ตอนที่ 177 อาจารย์อา

89 2-2

            ตอนที่ 177 อาจารย์อา

           

            “เอาล่ะ เอาล่ะ มันก็เรื่องเล็กน้อยจริงๆนั่นล่ะ เอาเป็นว่าฉันไม่ยุ่งกับอาของเธออีกแล้ว คราวนี้บอกมาได้รึยังว่า หวางเจียนเหว่ยมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันแน่?”

            “มาเก๊า คงอยู่ในบ่อนไหนสักแห่งที่นั่น ส่วนสถานที่แน่ชัดนั้นหนูเองก็จนปัญญาจริงๆ คุณลองบินไปตามหาเขาที่นั่นด้วยตัวเองก็แล้วกันนะคะ”

            พูดมาถึงตรงนี้ หลินจิงซูก็หยุดชะงักเล็กน้อย พลันนึกย้อนไปถึงจุดจบของโคตรเซียนนามว่าเหลาหวางโถวในชาติที่แล้ว เธอยิ้มเป็นพูดเป็นนัยต่อว่า

            “ต่อให้ไปที่นั่นแล้วหาตัวเขาพบ บางทีคุณอาจจะไม่นึกอยากแก้แค้นเขาแล้วก็ได้ หนูเคยไปเที่ยวมาเก๊ามาครั้งหนึ่ง ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ที่ดีอย่างที่คิดกันหรอกนะคะ”

           

            เฉินเฉวียนเย่ขมวดคิ้วเป็นปม

            “เจ้านั่นไปมาเก๊าจริงเหรอ?”

            “ถ้าคิดว่าหนูโกหก ไม่ต้องเชื่อก็ได้ค่ะ”

            ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ฉับพลัน พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลอย่างยิ่ง

            “ไอ้เวรนั่นมันหัวดื้อหัวรั้นไม่เปลี่ยนจริงๆ! อาจารย์ก็ย้ำนักย้ำหนาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบว่าห้ามไปที่นั่นอย่างเด็ดขาด! แต่มันก็ยังรั้นไปมาเก๊าจริงๆ! มหาสมุทรลึกล้ำเกินหยั่งถึงแบบนั้น น้ำหน้าอย่างมันจะไปรอดได้ยังไง? ครั้งนี้อาจารย์ของเธอประมาทเกินไปแล้ว!”

            ทุกอย่างที่เฉินเฉวียนเย่กล่าวมา ล้วนตรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชาติก่อหน้าไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย ชะตากรรมสุดท้ายของเหลาหวางโถวจบลงด้วยความพิการ ถูกหักมือหักขาจนเป็นกลายเป็นง่อย แต่จะเป็นไปได้หรือไม่ถ้า…ในชาตินี้เฉินเฉวียนเย่เข้าแทรกแซงเส้นเวลาเดิมไว้ได้ก่อนที่เหตุการณ์ทุกอย่างจะเกิดขึ้นล่ะ? จุดจบของเหลาหวางโถวอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้?

            แต่อย่าเพิ่งรีบร้อนคิดถึงเรื่องนั้นจะดีกว่า เพราะตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เฉินเฉวียนเย่จะเอายังไงกับเรื่องนี้ต่อกันแน่?

            คล้อยหลังจากที่บทสนทนาจบลง ทั้งสองก็เดินกลับเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัวพร้อมกัน

            พริบตาที่หลินจิงซูเดินมาถึง จู้หยานก็รีบดึงเธอเข้ามา และยืนประกบข้างกันทันที

            จู้หยานจับข้อมือของเธอไว้แน่น พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดกังวลเล็กน้อย

            “เธอปลอดภัยดีใช่มั้ย?”

            “ฉันสบายดี แค่ออกไปคุยกับเฉินเฉวียนเย่ข้างนอกนิดหน่อยเท่านั้นเอง นายไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้”

            สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากใจสู่ใจ เธอตระหนักได้ทันทีว่าจู้หยานเป็นห่วงเป็นใยเธอมากเพียงใด

            “เมื่อครู่เรียกฉันว่าอะไรนะ? เฉินเฉวียนเย่ตรงๆเลยงั้นเหรอ? ถ้าจะกล้าขนาดนี้ วันหลังไม่ตบหัวทักทายฉันเลยล่ะสาวน้อย! สัมมาคาราวะที่ต้องมีให้อาจารย์หายไปไหนหมดห๊ะ?”

            ด้วยความหมั่นไส้คันไม้คันมือ เฉินเฉวียนจัดการดีดนิ้วใส่หน้าผากหลินจิงซูเป็นการสั่งสอน จนเสียง ‘แป๊ะ’ ดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง

            “โอ๊ย!”

            หลินจิงซูยกมือขึ้นกุมศรีษะเร็วจี๋เพราะความเจ็บปวด พร้อมกับร้องโอดครวญอยู่นาน

            สมแล้วที่เจ้านี่มันเป็นนักเลง เรื่องรังแกเด็กนี่เป็นที่หนึ่งไม่มีสองรองใครจริงๆ!

            จู้หยานสาดสายตาปะทะใส่เฉินเฉวียนเย่ด้วยความโกรธจัด ตลอดทั่วทั้งใบหน้ายิ่งทวีความอำมหิตเย็นยะเยือกราวกับจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

            “เฉินเฉวียนเย่! นี่คุณคิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่? กล้าใช้กำลังกับเธองั้นเหรอ!”

            เขากระชับกำปั้นบีบแน่น ขณะที่กำลังจะออกหมัดพุ่งต่อยใส่อีกฝ่าย หลินจิงซูก็รีบเข้ามาห้ามปรามไว้ก่อน

            ใครที่ไหนจะไปคิดเล่าว่า ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาคนนี้ แท้จริงแล้วจะเก็บซ่อนความบ้าบิ่นเลือดร้อนฝังไว้ในกระดูกเช่นกัน!

            หลินจิงซูรีบอธิบายทันทีว่า

            “จู้หยาน เขามีศักดิ์เป็นอาจารย์อาของฉันจริงๆ!”

            “หืม?!”

            รอยย่นหว่างคิ้วบนใบหน้าของชายหนุ่มถักขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม ฉายร่องรอยความสงสัยประหลาดใจออกมาทางดวงตา

           

            หลินจิงซูพยักหน้าเพื่อยืนยันอีกครั้ง พร้อมกับพูดเสริมว่า

            “เขาเป็นอาจารย์อาของฉันเอง ก่อนหน้านี้ฉันกับเขามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย แต่ตอนนี้พูดคุยกันเรียบร้อยแล้วล่ะ”

            “ถึงแม้ระหว่างฉันกับแม่สาวน้อยนี่จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่ในฐานะอาจารย์ ฉันก็นับเป็นผู้ปกครองของเธอคนหนึ่ง!”

            เฉินเฉวียนเย่ยืดแผ่นอกตั้งตรงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจยิ่ง เสมือนว่าเขานี่ล่ะคืออาจารย์อาผู้แสนดีของเธออย่างแท้จริง ยามนี้สวมบทบาทใช้ความเป็นอาวุโสกว่าเข้าควบคุม ป่าวประกาศด้วยน้ำเสียงกึกก้องอย่างชอบธรรมว่า

            “เจ้าหนุ่มแซ่จู้ จงฟังไว้ให้ดี! จิงซูยังเป็นเด็กเป็นเล็ก วัยเพียงแค่นี้ควรสนใจแต่เรื่องการเรียนก็พอ เพราะฉะนั้น แกก็เลิกมาเกาะแกะเธอซะที! คิดจะมาจีบหลานสาวของฉัน? ฝันกลางวันเถอะไอ้หนุ่ม!”

            ในที่สุดเขาก็มีโอกาสเอาคืนไอ้เด็กเวรนี่เสียที! ขัดแข้งขัดขากันเขาอยู่เป็นนานสองนาน!

            คล้อยหลังได้ยินประโยคนี้เปล่งดังขึ้น หลินจิงซูก็ถึงกับหน้าแดงก่ำร้อนฉ่าไปถึงใบหู แต่ละคำที่หลุดออกมาจากปากของเฉินเฉวียนเย่ ล้วนแล้วมีแต่เรื่องดีๆทั้งนั้น!

             สีหน้าท่าทางของจู้หยานแปรเปลี่ยนไปทันที ดูอ่อนลงคล้ายจะไม่สู้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังหัวรั้นไม่ยอมแพ้ เม้มกัดริมฝีปากไว้แน่น จ้องเขม็งมองใส่เฉินเฉวียนเย่อย่างเย็นชา

            “ยังจะจ้องอยู่อีก? ฉันบอกว่าไม่อนุญาตก็คือไม่อนุญาต!”

            ไม่เพียงเท่านั้น เฉินเฉวียนยังเลิกคิ้วกระดิกใส่ พร้อมกับพูดจายั่วยุขึ้นอีกระรอก

            “ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่านะ เพราะฉะนั้น แกต้องฟังฉันไอ้หนุ่ม!”