื่องบาดหวางระหว่างเขากับติงจู้ฮั่ว

89 1-2

            ตอนที่ 176 เรื่องบาดหวางระหว่างเขากับติงจู้ฮั่ว

            หลินจิงซูตระหนักดีว่า คงไม่อาจปิดซ่อนเรื่องราวจากชายคนนี้ได้อีกต่อไป ทว่าจะให้ยอมรับเสียในตอนนี้เลย ก็เกรงว่าจะง่ายดายเกินไปเช่นกัน เพราะเธอเองก็ยังไม่รู้ว่า ระหว่างเหลาหวางโถวกับเฉิงเฉวียนเย่นั้น มีเรื่องบาดหมางใจหรือความแค้นใดกันแน่?

            “ทำไมถึงไม่พูดล่ะ?”

            สังเกตเห็นสีหน้าท่าทางของหลินจินซูเข้า เฉินเฉวียนเย่จึงแทงด้วยประโยคคำถามต่อเนื่อง

            “ฉันเป็นน้องชายของหวางเจียนเหว่ย ถ้าไล่กันตามศักดิ์ ฉันก็นับเป็นอาจารย์อาของเธอ”

            หลินจิงซูเลือกที่จะขัดขืนไม่ตอบคำถามของเฉินเฉวียนเย่ แต่ก็ไม่ปฏิเสธเรื่องที่เป็นลูกศิษย์ของเหลาหวางโถวเช่นกัน เธอตัดสินใจยิงคำถามสวนกลับไปแทน

            “คิดไม่ถึงเลยว่าคุณกับเขาจะเป็นพี่น้องกัน แต่ทำไมถึงต้องแค้นเคืองกันขนาดนี้ด้วย?”

            “ก็ไอ้เวรนั่นมันทรยศฉันไง!”

            เฉินเฉวียนเย่โยนก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้น ก่อนจะใส่อารมณ์กระทืบเท้าบดขยี้มันจนแหลกเหลว เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองเธอและพูดออกไปว่า

            “หลังออกจากกองทัพ เราสองคนต่างสัญญากันว่า จะช่วยกันหาเงินหาทองเพื่อกินใช้ไปด้วยกัน กระทั่งวันนั้นที่ไอ้สารเลวนั่นขโมยเงินกองกลางทั้งหมดของพวกเราไป! แล้วจากนั้นมา มันก็หายตัวเข้ากลีบเมฆไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย! ฉันพยายามตามสืบหาตัวมันอยู่หลายปี สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว ก็เลยต้องถามจากเธอนี่ล่ะแม่สาวน้อย ดูท่าจะมีหวังที่สุดแล้ว บอกมา ตอนนี้หวางเจียนเหว่ยมันอยู่ที่ไหน?”

            หลินจิงซูยังจำได้ ชาติที่แล้วเหลาหวางโถวเคยเล่าให้เธอฟังว่า เขาเคยเป็นโคตรเซียนอันโด่งดังในมาเก๊า หากลองคำนวณตามระยะเวลาโดยคร่าวๆ ตอนนี้เหลาหวางโถวก็น่าจะอยู่ในบ่อนคาสิโนที่ไหนสักแห่งในมาเก๊าเช่นกัน

            แต่ก็อย่างว่า มาเก๊าเป็นเมืองแห่งแสงสีที่กว้างใหญ่ไพศาล ต่อให้เฉินเฉวียนเย่รู้ตำแหน่งที่อยู่ของเหลาหวางโถวไป ก็คงต้องใช้เวลาอีกนานพอควรกว่าจะหาตัวเขาพบ

            แต่ถึงอย่างนั้น จากคำบอกเล่าของเหลาหวางโถว ระดับฝีมือของตัวเขาในช่วงเวลานี้น่าจะเป็นช่วงขาขึ้นสุดขีด ต่อให้เผชิญหน้ากับเฉินเฉวียนเย่แบบหนึ่งต่อหนึ่ง ก็ยากจะคาดเดาได้ว่าใครกันแน่ที่จัดการกับใคร?

            แม้เฉินเฉวียนเย่จะมีอำนาจอิทธิพลอย่างยิ่งบนถนนไป๋ฮั่น แต่เมื่อไปถึงมาเก๊า เขาก็เป็นเพียงลูกปลาในมหาสมุทรใหญ่เท่านั้น ประสบการณ์ในท้องทะเลกว้างของเขา ยังนับว่าอ่อนด้อยกว่าเหลาหวางโถวหลายเท่านัก

            แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเปรียบเทียบจุดแข็งจุดด้อยของคนทั้งสองแล้ว ใครจะเป็นฝ่ายแพ้หรือชนะยากนักที่จะตัดสิน!

            “คราวนี้จะมาไม้ไหนอีกล่ะสาวน้อย? หรือกำลังถ่วงเวลาคิดหาแผนการ? หัวหมุนติ้วไปหมดแล้วสินะ”

            เฉินเฉวียนเย่ยกนิ้วชี้จิ้มเข้าที่หัวของหลินจิงซูอยู่หลายทีขณะพูด

            เมื่อถูกอีกฝ่ายจิ้มนิ้วเข้าที่หัวอย่างแรงหลายทีติดต่อกัน หลินจิงซูจึงรีบเบี่ยงตัวหลบเลี่ยงพร้อมกับบ่นพึมพำ

            “แล้วมาจิ้มหัวหนูทำไม?”

            “แล้วทำไมฉันถึงจะทำไม่ได้ล่ะ? ฉันเป็นอาจารย์อาของเธอนะ อย่าลืมสิ! ไม่มีสิทธิ์ลงโทษสั่งสอนเธอบ้างเลยรึไง?”

            เฉินเฉวียนเย่รับบทเป็นอาจารย์อาอย่างเต็มตัว แถมยังเอ่ยปากบ่นไม่หยุดอีกว่า

            “ไม่รู้ไอ้หมอนั่นมันคิดบ้าอะไรอยู่ ถึงได้ตัดสินใจถ่ายทอดวิชาให้กับเด็กวัยกระเตาะแบบนี้! ในวัยนี้เธอควรตั้งใจเรียนหนังสือไปจะดีกว่า อย่าได้เที่ยวไปเล่นไพ่นกกระจอกที่ไหนอีกล่ะเข้าใจมั้ย? โชคดีแค่ไหนแล้วที่มาเจอฉันก่อน นี่ขืนไปเล่นที่บ่อนอื่นแล้วเจอพวกคนพาลเข้า ป่านนี้ขาของเธอคงได้เป็นง่อยไปแล้วล่ะ!”

            “นี่ลุง!”

            ถูกเฉินเฉวียนเย่ยืนเท้าสะเอวพร้อมกับชี้หน้าพร่ำบ่นอยู่อย่างนี้ หลินจิงซูก็ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาเช่นกัน ที่เรื่องราวทุกอย่างมันวุ่นวายมากมายขนาดนี้ ไม่ใช่เป็นเพราะตัวลุงเองหรอกรึ! แล้วยังจะมีหน้ามาทำเป็นตัวเป็นผู้ใหญ่ชี้นิ้วสั่งสอนกันหน้าตาเฉยอีก!

            “ทำไม มองหน้าฉันแบบนี้หมายความว่าไงห๊ะ? ฉันพูดถูกรึเปล่าล่ะ?”

            เฉินเฉวียนเย่ยังคงบ่นปากเปียกปากแฉะต่อไป

            หลินจิงซูมองค้อนใส่ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้เล็กน้อย ก่อนจะกลับเข้าเรื่องที่คุยกันค้างไว้ เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

            “ถ้าหนูบอกที่อยู่ของเขาให้รู้ ลุงจะยอมตอบคำถามหนูสักข้อได้มั้ยล่ะ?”

            “ก็ลองถามมาสิ”

            “ลุงมีเรื่องบาดหมางอะไรกับอาของหนูกันแน่ ถึงได้พยายามจะล่อให้เขาออกมาแบบนี้?”

            “หมายถึงไอ้เจ้าติงจู้ฮั่วน่ะเหรอ? ฉันมีความแค้นส่วนตัวกับมันนิดหน่อย แต่มันก็เป็นคนละเรื่องกับที่ป้าและลุงของเธอก่อไว้นะ สองคนนั้นน่ะถูกผีพนันเข้าสิงจนกู่ไม่กลับแล้ว ต่อให้ฉันไม่เคลื่อนไหวอะไร สักวันมันก็ต้องเอาโฉนดบ้านหลังนั้นมาค้ำกับฉันอยู่ดีนั่นล่ะ”

            หลินจิงซูไม่รู้สึกแปลกใจกับคำพูดของเฉินเฉวียนเย่เท่าไหร่นัก เพราะเธอตระหนักดีกว่า ในชีวิตก่อนหน้าติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงนั้นมีสันดานเช่นไร สำหรับเธอแล้ว มันก็แค่หนังม้วนเดิมที่ฉายซ้ำให้ดูอีกรอบเท่านั้น

            เฉินเฉวียนเย่พูดต่อว่า

            “ส่วนเรื่องความแค้นส่วนตัวระหว่างฉันกับอาของเธอน่ะ เอ่อ…ก็หนักใจอยู่นะที่ต้องพูด เอาเป็นว่า…ฉันดันไปตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งในระหว่างไปดูละครเวที…”

            เขายังไม่ทันจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ กลับถูกสายตาจ้องจับผิดของหลินจิงซูเพ่งเล็งใส่ไม่หยุด

            “เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งด่าว่ากัน ฉันไม่ได้คิดสกปรกอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลยนะ แค่คิดว่าถ้าสามารถชักชวนให้เธอไปร้องเพลงในคาราโอะของฉันสักครั้งสองครั้งได้ บางทีเรื่องธุรกิจที่กำลังเจรจากับพวกผู้หลักผู้ใหญ่อยู่ก็น่าจะราบรื่นกว่านี้อย่างแน่นอน แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ทันทีที่ฉันเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้น แต่ยังไม่ทันที่จะได้ปริปากพูดคุยอะไรสักคำ จู่ๆฉันก็ถูกอาของเธอเหวี่ยงถุงกระสอบหนักกระหน่ำฟาดใส่ไม่ยั้ง! อาหารไก่ในถุงแตกเละโปรยเลอะเต็มเนื้อเต็มตัวฉันไปหมด! ฉันต้องถูกคนนับร้อยหัวเราะเยาะใส่ มันทรมานใจกว่าที่คิดมากนะสาวน้อย!”

            หลินจิงซูเลิกคิ้วจ้องหน้าเฉินเฉวียนเย่ด้วยความรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย พร้อมกับถามขึ้นว่า

            “สรุปว่าอาของฉันเป็นศัตรูกับคุณเพียงเพราะเรื่องช่วยผู้หญิงนี่นะ? อารมณ์แบบพระเอกช่วยสาวงามน่ะเหรอ?”

            “นี่สาวน้อย พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ เพราะถ้าบอกว่าอาตัวเองเป็นพระเอก งั้นก็หมายความว่าฉันต้องเป็นตัวโกงน่ะสิ?”

            “อันนี้คุณพูดเองนะคะ หนูไม่เกี่ยว”

            หลินจิงซูยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้